ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ขนมแป้งอบ

           ลานกว้างหน้าที่ว่าการเจ้าเมืองมีคณะการแสดงจากต่างแคว้นมาเปิดทำการแสดงให้ชาวเมืองหลวงได้ชมกันงานนี้จัดกันเจ็ดวันเจ็ดรอบให้ได้ดูกันจนอิ่มกันเลยทีเดียวครอบครัวเจี้ยนเฉิงที่ได้ข่าวคราวก็พากันมาดูการแสดงเช่นกัน  วันนี้เป็นการแสดงวันที่ห้าแล้ว ผู้คนเลยไม่มากดังวันแรกๆและคาดว่าจะมีผู้คนเยอะอีกก็คงวันสุดท้าย

“งานใหญ่เหมือนกันนะขอรับ”หมิงลู่ที่เข้ามาในบริเวณมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยออกมา

“คณะการแสดงนี้มีชื่อเสียงในหลายแคว้นเชียวนะจะเล็กๆได้เช่นไร” ลี่ถิงตอบน้องออกมา จริงๆ เรื่องนี้นางก็ไม่รู้หรอกเพียงแต่ได้ยินจากลูกค้าในร้านมาอีกที

“เราหาซื้ออะไรไว้กินก่อนเข้าไปดูกันก่อนแล้วกัน”นางลี่จูบอกกับทุกคนเพราะพวกเขามาก่อนเวลาเริ่มการแสดงจึงพอจะมีเวลาเดินซื้อของตามร้านค้าที่ตั้งขายหน้าที่ทำการแสดงได้อยู่

           เมื่อจะถึงเวลาทำการแสดงผู้ชมก็เข้ามานั่งตามที่ได้ซื้อตั๋วไว้ให้จนเกือบจะเต็มเช่นเดียวกับครอบครัวเจี้ยนเฉิงก็เข้ามานั่งประจำที่แล้วเช่นกันดีที่นั่งของพวกเขาอยู่กลางๆ ไม่ห่างจากเวทีแสดงมากนัก

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่การแสดงของคณะการแสดงพิภพร่ายรำวันนี้ก็เช่นเดิมมีการแสดงสนุกๆ ให้พวกท่านได้ชมอย่างแน่นอนและผู้ที่เข้าชมในวันก่อนหน้าไม่มีผิดหวังแน่นอนเพราะการแสดงเรานั้นไม่มีการซ้ำเดิม”เสียงชายวัยกลางคนที่แต่งตัวด้วยชุดสีน้ำตาลดูแปลกตาเพียงชุดของเขายังน่าสนใจขนาดนี้แล้วการแสดงที่กำลังจะเริ่มล่ะ

“เมื่อพื้นพิภพเกิดการแก่งแข่งจากสองเผ่าพันธุ์จึงเกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้นแต่ในสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ครั้งนี้กลับเกิดความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้น”แล้วชายผู้นั้นก็เริ่มพูดดำเนินเรื่องออกมาบนเวทีก็เกิดภาพแสงสีเสียงที่เปลี่ยนไปตามการเล่าเรื่องของเขาก่อนจะเริ่มเข้ามาฉากแรกในสงครามครั้งใหญ่ เสียงดนตรีดังกึกก้องไปทั่วลานการแสดงเหมือนพวกเขาอยู่ในสนามรบกันจริงๆการแสดงนั้นใช้ผู้คนมากนักจนให้อารมณ์เหมือนจริงมากขึ้นเข้าไปอีกการดำเนินเรื่องเหมือนการดูภาพยนตร์ในโลกก่อนของชิงเถาที่ดำเนินเรื่องเปลี่ยนฉากไปเรื่อยๆพร้อมด้วยความสามารถของผู้ฝึกปราณที่มาเป็นผู้แสดง ยิ่งทำให้ดูตื่นตาตื่นใจน่าติดตามมากขึ้นไปอีกแต่เมื่อถึงตอนจบกลับเหมือนโศกนาฏกรรมจากหลายๆเรื่องที่ไม่ใช่แค่คู่รักของเรื่องมิได้สมหวังกันเท่านั้นแต่กลับต้องมาตกตายจากกันด้วยการทรมานอย่างโหดเหี้ยม

“ขอบคุณผู้ชมการแสดงทุกท่านพบกันใหม่วันพรุ่งนี้” เสียงชายคนเดิมพูดออกมาเมื่อฉากสุดท้ายของเรื่องจบลง

“แปะๆๆๆ”เสียงผู้ชมปรบมือให้อย่างล้นหลามนี่มันเป็นการแสดงที่เหมือนพวกเขาได้เป็นส่วนหนึ่งด้วยอย่างไรอย่างนั้น

 “ฮือๆๆๆ” หลายๆ คนถึงกับน้ำตาคลอมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเลยทีเดียว

“ฮือๆ ทำไมฮุ่ยเหมยกับอาเจียงต้องตายด้วย”หมิงลู่ทั้งร้องไห้ทั้งพูดวิจารณ์เนื้อเรื่องออกมาทั้งเขาทั้งหมิงเลี่ยนก็ไม่ต่างกันพากันเข้าไปอยู่เป็นคนในเรื่องนี้ไปเสียแล้วจริงๆ ก็ทั้งนางลี่จูและลี่ถิงที่ก็น้ำตาคลอทำหน้าโศกเศร้าไปเช่นเดียวกัน

“เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นไม่ต้องเสียใจไปหรอกลูกกลับกันเถอะการแสดงจบแล้ว”จิ้นสิงเอ่ยขึ้นมาพร้อมเตรียมพาทุกคนออกไปจากบริเวณนี้ก่อนที่จะดึกไปกว่านี้เสียก่อน

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” เสียงคนในคราอบครัวตอบรับเขาแต่อารมณ์นั้นยังปรับมาเหมือนเดิมไม่ได้เลยอีกทั้งเสียงผู้คนที่มาชมการแสดงก็ยังพูดวิจารณ์แต่กับการแสดงเมื่อครู่เหมือนกันดูเหมือนคงจะอยู่ในหูพวกเขาไปอีกหลายวัน

           ร้านเจี้ยนเฉิงยังคงเต็มไปด้วยลูกค้าเช่นเดิมดีที่รับคนงานที่มาจากอารามร้างมาเพิ่มอีกหกคนจึงพอรับมือทันขึ้นฉะนั้นตอนนี้จึงมีคนงานในครัวสิบคน รับลูกค้าข้างหน้าอีกแปดคนถ้าไม่พอก็คงไม่รู้จะทำยังไงแล้วเพราะแค่นี้คนงานก็จะเต็มร้านอยู่แล้ว

 “ขนมแป้งอบห้าห่อ” ลูกค้าคนล่าสุดสั่งออกมาคนงานก็รีบจักของให้ทันทีตอนนี้มีอาหารใหม่ออกมาวางขายอีกแล้วคือขนมปังหรือที่คนที่นี่เรียกว่าขนมแป้งอบ  **เราไม่อยากใช้ชื่อจีนขอเรียกอย่างนี้แล้วกันนะคะ** เมื่อออกมาวางขายแล้วได้กินคู่กับผลไม้กวนก็ยิ่งเป็นที่ถูกอกถูกใจเข้าไปอีกยิ่งมีกลิ่นขนมหอมๆ อบอวนในร้านตอนนี้ร้านของเขาก็เหมือนจะกลายเป็นร้านอาหารไปเสียแล้ว

“ข้าอยากจะสั่งขนมแป้งอบจากร้านไปใช้ในงานเลี้ยงน้ำชาของฮูหยินต้องติดต่อกับใคร”หญิงผู้หนึ่งเดินเข้ามาถามโดยไม่ได้เข้าแถวเหมือนกับผู้อื่นจะเข้าแถวทำไมนางมิได้มาซื้อของหนิอีกอย่างนางก็เป็นคนของตระกูลใหญ่ด้วยเหตุใดจึงต้องรอ

“เอ่อลูกค้าเชิญเข้าแถวก่อนเถอะขอรับ” คนงานตอบออกมาอย่างสุภาพ เขาได้รับคำสั่งว่าลูกค้าทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกันจะต้องเข้าแถวรอเหมือนกันแต่มีคนมาลัดแถวแบบนี้เขาจะต้องเอ่ยปฏิเสธออกมา

“แต่ข้ามาสั่งของจำนวนมากด้วย ถ้าพวกเจ้าไม่รับทำรับรองว่าต้องมีเรื่องแน่”หญิงผู้นั้นกล่าวออกมาอย่างไม่กลัวเกรงต่อใคร

“เอ่อถึงอย่างไรเถ้าแก่ก็ให้ทุกคนเข้าแถว”คนงานผู้นั้นพูดออกมา จริงๆเขาก็ดูเหมือนจะเกรงต่อหญิงผู้นี้แล้วแต่ยังไงคำสั่งของเจ้านายเขาก็สำคัญกว่า

“เจ้าทำงานต่อเถอะเดี๋ยวข้าจัดการเอง”หานตงที่เห็นเหตุการณ์จึงเข้ามาจัดการแล้วเชิญหญิงผู้นั้นมานั่งพูดคุยกันอีกด้านแทนยังไงนางก็ลัดคิวคนอื่นจนเสียเวลาแล้วก็ปล่อยนางมาเถอะยังไงก็ไม่ได้สั่งของที่ต้องใช้เวลารออะไร เพียงแต่ต้องมาเจรจาตกลงกัน

“เชิญท่านทางนี้ขอรับ”หานตงเอ่ยออกมาก่อนจะพาหญิงผู้นี้ไปนั่งคุยกันที่โต๊ะน้ำชาอีกด้านกับของที่ไว้รองรับลูกค้า

“ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดกับร้านเจี้ยนเฉิงขอรับ”หานตงถามออกมาอย่างสุภาพ

“นายหญิงข้าต้องการสั่งขนมแป้งอบกับผลไม้กวนร้านพวกเจ้าไปใช้ในงานเลี้ยงน้ำชาในอีกสามวันที่จะถึงนี้”หญิงผู้นั้นเอ่ยออกมา จริงๆ เรื่องอาหารในงานจะต้องตะเตรียมไว้แต่เนิ่นๆแต่ว่าช่วงนี้ขนมแป้งอบร้านของพวกเขาโด่งดังนัก หากนายหญิงของนางได้เอาไปใช้ต้อนรับแขกในงานคงจะดี

“เรื่องนี้ข้าคงรับปากไม่ได้หรอกขอรับผู้ที่ทำขนมขึ้นเป็นคุณหนูของร้าน ข้าจะต้องไปแจ้งเรื่องแก่นางก่อนหากนางตกลงถึงจะรับงานท่านได้” หานตงเอ่ยออกมาตามขั้นตอนที่เขาต้องทำ

“แต่ข้าต้องการขนมจากร้านท่านจริงๆยังไงท่านก็ช่วยพูดกับนางให้ด้วยเถอะ”หญิงผู้นั้นเมื่อรู้ว่าขนมทำขึ้นจากคุณของร้านถึงนางจะเป็นคนของตระกูลใหญ่ก็ต้องเกรงใจผู้ที่จะทำให้นางได้ประโยชน์อยู่แล้ว

“ได้เช่นนั้นพรุ่งนี้ท่านก็มาที่ร้านอีกครั้งเพื่อฟังผลแล้วกัน”หานตงบอกออกไป

“ไม่ได้ๆข้าจะต้องได้ความวันนี้ ท่านไปบอกแก่คุณหนูวันนี้เลยมิได้หรือ”นางรีบเร่งรัดเขาออกมา

“แต่ตอนนี้คูณหนูอยู่ที่จวน”หานตงรีบบอกออกมา

“ก็ไปตอนนี้เลยข้าไปด้วยได้ไหมยังไงข้าจะต้องให้นางทำขนมให้ข้าให้ได้ถ้านางไม่ทำจะให้ทำอย่างไรข้าก็ยอม” หญิงผู้นั้นกล่าวออกมา งานนี้นางจะต้องไม่ทำให้นายหญิงของนางผิดหวังแน่นอน

“เช่นนั้นก็ได้ตามมาเถอะ” หานตงกล่าวออกมาก่อนจะเดินนำไปยังที่จอดรถม้าที่เถ้าแก่ซื้อมาให้พวกเขาได้ใช้งานด้านหลังร้าน

           บ้านเจี้ยนเฉิงหานตงพาหญิงผู้นั้นมาพบกับเจ้าของบ้าน ส่วนเขาก็นั่งฟังอยู่ไม่ไกล

“ท่านบอกว่าต้องการขนมร้านข้าไปใช้ในงานเลี้ยงน้ำชาของนายหญิงของท่าน”ชิงเถาถามออกมาอีกรอบเมื่อฟังหญิงผู้นั้นพูดจบ

“ใช่ยิ่งเจ้าทำขนมออกมาได้พิเศษกว่าที่มีวางขายในร้าน นายหญิงของข้าจะต้องตกรางวัลให้อย่างงามอยู่แล้วถึงยังไงเจ้าก็มีแต่ได้กับได้งานนี้หญิงชนชั้นสูงทั่วเมืองหลวงก็ล้วนมาร่วมงานเลี้ยงที่ฮูหยินข้าจัดขึ้น”นางยังสาธยายออกมาไม่หยุด เพื่อที่จะโน้มน้าวให้ชิงเถายอมตกลงกับข้อเสนอของนาง

“ถ้าอยากให้ข้าทำให้แบบพิเศษราคาที่ต้องจ่ายก็ต้องพิเศษเช่นกัน” ชิงเถาลองเอ่ยออกมาดูกริยาของหญิงผู้นี้ดูก่อน

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหานายหญิงข้าจ่ายได้อย่างเต็มที่แน่นอน”นางรีบบอกออกมาเมื่อเห็นหนทางที่จะได้รับการตกลงในการเจรจาครั้งนี้ เมื่อชิงเถาเห็นว่ามีแต่ได้กับได้จากการทำการค้าครั้งนี้ไหนเลยจะไม่รีบตกลงยังไงก็เป็นการโฆษณาสินค้าเหมือนที่หญิงผู้นี้บอก ต่อไปร้านนางคงเป็นที่ชื่นชอบของสตรีชั้นสูงทั้วเมืองหลวงก็อาจเป็นได้

“ตกลง”ชิงเถาตอบออกไป ก่อนที่จะคุยรายละเอียดงานกันอีกเล็กน้อย ถึงจำนวนขนมและชนิดขนมที่ลูกค้าต้องการกับราคาที่นางเรียกออกไปซึ่งก็ถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี เหลือแค่ส่งของในอีกสามวันข้างหน้าที่จวนเจ้ากรมพิธีการ