ตอนที่5 ทั้งอ่อนแอและกตัญญูอย่างโง่งม
หัวหน้าหมู่บ้านและผู้นำตระกูลเมื่อได้ฟังคำให้การของหวังไฉก็โกรธจนหน้ามืดหลายปีมานี้หมู่บ้านตระกูลหลินของพวกเขามิเคยเกิดเหตุการณ์โสมมเช่นนี้มาก่อน
ทั้งแม่เลี้ยงและย่าถึงขนาดร่วมมือกันทำลายความบริสุทธิ์ของลูกสะใภ้หากเื่เช่นนี้ถูกเผยแพร่ออกไปวันข้างหน้าจะมีหญิงสาวจากที่ใดกล้าแต่งเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลหลินอีกกัน
“พวกเ้าจงเข้ามา นำเ้าไร้ยางอายนี่โยนเข้าไปในกรงหมูแล้วจับถ่วงน้ำเสียมัดนางอสรพิษทั้งสองคนนี้ด้วย จากนั้นจงส่งพวกนางไปยังศาลบรรพชน พวกเราจะเชิญเหล่าผู้าุโของตระกูลมาปรึกษากันว่าจะจัดการกับพวกนางเยี่ยงไรดี! ”
ทั้งสองคนนี้ต่างก็มีบารมีมิน้อยในหมู่บ้านเมื่อออกคำสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงมีคนเข้ามาจับหวังไฉทันที แม่สามีและสะใภ้แซ่หวังตื่นใจนต้องนำร่างของตนมากำบังหวังไฉเอาไว้ทั้งยังวิงวอนร้องขอความเมตตาอย่างสุดกำลัง “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิดท่านผู้นำตระกูลไว้ชีวิตพวกเราด้วย พวกเราเพียงแค่เลอะเลือนไปชั่วขณะก็เท่านั้น”
“เหอะ...แค่เลอะเลือนไปชั่วขณะเยี่ยงนั้นหรือ ?ข้าเห็นว่าเ้าใจกล้าเทียมฟ้า ! ”หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจอย่างเ็าออกมาหนึ่งครา
“ลากนางอสรพิษทั้งสองคนนี้ออกไปนำเ้าคนบัดสีไปแห่ประจานรอบหมู่บ้าน แล้วค่อยถ่วงน้ำ”
“หาผ้าชั้นเลวสักผืนให้เ้าตัวน่ารังเกียจนั่นคลุมร่างสักหน่อยมิเช่นนั้นจะแปดเปื้อนดวงตาของคนในหมู่บ้านเอาได้ ! ”
ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามาดึงตัวนางหลินและลูกสะใภ้ออกไปส่วนอีกคนหนึ่งคว้าตัวหวังไฉที่เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็ลากไปทางบ่อน้ำของหมู่บ้าน
หวังไฉหวาดกลัวจนิญญาแทบจะหลุดออกจากร่าง เขาร้องะโอย่างสุดชีวิต“ท่านป้า ท่านย่า พวกท่านช่วยข้าด้วย พวกท่านรีบมาช่วยข้าเร็วเข้า ข้าตายมิได้ข้าเป็ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลหวัง หากข้าตกตายไป ตระกูลหวังย่อมมิมีผู้ใดสืบทอด! ”
บัดนี้นางหลินมิสนใจอันใดอีกแล้ว นางพุ่งเข้าไปคุกเข่าเบื้องหน้าท่านหัวหน้าหมู่บ้านและผู้นำตระกูลจากนั้นก็โขกศีรษะลงกับพื้นอย่างสุดกำลัง “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านผู้นำตระกูลพวกท่านโปรดอภัยให้อาไฉด้วยเถิด เขายังเยาว์นัก ! ”
“ฮ่า ๆ ” ในฝูงชนมีคนส่งเสียงหัวเราะออกมา “แม่ของหลินจง...เ้าเอ่ยเช่นนี้ มิกลัวว่าคนจะหัวเราะเยาะเอาหรือ หลานชายคนนั้นของท่าน หากข้าจำมิผิดอายุน่าจะยี่สิบสามถึงยี่สิบสี่แล้วใช่หรือไม่? ในหมู่บ้านของพวกเรา เด็กที่อายุเท่าเขาล้วนทำงานในนาได้แล้ว หากเขายังเยาว์ เช่นนั้นอาหร่วนจะนับว่าเป็อันใดได้ต่อให้อาหร่วนเป็เ้าสาวที่เลี้ยงไว้ก็มิควรทำลายนางเช่นนี้”
เมื่อนางหลินได้ยินคำเอ่ยเ่าั้ก็โกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยวนางหันศีรษะไปต่อว่าชาวบ้านผู้นั้นทันใด “เมียเถี่ยหนิวอาไฉของข้ากับท่านมีความแค้นต่อกันเยี่ยงนั้นหรือ ท่าน้าเห็นเขาตายถึงจะมีความสุขหรือเยี่ยงไร? ”
“พอได้แล้ว ! ” ผู้นำตระกูลเอ่ยตำหนิ“เป็พวกเ้าเองที่ทำผิดพลาด อย่าได้โทษผู้อื่นที่หัวเราะเยาะเ้าเลยตัวเ้ามีฐานะเป็สะใภ้ของตระกูลหลิน มิคิดทำดีต่อตระกูลมิว่า แต่เ้ากลับร่วมมือกับคนนอกเพื่อทำลายความบริสุทธิ์ของสะใภ้ในบ้านตัวสร้างความวุ่นวายเยี่ยงเ้า ตระกูลหลินของข้ามิกล้ารับไว้เด็ดขาดวันนี้ข้าจะเปิดศาลบรรพชลเชิญกฎตระกูลเพื่อหย่าขาด สตรีร้ายกาจเยี่ยงเ้า รวมถึงหวังซื่อด้วยเช่นกันพวกเ้าสองป้าหลานมิอาจอยู่ในตระกูลหลินได้อีกต่อไป ! ”
เมื่อนางหลินได้ยินดังนั้น พลันเกิดอาการหูดับไปชั่วขณะบัดนี้นางอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว หากถูกหย่าขาดตอนนี้ มิใช่ว่าเหลือแต่หนทางตายเท่านั้นหรอกหรือ!
หวังซื่อก็ตกตะลึงมากเช่นกัน สามีคนก่อนของนางตกตายไปแล้วบัดนี้หากถูกหย่าขาดอีก นางจะทำเยี่ยงไรกับอนาคต ?
บัดนี้แม่สามีและลูกสะใภ้มัวแต่ห่วงตนเองจนลืมปกป้องหวังไฉเพียงชั่วพริบตาหวังไฉก็ถูกคลุมด้วยผ้าขาด ๆ จากนั้นก็ถูกลากออกไปจากลานบ้านตระกูลหลินเขาร้องเสียงดังราวกับหมูถูกเชือดไปตลอดเส้นทางที่มุ่งสู่บ่อน้ำของหมู่บ้าน
เมื่อนางหลินได้สติ จึงะโใส่หลินจงว่า“เ้ามันคนอกตัญญูไร้หัวใจ ยังมิรีบขอร้องแทนอาไฉอีก เขาเป็หลานชายของเ้า หากเขาเป็อันใดไปหากอาไฉเป็อันใดไป ข้าจะโขกหัวจนตายที่หน้าประตูบ้านของเ้า”
หลินจงเป็คนกตัญญู เมื่อได้ยินนางหลินเอ่ยเช่นนั้นเขาจึงรีบหมุนตัวกลับไปเพื่อเตรียมร้องขอความเมตตา ทว่าถูกหลินหานดึงไว้ก่อน
“ท่านพ่อ หวังไฉสมควรตาย หากมิใช่เพราะอาหร่วนมีความสามารถบัดนี้คนที่ต้องตายคงจะเป็อาหร่วน ! ”
ใช่ว่าหลินจงจะมิเข้าใจเหตุผลนี้ แต่เขาก็มิสามารถมองท่านแม่ของตนตกตายไปต่อหน้าต่อตาได้
เป็ไปตามที่นางหลินคาดการณ์เอาไว้นางวิ่งออกไปยังมิถึงสองก้าวก็ถูกหลินจงรั้งเอาไว้
“ท่านแม่ ท่านจะทำอันใด หากท่านตกตายอยู่ที่นี่ข้าจะอธิบายกับบรรพบุรุษและท่านพ่อเยี่ยงไร ? ”
“หากเ้า้าให้ข้ามีชีวิตอยู่ก็รีบขอร้องให้หัวหน้าหมู่บ้านและคนพวกนั้นปล่อยอาไฉสิ อาไฉเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลหวังหากเขาตกตายไป ตระกูลหวังคงต้องจบลงเพียงเท่านี้ ในอนาคตเมื่อข้าลงไปยังปรโลกจะเอาหน้าที่ไหนไปพบท่านตาของเ้าได้กัน เช่นนั้นข้ายอมตายก่อนอาไฉดีกว่าต้องถูกตำหนิ”เมื่อเอ่ยจบ นางหลินก็ร้องไห้เสียงดังออกมา
บัดนี้จิตใจของหลินจงสับสนวุ่นวายยิ่งนักเขาหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากหลินหร่วน
หลินหานเข้ามายืนขวางอยู่เบื้องหน้าหลินหร่วน จากนั้นก็เอ่ยว่า“ท่านพ่อ มิว่าวันนี้ท่านจะเอ่ยเยี่ยงไร ข้าก็จะมิยอมให้อาหร่วนรับคำขอร้องของท่านเด็ดขาดหวังไฉต้องถูกจับถ่วงน้ำ”
หลินจงรู้สึกลำบากใจเป็อย่างมากฝ่ายหนึ่งคือลูกชายในไส้ของตน ส่วนอีกผ่ายหนึ่งก็เป็แม่แท้ ๆ เขาถูกบีบอยู่ตรงกลางจะเข้าข้างผู้ใดก็ลำบากใจ
เมื่อนางหลินเห็นหลินจงเป็เช่นนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาช่างไร้ประโยชน์เสียจริงดังนั้นนางจึงผลักเขาออกเพื่อจะวิ่งไปชนกำแพง
หลินจงกอดนางไว้อย่างสุดกำลัง พลางหันไปขอร้องต่อหลินหานว่า“อาหัน ท่านย่าของเ้าอายุมากแล้ว นางทนการกระตุ้นเช่นนี้มิไหวเื่นี้ก็ให้แล้วกันไปเถิด อาไฉก็ได้รับบทเรียนแล้ว ในอนาคตเขาย่อมมิกล้าทำเื่เช่นนี้แล้ว”
เมื่อหลินหร่วนได้ยินดังนั้น นางรู้สึกผิดหวังในตัวหลินจงเป็อย่างมาก
ช่างเป็บุคคลที่ล้มเหลวอย่างแท้จริง มิว่าจะเป็ในฐานะพ่อ ลูก สามีทั้งสามสถานะนี้ เขาล้วนแต่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
ในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม ที่มารดาของหลินหานและหลินซิ่วต้องตกตายก็เป็เพราะความอ่อนแอของหลินจงขณะที่นางคลอดลูก นางเสียเืจำนวนมาก นางหลินขวางทางเอาไว้มิยอมให้เชิญหมอมาดูอาการนางถึงได้ตายจากไปทั้งอย่างนั้น
หลังจากมารดาผู้ให้กำเนิดของหลินหานตกตายไปภายใต้การบังคับจัดแจงของนางหลิน หลินจงจึงได้แต่งงานกับนางหวังซื่อ
เหตุผลส่วนใหญ่ที่เ้าของร่างเดิมและสองพี่น้องตระกูลหลินถูกหวังซื่อทำร้ายก็เป็เพราะความอ่อนแอจนเกินไปของหลินจงเพื่อมิให้นางหวังซื่อไปฟ้องจนทำให้ท่านแม่ของตนโกรธ เขาจึงทำได้เพียงมองดูหวังซื่อทารุณเด็กทำสามแม้ว่าหลินจงจะพยายามหาวิธีช่วยพวกเขา แต่ก็มิอาจทำอันใดได้มากมาย
บัดนี้เพียงแค่นางหลินร้องไห้ต่อหน้าเขา แสร้งทำเป็จะฆ่าตัวตายเขาก็ลืมหลักการทุกอย่างไปจนสิ้น ถึงกับกล้าเอ่ยว่าหลินหร่วนมิได้เสียหายอันใดแม้ว่าคำเอ่ยเหล่านี้หลินจงมิได้เอ่ยออกมา ทว่าหลินหร่วนก็เข้าใจถึงความหมายของคำเอ่ยเ่าั้ดี
ช่างโง่เขลาจนน่าหัวเราะเยาะ !
เ้าของร่างเดิมถูกแม่สามีและลูกสะใภ้ที่แสนร้ายกาจคู่นี้ทำร้ายจนตกตายไปแล้วคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา คือคนที่มาจากโลกอนาคต เป็หลินหร่วนผู้มีจิตใจเ็า
หลินหร่วนกลอกตาไปมา จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า“หวังไฉมิต้องตายก็ได้” เมื่อประโยคนี้ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนในที่นี้ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน
หลินหานร้อนใจจนหันไปถลึงตาใส่นาง“เ้ารู้หรือไม่ ว่าเ้ากำลังเอ่ยอันใดออกมา ? ”
ทันใดนั้นนางหลินก็รีบเอ่ยออกมาว่า“ท่านผู้นำตระกูล ท่านรีบบอกให้พวกเขาหยุด หลินหร่วนได้กล่าวแล้วว่า...อาไฉของข้ามิต้องตายก็ได้”
ผู้นำตระกูลมิได้สนใจนาง ทว่าเขากลับหันหน้าไปมองหลินหร่วน“อาหร่วน เ้าจะไว้ชีวิตหวังไฉจริง ๆ หรือ ? ”
หลินหร่วนผงกศีรษะรับ “จริงเ้าค่ะ ข้ามิอยากเห็นท่านพ่อของข้าต้องลำบากใจเช่นนี้ในเมื่อท่านพ่อของข้าได้เอ่ยปากขอร้องแล้ว เช่นนั้นก็ไว้ชีวิตเขาเถิด”
หลินจงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกคิดจะหันไปส่งยิ้มให้หลินหร่วน ทว่าสีหน้าของหลินหร่วนในตอนนี้ เ็าจนทำให้เขานึกหวาดกลัวในใจของเขาบังเกิดความรู้สึกมิสบายใจขึ้นมา
นางหลินรู้สึกดีใจมากยิ่งนักนางกำลังจะเข้าไปขวางคนที่ลากหวังไฉออกไปทว่าทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน
“ช้าก่อน ! ”
483
