ระบบความเกลียดชัง

หลังจากแจ้งข่าวอันน่ายินดีให้เซี่ยปิงทราบแล้ว บรรณาธิการเหมิงเฟยก็กลับสู่อารมณ์ปกติ “อาจารย์โปรดรอดูต่อไป ผมจะทำให้ผู้คนทั้งดวงดาวได้รู้จักผลงานเขียนคุณภาพชิ้นนี้”

จากนั้นเขาก็ตัดการเชื่อมต่อ 

“มียอดผู้ซื้อมากกว่าสองแสน มันอยู่เหนือเป้าหมายที่ฉันคิดไว้ซะอีก” ความจริงในตอนนี้ยิ่งกว่าฝัน แม้ว่าแผนการสร้างกระแสของเขาจะทำให้นิยายเรื่องนี้ครองใจนักอ่านได้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันมากมายมหาศาลเกินประมาณ  

แต่ด้วยวิธีนี้ เขาสามารถมีเงินพอที่จะซื้อยาเสริมจิตวิญญาณ เนื้อสัตว์อสูร และทรัพยากรต่างๆ เพื่อพัฒนาการฝึกฝนของเขา 

“ถึงแม้จะมีคนสมัครสมาชิกเข้ามาจำนวนมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าพวกเขามีความคิดเห็นต่อนิยายเรื่องนี้ยังไงบ้าง”

เซี่ยปิงกดโทรศัพท์เบาๆ จากนั้นมันก็แสดงหน้าเว็บไซต์เพนกวินขึ้นมาทันที เขากดเข้าไปในหน้านิยายของเขาเพื่อดูความคิดเห็นจากผู้อ่าน 

ด้วยระบบเทคโนโลยีของยุคนี้ เขาสามารถฉายภาพเสมือนจริงไปที่จอประสาทตาได้ แต่ระบบนี้เป็นอันตรายต่อดวงตามาก เขาจึงไม่ใช้มัน นอกจากเป็นเหตุจำเป็น

ช่วงก่อนหน้านี้เขาใช้สื่อสารกับบรรณาธิการเหมิงเฟย เพราะนั่นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญ เขาจึงใช้เทคโนโลยีภาพเสมือน ทว่าตอนนี้เขาแค่ต้องการเข้าเว็บไซต์ จึงไม่มีความจำเป็นใช้มัน 

“แปลกแหะ ไม่มีใครด่าเลย” เซี่ยปิงเลื่อนดูช่องแสดงความคิดเห็น ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาเข้าไปปลุกปั่นกระแสมาหลายกระทู้ ทำให้มีนักอ่านยกโขยงกันเข้ามาด่าตอบโต้ในช่องแสดงความเห็นของนิยายเขา

นี่ก็ผ่านไปแค่สองวัน บรรดานักอ่านปากจ๋อพวกนี้กลับหายไปหมด ส่วนความคิดเห็นหยาบคายก็โดนความคิดเห็นอื่นกลบจนหายไปเหมือนก้อนหินที่จมลงในมหาสมุทร

จากนั้นเซี่ยปิงเลื่อนสายตาลงมาก็พบความคิดเห็นที่ถูกเรียงลำดับความสำคัญโดยผู้บริหารเว็บไซต์ “ฉันออกตัวก่อนเลยนะว่าเป็นแฟนคลับของอาจารย์เจียจือเหว่ย พอเห็นแฟนคลับของนักเขียนหมาป่ารัตติกาลมาพูดว่าร้ายอาจารย์เจียจือเหว่ย ฉันก็โมโหจัด ยังไงนะเหรอ ฉันก็แค่รวมพวกพ้องในกลุ่มมาถล่มนิยายเรื่องนี้คืนไง ฉันอยากวิจารณ์จนมันอกแตกตาย

แต่จู่ๆ ไม่รู้ฉันคิดอะไรอยู่ อยากลองอ่านนิยายขยะนี่ดู ถ้ามันไม่ดี ฉันจะถือว่ามันโยนเงินให้ทานสุนัข แต่หลังจากอ่านจบ ฉันก็ติดแหง็กอยู่ตรงนั้นเหมือนถูกล่ามให้ออกไปไหนไม่ได้ นิยายเรื่องนี้เหมือนมีพลังดึงดูดจนน่ากลัว จนกระทั่งตอนนี้ฉันยังสั่นอยู่เลย”

“ฉันก็เป็นเหมือนกัน โดนหลอกโดยกระทู้พวกนั้น พอเข้ามาอ่านตอนที่หนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาฉันก็หยุดอ่านมันไม่ได้”

“มันเป็นนิยายคุณภาพเรื่องหนึ่ง การใช้คำสละสลวยมีเสน่ห์น่าติดตาม ฉันยกให้อาจารย์ไป่หรงเป็นนิยายแห่งปี บางทีฉันก็แอบคิดนะว่า นักเขียนคนนี้ต้องเคยผ่านศึกบนเตียงกับผู้หญิงมามากทีเดียว ไม่อย่างนั้นคงเขียนนิยายกระตุ้นอารมณ์วาบหวามขนาดนี้ไม่ได้แน่”

“พวกนายชอบ แต่ฉันไม่! นักเขียนคนนี้ไร้ยางอายชะมัด ถึงว่าสิ ตั้งชื่อนามปากกาหมาป่ารัตติกาล เพราะว่าใจมันดำมืดด้วยนี่เอง วันๆ เขียนแต่นิยายประเภทนี้ นอกจากจะเป็นอันตรายต่อคนอื่นแล้วยังเป็นอันตรายต่อตัวเองอีก”

“ตั้งแต่อ่านนิยายเรื่องนี้ฉันก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ข้าวก็ไม่ได้กินจนแม่ฉันจะถีบออกจากบ้านอยู่แล้ว”

“ฉันรับประกันเต็มร้อยเลยว่า นักเขียนคนนี้ต้องเป็นเสือผู้หญิงตั้งแต่เก้าขวบ พออายุสิบห้าก็เริ่มพาผู้หญิงเข้าโรงแรม ปัจจุบันอาจมีอายุสามสิบสี่สิบปี คงช่ำชองเรื่องผู้หญิงมีประสบการณ์เกินจะนับไหว ไม่แน่ผู้หญิงที่เขาเคยควบด้วยอาจจะเป็นร้อยคนเลยก็ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะเขียนนิยายที่เหมือนคนคั่วโลกีย์มานับพันครั้งแบบนี้ไม่ได้หรอก”

“เวรจริงๆ เป็นเสือผู้หญิงตั้งแต่เก้าขวบ นักเขียนคนนี้นี่มันปีศาจในคราบมนุษย์”

“ข้าได้ยินข่าวลือมา มีคนคาดการณ์ว่าเรื่องนี้จะต้องขายได้ถึงสิบล้านเล่มอย่างสบายๆ”

“ต่อให้เป็นการคาดการณ์ก็เถอะ แต่ฉันว่ามีโอกาสแปดในสิบส่วน”

ความคิดเห็นของผู้คนที่เข้ามาอ่านนิยายของเซี่ยปิงประมาณหนึ่งหมื่นความคิดเห็นที่กำลังถกเถียงกันอยู่

นอกจากนี้ ยังมีคนตั้งกระทู้เขียนบทความถึงนิยายเรื่องนี้ด้วย “การอ่านนิยายเรื่องนี้ทำให้ฉันได้ตระหนักถึงแง่มุมหลายอย่างในสังคมเรา นิยายเรื่องนี้เป็นมากกว่านิยายลามกจุดประกายจินตนาการธรรมดาๆ แต่มันคือผลงานชั้นเยี่ยมที่สอดแทรกแนวคิดอยู่มากมาย อย่างตัวละครหลักของเรื่องอาจารย์ไป่หรง เธอคืออาจารย์ที่มีเกียรติ มีครอบครัว มีสามี แต่ว่าสามีของเธอกลับไร้ความสามารถและขี้ขลาดตาขาว ขณะเดียวกัน อนาคตการงานของเธอโดนกีดกัน สามีเธอไม่แม้แต่จะใช้ความพยายามเข้าใจเธอ ไม่แม้แต่คิดจะช่วยเธอด้วยซ้ำ ทำให้เธอต้องรู้สึกเหงาและอ้างว้าง 

ต่อให้มันจะน่าเศร้าแค่ไหน แต่นี่คือด้านมืดของสังคม เธอโดนผู้คนปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับสามีเธอว่า ไร้ความสามารถ ไม่สามารถตอบสนองอารมณ์ด้านเพศสัมพันธ์ จึงทำให้มีผู้ชายที่หวังผลประโยชน์จากเรื่องนี้เข้ามามากมาย 

จากนั้น เธอจึงตัดสินใจปล่อยอารมณ์ไปตามธรรมชาติ เธอได้ร่วมรักกับผู้คนมากมายไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน หัวหน้าแผนก เพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งนักเรียนที่เธอสอน ฉันไม่คิดว่ามันเป็นความผิดเธอ แต่มันควรเป็นความผิดของสังคมที่ไม่ยุติธรรมต่อทั้งสองเพศ

อย่างที่เรารู้ ต่อให้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะก้าวไปไกลแค่ไหน แต่เพศหญิงก็ยังถูกสังคมบังคับให้ต้องเป็นคนเรียบร้อย ประปฏิบัติตัวตามจารีตประเพณี

เพราะอย่างนี้ไง ผู้หญิงหลายคนจึงไม่สามารถปลดปล่อยอารมณ์ที่มีข้างในอย่างเปิดเผยได้ จึงทำให้เกิดเหตุน่าสลดมานักต่อนัก

ในมุมความคิดของฉัน นักเขียนอาจต้องการใช้ตัวละครที่ชื่อไป๋หรงแทนคำพูด ให้ข้อคิด และเสียดสีสังคมที่ไม่ยุติธรรมอยู่ตอนนี้ ฉันอ่านนิยายเรื่องนี้ทั้งน้ำตาที่หยดลงมาเต็มแก้ม ไม่ว่านิยายเรื่องนี้จะขายได้ไปถึงสิบล้านเล่มหรือเปล่า แต่ฉันอยากให้คนอ่านได้มองเห็นภาพสะท้อนของสังคมเราที่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้ว่า ยังมีผู้หญิงสักกี่คนที่ตกอยู่ในเหตุการณ์เดียวกันกับอาจารย์ไป่หรง แค่คิดฉันก็รู้สึกทนไม่ไหวจนนอนไม่หลับ”

“พี่ชาย ฉันว่านี่แค่นิยายลามกอาณาจาร คนเขียนคงจะไม่ได้คิดขนาดนั้นหรอก”

“ซูฮกให้เจ้าของกระทู้ คุณมองเห็นสภาพสังคมความเป็นอยู่ตอนนี้จากนิยายอีโรติกได้ โปรดรับการคารวะจากฉันด้วย”

“หลังจากอ่านบทความของเจ้าของกระทู้ ฉันคงต้องกลับไปอ่านและทำความเข้าใจใหม่แล้วล่ะ”

“สิ่งที่เจ้าของกระทู้พูดนั้นถูกต้อง ยังมีผู้หญิงแบบนี้อีกมากบนดาวหยานหวงที่ต้องใช้ชีวิตอย่างจำยอมทน ดังนั้นฉันจะโทรให้ผู้หญิงหลายๆ คนมาหาฉันคืนนี้ และจ่ายเงินช่วยเหลือพวกเธอ”

“ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น ฉันร้องไห้เหมือนกัน แต่ว่าร้องอีกแบบหนึ่งนะ”

“มันมีฉากเลิฟซีนจริงๆ เหรอ ทำไมรู้สึกเหมือนมีแต่ฉากบู๊วะ” 

มีผู้อ่านเข้ามาร่วมแสดงความคิดเป็นจำนวนมาก 

หลังจากเซี่ยปิงได้อ่านคำตอบของพวกเขา พลันรู้สึกว่ามุมมองทั้งหมดของเขาได้รับการเติมเต็ม 

ระหว่างที่เขากำลังอ่านความคิดเห็นอยู่ เจียงหย่าหรูก็เดินเข้ามา

“เซี่ยปิง!”