สลับร่าง พลั้งชน

วิ้งงงงงงงงงง!

เสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับเครื่องยนต์มหาศาลกำลังระเบิดออก แรงกระแทกส่งร่างทั้งสองให้กระเด็นไปคนละทิศละทางท่ามกลางความเงียบงัดที่ตามมาเพียงชั่วอึดใจ กลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งกระจายจากการล้างห้องน้ำยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศ

อาร์ต ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ความเจ็บปวดแปลบที่หน้าผากทำให้เขาครางออกมาแผ่วเบา สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือ "มวล" ของร่างกายที่เปลี่ยนไปในทันที เขารู้สึกถึงกล้ามเนื้อแขนขาที่แน่นหนาและยาวกว่าเดิม ความอึดอัดของชุดพยาบาลรัดรูปที่เคยรั้งกายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัมผัสของเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นธรรมดาๆ

เขาก้มมองมือตัวเอง... มันคือมือที่หนาและสาก ไม่ใช่มือที่บอบบางอีกต่อไป

"ในที่สุด... ฉันก็กลับมาอยู่ในร่างเดิมแล้วจริงๆ เหรอ"

อาร์ตพึมพำออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เขาไม่ได้ยินมาหลายวัน แต่น้ำเสียงนั้นกลับแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นเดินตรงไปที่กระจกบานใหญ่ เงาที่สะท้อนออกมาคือเด็กหนุ่มหน้าตาที่เขาคุ้นเคยดี แต่อาร์ตกลับจ้องมองมันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เขาลูบไล้ไปตามใบหน้าที่หยาบกร้านกว่าเดิม พลางนึกถึงความรู้สึกตอนที่มือคู่นี้เคยเป็นมืออันนุ่มนิ่มของนางฟ้าพยาบาล สัมผัสของถุงน่องเนื้อเนียนและความอ่อนนุ่มของร่างกายที่เขาสิงสู่อยู่... บัดนี้มันกลายเป็นเพียงความทรงจำที่หลุดลอยไป

ทางด้าน ครูแพรว เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นในชุดพยาบาลที่ยับเยินและเปียกชื้น รอยฝุ่นอันแสนสกปรกยังคงเป็นดวงๆ อยู่บนชุดขาวที่เธอใส่ เธอรีบสำรวจร่างกาย ก้มดูร่างกายตัวเองด้วยความตื่นตระหนก และพบว่าส่วนเว้าส่วนโค้งที่เคยหายไป ตอนนี้ได้กลับคืนมาครบถ้วน และขาอันบอบบางภายใต้กระโปรงขาวคือขาของเธอจริงๆ เธอก็แทบจะปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งอก

"ฉัน... ฉันกลับมาแล้ว! ในที่สุด!" เธอนำมือทาบอกที่เต้นรัว แววตาของพยาบาลสาวอันแสนน่ารัก ตอนนี้เริ่มกลับมาฉายประกายสดใสอีกครั้ง แม้จะอยู่ในสภาพที่ดูสะบักสะบอมไม่น้อย

เธอมองไปทางอาร์ตที่ยืนยืนนิ่งจ้องกระจกด้วยสีหน้าอมทุกข์ 

"เป็นอะไรของเธออาร์ต! กลับร่างเดิมได้แล้วทำไมทำหน้าเหมือนคนอกหักแบบนั้น!" เธอตวาดด้วยเสียงหวานใสที่ทรงอำนาจ แต่อาร์ตกลับหันมามองเธอด้วยสายตาที่ทำเอาครูแพรวชะงัก

"ผม... ผมเสียดายครับครู" อาร์ตสารภาพออกมาตรงๆ 

"ความรู้สึกตอนเป็นครูมันวิเศษมาก... การเป็นผู้ใหญ่ที่มีแต่คนเกรงใจ การได้ใส่ชุดพยาบาลที่สวยขนาดนี้... ผมชอบมันมาก และเพิ่งจะเริ่มชินกับมันเองนะ"

ครูแพรวก้มมองสภาพร่างตัวเองที่ยับเยิน ใบหน้าอันน่ารักเริ่ม แดงซ่านขึ้นมาด้วยความอับอายเมื่อนึกถึงวีรกรรมที่อาร์ตใช้ร่างกายของเธอทำลงไป ก่อนหน้านี้

"อาร์ต...! เด็กบ้า!" ครูแพรวเริ่มจะชี้หน้าด่าด้วยความโมโห แต่พอเห็นอาร์ตยืนทำหน้าเศร้ากุมขมับจ้องตัวเองในกระจกเหมือนคนอกหัก เธอก็เลือกที่จะหยุดแล้วยังไม่พูดอะไรต่อ

อาร์ตหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาพาดบ่าอย่างเซื่องซึม 

"ผมกลับละนะครู... พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องพยาบาลในฐานะอาร์ตคนเดิมนะครับ" เขากำลังจะเดินไปที่ประตู แต่เสียงทรงอำนาจของพยาบาลสาวก็ขัดขึ้นเสียก่อน

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะอาร์ต! ดูนาฬิกาซิ... ตีสองกว่าแล้ว เธอจะเดินกลับบ้านในสภาพนี้เหรอ? ถ้าโดนโจรปล้นหรือเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ฉันนี่แหละที่จะซวยเพราะเธอหายไปจากคอนโดฉัน!"

อาร์ตชะงัก หันกลับมามอง "อ้าว... แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ หรือครูจะให้ผม... นอนที่นี่?" เขาเลิกคิ้วถามพลางส่งยิ้มมุมปาก

"อย่ามาทำหน้าแบบนี้! ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นนะ" ว่าแล้วครูแพรวก็เดินไปหยิบ หมอนและผ้าห่มสำรอง ในตู้ออกมาโยนใส่หน้าอาร์ตเต็มแรง 

"คืนนี้นอนตรงโซฟานี่ไปซะ! ห้ามก้าวเข้าใกล้ห้องนอนฉันแม้แต่เซนติเมตรเดียว และพรุ่งนี้เช้า... เธอต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยฉัน ซักเสื้อผ้าโดยเฉพาะชุดพยาบาลที่เธอเพิ่งใส่ไป เป็นการทำโทษที่ทำชุดพยาบาลฉันสกปรกแบบนี้!"

อาร์ตรับหมอนมาถือไว้พลางทำหน้าเบ้ 

"โธ่ครู... กลับร่างเดิมแล้วยังต้องมาช่วยซักผ้าอีกเหรอครับเนี่ย" แม้จะบ่น แต่ลึกๆ อาร์ตกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด เขาจัดแจงปูที่นอนบนโซฟาตัวยาว ขณะที่ครูแพรวรีบเดินหนีเข้าห้องนอนไปล็อคประตูเสียงดัง แกร๊ก!

คืนนั้น... ภายใต้แสงไฟสลัวจากท้องถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านคอนโด อาร์ตนอนมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน เขากลับมาเป็นผู้ชายแล้ว แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กและแอลกอฮอล์ที่ติดอยู่ในห้องนี้กลับทำให้เขาคิดวนไปวนมา

เขามองไปที่ประตูห้องนอนของครูแพรว... พลางนึกถึงความรู้สึกตอนที่เขาเคยเป็นเจ้าของร่างที่อยู่หลังประตูบานนั้น ความคิดถึงและความโหยหาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเด็กหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเผลอหลับไป

[จบบทที่ 52]