เพื่อนสาวคนสวยที่พูดแจ๋วๆ ถามโน่นถามนี่ั้แ่ขึ้นรถ ได้เงียบเสียงลงไป อัณณิกามองผ่านกระจกมองหลัง ก็เห็นว่าคนช่างพูดช่างจ้อได้หลับคอพับไปแล้ว จึงอมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมา อย่างขบขันแกมหมั่นไส้นิดๆ
“พูดๆ อยู่ดีๆ นางหลับซะงั้น หลับเร็วได้ใจเลยจริงๆ ขึ้นรถมายังไม่ทันไรก็หลับปุ๋ยเลย”
อัณณิกาพูดบอกตวิษาให้รับรู้รับทราบ ตวิษาจึงหันหน้าไปมองทางด้านเบาะที่นั่งด้านหลัง ก็เห็นว่าพรรณวานอนหลับคอพับไปแล้วจริงๆ ตามที่อัณณิกาว่ามา
“หลับไปเลยแต่อย่าน้ำลายยืดเชียว หากน้ำลายยืดมา ฉันจะถ่ายรูปประจานเลย ฮ่าฮ่าฮ่า!!!!....”
ตวิษาพูดอย่างนึกสนุกคับขัน เพราะคิดว่าไหนๆ ก็ได้ไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจแล้ว จะมามัวคิดโน้นคิดนี้ให้ไม่สบายใจ ให้ปวดหัวไปทำไมกัน ไปเที่ยวก็ต้องปลดปล่อยและสนุกกับมันสิถึงจะถูก
“นี่หนูแอ๋ม!!.... หนูแอ๋มว่าคู่นั้นจะทำกับเพื่อนเหมือนคราวก่อนโน้นไหม? ที่ตัวเองกับแฟนเข้าไปในห้อง แล้วล็อคประตูนอนกันสองคนนั้นน่ะ”
ตวิษาถามความคิดเห็นจากอัณณิกา เพื่อเป็การชวนคุยเป็เพื่อนระหว่างการขับรถ อัณณิกาจะได้ไม่รู้สึกง่วง
ซึ่งคู่ที่ตวิษาว่ามานั้น คือคู่ของธันวากับแพรสุวรรณนั้นเอง คู่นี้เป็คู่ที่โจษขานในกลุ่มเพื่อนๆ เป็อย่างมาก เพราะได้ทำวีรกรรมไว้กับเพื่อนๆ หลายอย่าง ไม่ว่าจะเื่มากก็ที่หนึ่ง ขอจ่ายน้อยกว่าเพื่อนๆ ทั้งที่มากันสองคนก็ที่หนึ่ง
และที่แสบสุดๆ ก็คือเื่ที่ปล่อยให้เพื่อนๆ นอนตากยุงตากลมกันอยู่ข้างนอกห้องนอน ส่วนสองคนนั้น พอเข้าห้องนอนไปก็ปิดล็อคประตูห้องเฉยเลย ไม่ยอมเปิดประตูให้เพื่อนเข้าไปนอน จนกระทั่งถึงตอนเช้า
“ครั้งนี้คงจะทำไม่น่าทำนะ แต่เอาจริงเราก็ไม่รู้อ่ะเดาทางนางไม่ถูก แต่ที่รู้แน่ๆ ในตอนนี้คือ นางขอจ่ายเงินค่าห้องคนล่ะหนึ่งพันอ่ะ”
อัณณิการหันมาพูดบอกกล่าวกับตวิษา ก่อนจะหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตา จ้องมองถนนต่อไปตามเดิม
ซึ่งในการไปเที่ยวหัวหินในครั้งนี้ อัณณิกาเป็คนจัดการเื่ที่พัก โดยได้เช่าบ้านพักหลังหนึ่ง เพื่อว่าจะได้สะดวกในการสังสรรค์ยามค่ำคืน และจะได้ไม่ส่งเสียงดังไปรบกวนคนอื่นด้วย ในการจ่ายเงิน เพื่อนๆ ทุกคนก็จะออกเท่าๆ กัน ยกเว้นเด็กเล็กๆ ที่เพื่อนบางคนเอาลูกมาด้วย อันนั้นไม่นับ
ค่าเช่าบ้านพักในครั้งนี้ เพื่อนๆ ทุกคนจะต้องจ่ายเงินค่าเช่า คนล่ะหนึ่งพันห้าร้อยบาท ซึ่งทุกคนไม่มีปัญหาและไม่เกี่ยงงอนที่จะจ่าย ยกเว้นก็แต่แพรสุวรรณกับธันวานั่นแหละ ที่มีขอต่อรองขอจ่ายคนละหนึ่งพันบาท รวมกันสองคนก็สองพันบาทถ้วน
“อีกแล้วเหรอ!!.... คนอื่นเขาจ่ายเต็มกันทุกคน นางนี่ไม่เกรงใจคนอื่นๆ บ้างเลยนะ เห็นแก่ตัวได้ใจเลย คอยดูนะถ้านางปิดประตูไม่ให้เพื่อนเข้าห้องอีกคราว ฉันจะไม่ไว้หน้านางแล้ว จะว่านางเลยคอยดู!!.... แล้วที่นางต่อรองขออย่างนั้น หนูแอ๋มว่ายังไงล่ะ??”
ตวิษาเริ่มมีอารมณ์ไม่พอใจ เมื่อรับรู้ถึงพฤติกรรมของเพื่อนคู่นั้น และก็ไม่ลืมที่จะถามเื่เงินต่อ
“ก็นางบอกว่าไม่มีจริง แล้วจะให้เราทำยังไงล่ะ ก็คงต้องยอมให้ตามนั้น”
ปากอัณณิกาไปกับตวิษา ตาก็จ้องมองถนน และมือก็ทำการหมุนพวงมาลัยรถ เลี้ยวขวาออกไปถนนที่มุ่งตรงไปยังหัวหิน
“ยัยนี่จริงๆ เลย!!.... เดี๋ยวเราออกช่วยครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน หนูแอ๋มจะได้ไม่หนักมาก”
ตวิษารู้สึกขัดเคืองใจกับคู่นี้เอามากๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ไปมากกว่านี้ เพราะถึงยังไงสองคนนั้นก็เพื่อนๆ กันทั้งนั้น ที่ทำได้ก็คือช่วยๆ กันไป
“ขอบคุณนะไก๊ด์”
อัณณิกาหันมากล่าวขอบคุณตวิษายิ้มๆ ที่ช่วยแบ่งภาระนี้ ก่อนจะรีบหันไปมองท้องถนนตรงหน้าตามเดิม เพราะกำลังขับรถยนต์ ดังนั้นจึงต้องใช้ความระมัดระวังเป็อย่างยิ่ง ที่จะพาเพื่อนทั้งสองคนให้ไปถึงจุดมุ่งหมายอย่างปลอดภัย
๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑
1K
