ข้าไม่ควรมีอยู่

ซุ้มประตูเหล็กขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงหน้า

ตัวอักษร “โรงหลอมเขตตะวันตก” ถูกขูดจนเหลือเพียงรอยลึกตื้นไม่สม่ำเสมอ

ขอบประตูบิดงอเหมือนถูกงัดซ้ำหลายครั้ง

พื้นหน้าประตูเป็๞โลหะเย็น แข็ง และลื่น

คราบเ๣ื๵๪ที่หยดลงไปจากขาซ้ายของลู่เฉินแข็งตัวทันที กลายเป็๲สีดำหม่น

เสาเตือนของเมืองปักอยู่สองต้น

ไม่มีคบเพลิง

ไม่มีคนเฝ้า

มีเพียงแผ่นโลหะบาง ๆ ที่สลักคำเตือนเก่าแก่

รอยแตกวิ่งผ่านกลางอักษรจนอ่านไม่ออก

ลู่เฉินก้าวผ่านซุ้มประตู

เสียงรองเท้ากระทบโลหะดังแห้ง

แขนขวายังแนบลำตัว สายรัดชุ่มเ๣ื๵๪จนแข็ง

ขาซ้ายตึง กล้ามเนื้อสั่นเป็๞จังหวะจากแรงที่ถูกกดสะสมมาตลอดคืน

ภายในคือโถงหลอมหลัก

เพดานสูง

โครงเหล็กพังห้อยลงมาเป็๲เส้น

เตาหลอมขนาดใหญ่สามเตาเรียงกัน ผนังเตาแตกร้าวเป็๞ลายใยแมงมุม

รางโลหะที่เคยใช้เทน้ำหลอมกลายเป็๲ร่องลึก พื้นด้านในเป็๲แผ่นเหล็กสลับหินแตก

บางแผ่นยกตัว บางแผ่นทรุดต่ำ

กลิ่นโลหะเก่าไหม้ติดคอ

อากาศอุ่นกว่าด้านนอกเล็กน้อย แต่แห้ง

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นจากด้านในเตาหลอม

ไม่ใช่การลาก

เป็๲เสียงเหล็กชนเหล็กเป็๲จังหวะ

ร่างแรกก้าวออกมา

ผู้ฝึกในชุดเกราะบาง

ดาบสั้นในมือมีคราบสนิม

ฝ่าเท้าเหยียบแผ่นเหล็กหลวมจนเกิดเสียงดังลั่น

ร่างที่สองตามออกมา

ถือค้อนหลอมเก่า

ด้ามไม้แตก

หัวค้อนมีรอยบิ่น

ไม่มีใครพูด

ดาบฟันมาในแนวเฉียง เล็งลำคอ

ลู่เฉินย่อเข่า

คมดาบเฉือนอากาศเหนือศีรษะ

เขาก้าวเข้าใกล้ ใช้หมัดซ้ายอัดใส่ท้องอีกฝ่าย

แรงกระแทกส่งร่างนั้นถอย กระแทกเตาหลอม เสียงโลหะดังสนั่น

ค้อนฟาดลงจากด้านข้าง

ลู่เฉินบิดตัวไม่ทัน

หัวค้อนกระแทกไหล่ซ้าย

แรง๼ะเ๿ื๵๲วิ่งเข้ากระดูกจนแขนชา

เขาใช้เข่าซ้ายยันพื้นไม่ให้ล้ม

หมัดซ้ายสวนเข้าที่ข้อมือคนถือค้อน

เสียงกระดูกแตกดังชัด

ค้อนหลุดมือ กระแทกพื้นโลหะ

ร่างที่สามโผล่ออกมาจากด้านหลังเตา

ถือหอกสั้น

ปลายแหลมทิ่มต่ำ เล็งต้นขา

ลู่เฉินหมุนสะโพก

ปลายหอกเฉือนขาซ้าย

เ๣ื๵๪พุ่ง

กล้ามเนื้อกระตุกจนขาทรุด

เขาใช้ศอกซ้ายกระแทกก้านหอก

แรง๱ะเ๡ื๪๞ทำให้ปลายเบน

เขาถีบเข่าซ้ายใส่หน้าอกอีกฝ่าย

เสียงอากาศหลุดจากปอดดังชัด

ร่างนั้นล้มลงในร่องโลหะ แขนกระแทกขอบเหล็ก เสียงกระดูกแตก

โถงหลอมเงียบลงชั่วครู่

ลู่เฉินหอบ

เหงื่อไหลผสมเ๧ื๪๨

ชีพอสูรในอกดันแรงขึ้น ลมหายใจร้อน

เสียงฝีเท้าดังจากทางเดินด้านข้าง

ทางเดินรางหลอมยาวและแคบ

ผนังซ้ายคือเตาหลอมแตก

ผนังขวาคือคอนกรีตร้าว

พื้นเป็๞ร่องโลหะแข็ง ลื่น

ชายสองคนเดินเข้ามา

หนึ่งถือโซ่เหล็ก

อีกหนึ่งถือหอกยาว

โซ่เหวี่ยง

ฟาดพื้น

โลหะกระเด็น

แรง๼ะเ๿ื๵๲ส่งเข้าขา

ลู่เฉินก้าวถอย

ส้นเท้าลื่น

เขาใช้ฝ่าเท้าซ้ายกดร่องโลหะให้หยุด

หอกแทงตรง

ปลายแหลมเฉือนสีข้าง

เ๣ื๵๪ไหลอุ่น

เขาคว้าโซ่ด้วยมือซ้าย

ฝ่ามือเปิด เ๣ื๵๪ไหล

ดึง

โซ่ตึง

เขากระชากร่างนั้นเข้ามา

ศอกซ้ายกระแทกสันจมูก

เสียงแตกดังกรอบ

ร่างล้มคว่ำ

หอกแทงซ้ำจากด้านหลัง

ลู่เฉินหมุนตัวไม่ทัน

ปลายแทงเข้าที่หลังเฉียง

แรงดันทะลุเนื้อ

เขาคำรามต่ำ

ชีพอสูร๱ะเ๤ิ๪แรงจากอก

แรงอัดไหลลงสะโพก ส่งผ่านขาขวา

พื้นใต้เท้าแตกร้าวเป็๲วง

เขาพุ่งชน

ไหล่ซ้ายกระแทกหน้าอกคนถือหอก

ร่างกระแทกผนังคอนกรีต

ผนังแตก

ร่างนั้นทรุดลง ไม่ลุกอีก

ลู่เฉินเดินออกจากทางเดิน

เข้าสู่ลานระบายตะกรัน

ลานกว้าง

หลุมตะกรันลึกหลายจุด

ควันพลังเก่าลอยต่ำ

เสาหลักหักเอนรับน้ำหนักไม่ไหว

ร่างสุดท้ายยืนรอ

ผู้ฝึกตัวใหญ่

มีรอยสลักฝังตามลำตัว

ถือกระบองเหล็กหนา

กระบองฟาด

พื้นแตก

เศษตะกรันกระเด็น

ลู่เฉินถูกแรงอัดผลักถอย

ส้นเท้าเกือบตกหลุม

เขาบิดตัว ใช้แรงจากสะโพก

หมัดซ้ายอัดใส่ซี่โครง

เสียงกระแทกดังทึบ

อีกฝ่ายไม่ล้ม

กระบองฟาดซ้ำ

กระแทกหน้าอก

ลู่เฉินล้มเข่าลง

เ๣ื๵๪ไหลออกจากปาก

เขาใช้มือซ้ายยันพื้น

ดันตัวขึ้น

เตะขาซ้ายใส่ข้อเท้า

เสียงกระดูกแตก

ร่างนั้นเสียหลัก

ถอยไปชนขอบหลุม

ลู่เฉินพุ่งเข้า

ศอกซ้ายกระแทกคอ

ร่างตกลงไปในหลุมตะกรัน

เสียงกระแทกดังลึก

เงียบ

บนหลังคาโครงเหล็ก

เงาคนยืนดู

ไม่ขยับ

ไม่มีเสียง

ลู่เฉินยืนอยู่กลางลาน

ตัวสั่น

เ๣ื๵๪หยดลงพื้นตะกรัน

โรงหลอมร้างยังคงเงียบ

ไม่มีใครลงมา

ไม่มีใครเก็บศพ

เขาเดินออกทางประตูหลัง

โครงเหล็กบิดงอ

แสงเช้าส่องเข้ามา

เขตโรงหลอมร้างยังอยู่

ไม่มีใครซ่อม

ไม่มีใครปิด

เมืองเลือกปล่อยพื้นที่ฆ่าคนแทน

และลู่เฉินรู้ดี

จากคืนนี้เป็๲ต้นไป

ชื่อของเขา

จะถูกผูกไว้กับพื้นที่แบบนี้

ทุกแห่ง

ที่เมืองไม่ยอมแตะ