เกิดใหม่ครั้งนี้พกสวนแห่งชีวิตสู่ยุค 70 พลิกชะตาตระกูลหลิน
ตอนที่23: ครอบครัวลุงรอง
กลิ่นสมุนไพรตากแห้งลอยอบอวลอยู่ทั่วบ้านรองั้แ่วันแรกที่ย้ายมาถึงหลินเจี้ยนหัวแขวนพวงสมุนไพรไว้ตามชายคาหน้าบ้าน เป็แถวยาวบางพวงเป็ใบสีเขียวเข้ม บางพวงเป็ดอกสีเหลืองอ่อน กลิ่นหอมฉุนปนขมอ่อนๆลอยไปทั่วบริเวณ จนซินเยว่ที่เดินผ่านมาต้องหยุดสูดดมด้วยความสนใจ
"อันนี้ดมแล้วจะจามนะ ระวังหน่อย"
ลุงรองเตือนพลางยิ้มเห็นหลานสาวจ่อจมูกเข้าไปใกล้พวงสมุนไพรพวงหนึ่งมากเกินไป
"ไม่จามหรอกค่ะ หนูแข็งแ—ฮัดเช้ย!"
ซินเยว่พูดไม่ทันจบประโยคก็จามออกมาดังลั่นทำให้ตัวเองใจนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ลุงรองหัวเราะจนต้องเอามือทาบอก
"บอกแล้วไม่เชื่อนี่แหละสรรพคุณของมันอย่างหนึ่ง ใช้รักษาคนเป็หวัดคัดจมูกได้ดีนัก"
ศูนย์การแพทย์คอมมูนตั้งอยู่ใกล้กับสำนักงานคอมมูนเป็อาคารไม้ชั้นเดียวขนาดไม่ใหญ่มาก มีห้องตรวจสองห้อง ห้องเก็บยาและม้านั่งยาวสำหรับคนไข้ที่มารอหลินเจี้ยนหัวเริ่มงานที่นี่ั้แ่สัปดาห์ที่สองหลังย้ายมา วันแรกที่ไปทำงานเขาพบว่าศูนย์การแพทย์แห่งนี้ขาดแคลนทั้งบุคลากรและยาหมอประจำคนเดิมอายุมากแล้วและดูแลคนไข้ทั้งคอมมูนเพียงคนเดียวมาหลายปีเมื่อเห็นหลินเจี้ยนหัวมาถึงพร้อมความรู้และเทคนิคใหม่ๆ ก็ดีใจจนพูดไม่ออก
"ในที่สุดก็มีคนมาช่วยแบ่งเบาสักที"
หมอาุโพูดพลางจับมือทักทายอย่างอบอุ่นซุนกุ้ยหลานภรรยาของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉยด้วยพื้นเพที่เป็ลูกสาวของอาจารย์ที่สอนวิชาแพทย์แผนจีนให้สามีมาก่อนเธอมีความรู้เื่สมุนไพรไม่แพ้ผู้ชายในบ้านจึงรับหน้าที่ช่วยจัดเตรียมยาและสอนชาวบ้านเื่การใช้สมุนไพรพื้นฐานสำหรับอาการเจ็บป่วยเล็กๆน้อยๆที่ไม่ต้องพึ่งหมอ
"พี่สะใภ้เก่งเื่นี้จริงๆนะ"หวังซูเจินชมเมื่อเห็นซุนกุ้ยหลานสอนหญิงชาวบ้านคนหนึ่งเื่การต้มน้ำใบสมุนไพรแก้ท้องอืด
"ก็โตมากับกลิ่นยาั้แ่เด็ก จนซึมเข้าเนื้อไปแล้วมั้ง"ซุนกุ้ยหลานตอบพลางหัวเราะเบาๆ จื้อกังลูกชายคนโตของลุงรองวัยยี่สิบเอ็ดปียังไม่มีงานประจำที่ชัดเจนนัก ต่างจากพี่น้องคนอื่นในรุ่นเดียวกันเขาชอบทำงานที่ใช้มือมากกว่านั่งจดบันทึกหรือคุยกับคนไข้ วันๆมักเห็นเขานั่งซ่อมจักรยานเก่าๆ ที่หาได้จากในหมู่บ้านหรือช่วยซ่อมเครื่องมือทางการเกษตรให้ชาวบ้านที่มาขอความช่วยเหลือ
"พี่กังคะ พี่ซ่อมจักรยานคันนี้ให้หนูได้ไหมคะ" ซินเยว่ถามวันหนึ่ง พลางลากจักรยานเด็กคันเล็กที่โซ่หลุดออกมาให้ดูเป็จักรยานที่จื้อเผิงเคยใช้ตอนเด็กแล้วส่งต่อมาให้เธอ จื้อกังมองจักรยานอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
"ง่ายนิดเดียวรอพี่แป๊บนึง" เขาก้มลงซ่อมอย่างคล่องแคล่ว มือเปื้อนน้ำมันเครื่องแต่ไม่สนใจซินเยว่นั่งดูอยู่ข้างๆ ด้วยความทึ่ง มือเล็กๆอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปแหย่ล้อที่ยังหมุนได้เล่นๆ จนโซ่เกือบรัดนิ้ว
"ระวัง! เดี๋ยวนิ้วก็ไม่มีให้ใช้งานกันพอดี"จื้อกังรีบดึงมือเธอออกมาทันเวลา น้ำเสียงห้วนแต่ก็มีความเป็ห่วงแอบแฝงอยู่
"หนูแค่อยากรู้ว่ามันหมุนยังไง" ซินเยว่แก้ตัวพลางทำปากยื่น
"อยากรู้ก็ดูเฉยๆ อย่าเอามือไปแหย่" จื้อกังตักเตือนอีกครั้งก่อนจะกลับไปซ่อมต่อแต่พอซ่อมเสร็จ เขาก็ยังยอมสอนให้เธอลองปั่นดูด้วยความอดทนจับท้ายเบาะไว้ให้มั่นใจจนซินเยว่ปั่นได้เองรอบแรก
"ปั่นได้แล้ว! พี่กังดูสิ หนูปั่นได้แล้ว!"เธอะโด้วยความดีใจสุดขีด ทั้งที่ยังโคลงเคลงอยู่บ้าง
จื้อกังยืนมองอยู่ไม่ห่างพร้อมยิ้มมุมปากแม้จะเป็คนพูดน้อยไม่ค่อยแสดงออกแต่สายตาที่มองน้องสาวคนเล็กของตระกูลกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างชัดเจน ส่วนจื้อจวินน้องชายคนเล็กของบ้านรองไปทำงานที่โรงงานผลไม้กระป๋องเช่นเดียวกับจื้อเผิงแต่อยู่ฝ่ายเครื่องจักรที่ต้องดูแลเครื่องกวนและเครื่องบรรจุกระป๋องให้ทำงานราบรื่นเขามีความสนใจเื่กลไกไม่ต่างจากจื้อกังพี่ชายเพียงแต่เปลี่ยนจากจักรยานมาเป็เครื่องจักรขนาดใหญ่แทน
เย็นวันหนึ่งจื้อจวินกลับบ้านพร้อมเล่าเื่เครื่องจักรที่เสียกะทันหันในโรงงานให้ทุกคนฟังด้วยความตื่นเต้น
"วันนี้เครื่องกวนพังกลางดึกทุกคนวุ่นกันทั้งโรงงาน แต่ผมช่วยหาจุดที่เสียได้เร็วมากหัวหน้าฝ่ายชมใหญ่เลย"
"เก่งมากลูก..." ซุนกุ้ยหลานชมด้วยความภูมิใจพลางตักข้าวเพิ่มให้ลูกชายอีกทัพพี
สุดสัปดาห์ถัดมาซินเยว่ตื้อขอลุงรองให้พาไปดูศูนย์การแพทย์จริงจังสักครั้งแทนที่จะแค่เดินผ่านไปมา หลินเจี้ยนหัวยอมพาไปด้วยความเอ็นดูเดินจูงมือหลานสาวผ่านทุ่งนาที่ชาวบ้านกำลังทำงานกัน
ภายในศูนย์การแพทย์มีคนไข้มารอสามสี่คนเด็กชายคนหนึ่งนั่งร้องไห้เสียงดังเพราะขาถูกหนามเกี่ยวจนเป็แผลแม่ของเขานั่งปลอบอยู่ข้างๆ ด้วยความเป็ห่วง
ลุงรองเดินเข้าไปตรวจอาการอย่างชำนาญทำความสะอาดแผลแล้วพันด้วยผ้าสมุนไพรที่เตรียมไว้
"อีกสองสามวันก็หายแล้ว อย่าให้โดนน้ำมากนัก"
เขาบอกกับแม่ของเด็กด้วยน้ำเสียงอบอุ่นมั่นใจซินเยว่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง สังเกตทุกขั้นตอนอย่างตั้งใจเมื่อเด็กชายหยุดร้องไห้และยิ้มได้เธอก็อดยิ้มตามไม่ได้ด้วยความรู้สึกดีที่ได้เห็นคนหายจากความเ็ป
"ลุงรองเก่งมากเลยค่ะ ทำให้เขาหายเจ็บได้เร็วจัง"เธอชมอย่างจริงใจระหว่างเดินกลับบ้าน
"ก็แค่ทำหน้าที่ของหมอน่ะ" ลุงรองตอบอย่างถ่อมตัวแต่ก็อดยิ้มปลื้มใจไม่ได้กับคำชมจากหลานสาว ระหว่างทางกลับซินเยว่เก็บดอกไม้ป่าสีม่วงข้างทางมาช่อหนึ่ง วิ่งไปมอบให้ลุงรองอย่างภาคภูมิใจ
"อันนี้ให้ลุงรองค่ะดูสวยดี"
"ขอบใจนะหลาน" ลุงรองรับดอกไม้มาอย่างซาบซึ้งก่อนจะแอบยิ้มเมื่อสังเกตว่าดอกไม้พวงนั้นแท้จริงแล้วเป็สมุนไพรชนิดหนึ่งที่ใช้แก้ไข้ได้เช่นกันแต่ก็ไม่ได้บอกหลานสาวตัวน้อยไปปล่อยให้ความน่ารักไร้เดียงสานั้นเป็ความทรงจำหวานๆ ไปเฉยๆ
ซินเยว่นั่งฟังเื่ราวของพี่ๆทุกคนด้วยความสนุกสนาน ก่อนจะแอบเดินไปดึงชายเสื้อลุงรองเบาๆระหว่างที่ทุกคนยังคุยกันอยู่
"ลุงคะ ทำไมยาที่ลุงให้คนไข้บางทีขมมาก บางทีก็ไม่ขมเลยคะ"เธอถามด้วยความสงสัยจริงใจ ไม่ได้แสร้งทำเป็เด็กไม่รู้อะไรแต่อย่างใดเพราะเื่พวกนี้เธอไม่เคยรู้มาก่อนในชาติที่แล้วจริงๆ ลุงรองยิ้มพลางอธิบายอย่างตั้งใจเหมือนกำลังสอนนักเรียนที่สนใจจริงจัง
"สมุนไพรบางชนิดขมเพราะมีสารที่ช่วยลดไข้หรือแก้อักเสบยิ่งขมมากก็มักจะยิ่งออกฤทธิ์แรงต้องรู้จักปรับปริมาณให้พอดีกับอาการของแต่ละคน"
"งั้นลุงต้องจำสูตรเยอะมากเลยสิคะ" ซินเยว่ถามต่อด้วยความทึ่ง
"ก็เยอะอยู่ แต่พอทำมานานๆ ก็เหมือนจำสูตรคูณได้เองนั่นแหละ"
ลุงรองตอบพลางลูบหัวหลานสาวเบาๆคำพูดนั้นทำให้ซินเยว่อดยิ้มในใจไม่ได้นึกถึงชาติก่อนที่เธอเองก็ต้องจำสูตรคณิตศาสตร์นับไม่ถ้วนจนขึ้นใจไม่ต่างกันแม้จะเป็ศาสตร์คนละแบบแต่ความรู้สึกของการเรียนรู้จนเชี่ยวชาญกลับคล้ายกันอย่างประหลาด
คืนนั้นก่อนแยกย้ายกันกลับบ้านหลินเจี้ยนหัวเดินมาหาซินเยว่เป็การส่วนตัวที่ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางลาน
"ขอบใจนะหลาน ที่ทำให้ลุงได้มาทำงานที่ตัวเองรักจริงๆแบบนี้"เขาพูดพลางนั่งลงข้างๆ
"ที่ทำงานเดิมคลินิกที่ลุงทำงาน ลุงแทบไม่ได้ใช้ความรู้เื่ยาเลย ส่วนใหญ่เป็งานเอกสารแต่ที่นี่ได้ช่วยคนไข้จริงๆ รู้สึกมีความหมายมากกว่าเยอะ"
ซินเยว่มองหน้าลุงรองด้วยความอบอุ่นใจ
"ลุงดูมีความสุขมากเลยค่ะตอนอยู่ที่ศูนย์การแพทย์"
"ใช่ ลุงมีความสุขจริงๆ" เขายิ้มกว้างก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวหลานสาวเบาๆ อีกครั้ง
"ทุกอย่างที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแบบนี้ต้องขอบคุณหลานคนนี้จริงๆ นะ"
ซินเยว่ยิ้มเจื่อนๆก่อนจะเปลี่ยนเื่อย่างรวดเร็วด้วยความเขินอาย
"ลุงคะพรุ่งนี้หนูขอไปดูที่ศูนย์การแพทย์อีกได้ไหมคะ หนูอยากรู้จักสมุนไพรเพิ่มอีก"
"ได้เลย มาได้ทุกวันเลยนะหลาน" ลุงรองตอบอย่างยินดี ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยความอบอุ่นเช่นเคย
เสียงจิ้งหรีดร้องแทรกอยู่เื้ัเสียงพูดคุยที่ค่อยๆเบาลงเมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนไม่มีใครในครอบครัวหลินรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจย้ายมาที่นี่เลยแม้แต่คนเดียวมีเพียงความหวังและความอบอุ่นที่เติบโตขึ้นทุกวันในบ้านทั้งสามหลังท้ายหมู่บ้านชิงเหอ
783
