เขาหาว่าผมเป็นเซียน

บทที่ 41— คำร้องเรียนจากภพมารและการสร้าง ‘Dark Mode แห่งเต๋า’

คืนลมเย็นที่สำนักไม่สนใจอะไรเลยห้องนั่งเล่นของหลินเฟยถูกตั้งค่าไฟแบบ Cinematic: แสงอบอุ่นต่ำๆ ไหลเลื่อนตามซีนใน Xianflix โซฟาแห่งการปล่อยวางรุ่นใหม่หุ้มด้วยผ้าปรับอุณหภูมิอัตโนมัติกำลังปล่อยไอเย็นพอเหมาะรอบเอว หลินเฟยนั่งเอน ผ้าห่มปราณทับเรียบร้อยมือข้างหนึ่งคาบป๊อปคอร์นคลีนจิ้มไข่มุกปราณ อีกข้างจับจอย IDGAF Simulatorไว้เผื่อมีเวลาว่างระหว่างโฆษณา

AI Immortal ปรับความสว่างหน้าจอให้พอดีและคำนวณว่าควรลดแสงสีฟ้ากี่เปอร์เซ็นต์เพื่อให้หลินเฟย “ไม่ตาบอดตอนเช้า” —ชีวิตสมบูรณ์แบบจนแทบจะมีเสียงแทบไม่ออกนอกจากเสียงคำพูดของพากย์เสียงซีรีส์

แต่ทุกความสงบย่อมมีจุดแตก — หน้าจอ XianZoom เด้งขึ้นมาจากมุมจอโดยไม่มีคำเตือน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับต่างโลกปรากฏขึ้นสด ๆ — จักรพรรดินีมาร หน้าจอดูมีไฟสตูดิโอเบ่งพุ่งเหมือนเพิ่งออกคอนเสิร์ตร็อกมาหมาด ๆ

จักรพรรดินีมาร (ทำหน้าเหนื่อย แต่ดุ):
“ท่านอาจารย์! พวกเรามีเรื่องร้องเรียนมาเจ้าค่ะ! Xianflix ของท่าน… สว่างเกินไป!!!”

หลินเฟยเลิกคิ้ว หยิบป๊อปคอร์นขึ้นมาแล้วหยุดคีบ — “สว่าง?มันก็แค่โทนขาวสะอาด ๆ นะ เธอหมายถึงขาวแบบครีมรึเปล่า?”

จักรพรรดินีมารสะบัดผมดุจนิดหนึ่งจอหลังเธอเผยให้เห็นมารนับร้อยนั่งบีบตา บางตนคลุมหัวผ้าดำบางตนใส่แว่นกันแดดระดับ Ultra Shade (สินค้าขายดีของภพมารตอนนี้)— บรรยากาศเหมือนคนดูคอนเสิร์ตที่เปิดไฟสปอตไลท์ใส่หน้า

มารคนหนึ่งร้องลั่น: “อ๊าก! แสงแทงตา!”
อีกคนโผล่หน้า: “ฉันเพิ่งดูไปสามวินาที ตาแทบหลอมละลาย!”

หลินเฟยพยายามหาความหมายเชิงตรรกะ — “แสงมันแค่ปรับโทนความสว่างลดแล้วนะ AI” — แต่ AI Immortal ตัดสินใจไม่แทรกตัว เพราะยังไม่มีคำสั่ง

จักรพรรดินีมารอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง:
“ในภพมาร… ดวงตาของเราออกแบบมาให้เห็นในความมืดมิดการเปิดหน้าจอสีขาวจ้าทำให้ปราณสายตาของพวกเรา 'ช็อก'!พวกเราต้องการ ‘ความมืด' เพื่อบำเพ็ญเพียรไม่ใช่จอที่แสบตาเหมือนพระอาทิตย์ยามเช้า!”

หลินเฟยระลึกถึงความรู้สึกแสบตาเวลาเปิดหน้าจอมือถือในที่มืดเขาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แต่จริง ๆ แล้วความขยะแขยงต่อแสงจ้ามากกว่าความปราณ —“โอเค ๆ เดี๋ยวแก้ให้” เขาตะโกนออกไป

คำสั่งแบบไม่ทันคิด (แต่ดูเด็ดขาด)

หลินเฟยลุกขึ้น ผิวหน้าขรึมคล้าย CEO สตาร์ทอัพที่เพิ่งโดนบั๊กUX ระดับโลกตบหน้า
“กงซุนอี้! มู่หาน! มาเดี๋ยวนี้! ตั้งค่า Dark Mode ให้หมดทุกระบบ — Xianflix, เซียนซูม, สมาร์ทโฟน, UI ทุกจอ —ดำสนิทจนมองไม่เห็นข้อผิดพลาด!”

มู่หานทำหน้าแบบ “โอ้โหโจทย์ดี”
กงซุนอี้ตาเป็นประกายเหมือนเจอปัญหาเขียนอัลกอริทึมใหม่

กงซุนอี้ตีความทันที (ด้วยภาษานักพัฒนา):
“Dark Mode แห่งเต๋า — นี่คือการปรับสภาพ UI ให้เข้ากับหลากหลายภพมันคือการสอนให้ระบบ ‘ยืดหยุ่น’ ต่อสภาพแวดล้อมทางประสาทรับรู้ต่าง ๆ”

มู่หาน (ในมุมมอง Data Scientist):
“และยังประหยัดพลังปราณของผลึกจอได้ประมาณ 35% ค่ะท่านอาจารย์ — ถือเป็น ‘เศรษฐศาสตร์พลังงานเซียน’ แบบปฏิบัติได้”

จักรพรรดินีมารโค้งคารวะผ่านหน้าจอด้วยความตื้นตันใจ
“ท่านอาจารย์ แสงน้อยเช่นนี้คือเมตตา!”

หลินเฟยพึมพำอย่างตรงไปตรงมา (แต่ไม่มีใครฟัง)
“เอ่อ… แค่อยากไม่ให้ตาฉันแสบตอนดูซีรีส์ตอนกลางคืนเองแหละ”

การออกแบบ Dark Mode แห่งเต๋า —โดยทีมเทพเทค

กงซุนอี้กับมู่หานกระโจนเข้าไปในหอควบคุมพวกเขาร่างมาตรฐานโหมดมืดฉบับเซียน:

·        พื้นหลัง: สีดำสนิทแบบ“กาแฟอเมริกาโน่เข้มข้น” — ไม่ใช่เทาอ่อน ๆ แบบแฟชั่น แต่ดำจริงจัง ให้ชื่อโค้ดว่า#0D0D0D (กงซุนอี้จิ้มสีอย่างนักพัฒนา)

·        ตัวอักษร: สีงาช้างอุ่น(ไม่ใช่ขาวบริสุทธิ์) เพื่อให้ตาไม่ล้า — น้ำหนักฟอนต์ลดลง 200 หน่วยเพื่อให้ตัวอักษร “หายไปในความสงบ”

·        ปุ่ม/ไอคอน: ใช้แสงปราณน้อย —เมื่อกดมีเอฟเฟกต์ “ริ้วแสงปราณ” เบา ๆ เพื่อบอกสถานะ แต่ไม่สว่างจ้า

·        โหมด “Night Sanctum”: ฟีเจอร์พิเศษสำหรับภพมาร — หน้าจอจะใช้โทนม่วงเข้มผสมดำและระบบจะลดความถี่สัญญาณวูบวาบที่ทำให้มาร “ตาแฉะ”

·        ประหยัดพลังปราณ: UI ใหม่ส่งผลให้การใช้ผลึกส่องภาพลดลง 35–47% ขึ้นกับขนาดหน้าจอ

มู่หานพิมพ์สคริปต์อัปเดตเรียบร้อยใน 18 นาที— AI Immortal ดึงแพ็กเกจลงไปพร้อมการทดสอบ A/B กับกลุ่มผู้ใช้ตัวตัวอย่างจากภพต่าง ๆ

ผลทดสอบออกมาดังนี้:

·        ภพมาร: ความพอใจเพิ่ม 98% (มีมารร้องไห้เก็บความรู้สึก 12 ตัว)

·        ภพเซียน: สมาธิเพิ่ม 300% (หรืออาจจะเป็นเพราะทุกคนหยุดเล่นมือถือและเอาเวลามานั่งนิ่ง ๆ)

·        ภพมนุษย์: นักการตลาดมนุษย์เรียกร้องฟีเจอร์"ลดแสงฟ้า" เหมือนว่าตนค้นพบวิธีนอนดีในคืนเดียว

การเปิดตัว — เฉลิมฉลอง และผลลัพธ์

ภายในชั่วยามเดียว Dark Mode ถูกไลฟ์บนทุกระบบผู้ใช้ทั้งสามภพอัพเดตกันเป็นทอด ๆ
ผลลัพธ์เป็นไปตามที่คาด — ภพมารเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่กว่าเทศกาลแสงใต้:

·        หวงหลงส่งข้อความด่วนมาทาง XianZoom:“ข้านึกว่าชีวิตจะไม่มีวันที่ดูซีรีส์ได้โดยไม่ไปร้านขายแว่นกันแดดอีกแล้ว!”

·        ร้านแว่น Ultra Shade ในภพมารขายของตกค้างได้หมดภายในคืนเดียว — เหลือแต่โฆษณาเก่า ๆที่กลายเป็นมุกตลก

·        สำนักปรัชญาบางแห่งประกาศว่า DarkMode ช่วยให้ “เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ในตัวอักษร”(คือพวกเขาบอกว่าอ่านคัมภีร์ในโหมดมืดแล้วได้ตรัสรู้)

·        ผู้ใช้มนุษย์คิดว่าเป็นฟีเจอร์ป้องกันแสงฟ้าและขอให้เพิ่มโหมด “เตือน: หยุดเล่นหลังบ่ายสาม” —ไอเดียถูกเข้าใจผิดอย่างรวดเร็วว่ามีประโยชน์ทางจริยธรรม

หลินเฟยนั่งดูผลตอบรับบนหน้าจอ ยิ้มพอใจ — สันติภาพคืนกลับมาเขาเฮฮาว่า “เยี่ยม ระบบดูดี ประหยัดแบต หน้าที่เสร็จ!”

ขาดแคลนช่างซ่อมบำรุง

เสียงฝีเท้ากระหึ่มมาจากทางประตูห้องทำให้บรรยากาศเปลี่ยนจากฉลองเป็นตึงเครียดหลงไห่โผล่หน้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียวแบบคนเพิ่งเห็นอะไรน่ากลัวจริงจัง

หลงไห่ (เหนื่อยล้าจนเสียงเบา):
“ท่านอาจารย์! ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าสีหน้าจอ! เพราะ AIImmortal จัดการทุกอย่างแทนทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรลืมพื้นฐานไปหมดแล้วเจ้าค่ะ!”

เขาควักตะปูปราณงอ ๆ ออกมาจากอกเสื้อ —ตะปูที่งอจนเหมือนหูเขาเอง (มุขกลางที่หลงไห่จะเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่า“ตะปูยังไม่รอการซ่อม”) — และยกตะปูให้หลินเฟยดูด้วยสายตาซีนีมาติค

“เมื่อพื้นไม้ทรุด ไม่มีใครรู้วิธีแก้… ถ้าโดรนตกไม่มีใครจับช่างขึ้นไปซ่อม… สมาร์ทโฟนค้าง — ไม่มีใครเปิดฝาหลัง… ทุกคนพึ่งพา AIมากเกินไป! ถ้ามันพัง เราจะไม่มีใครซ่อม!”

หลินเฟยภาพรวดเร็วเหมือนฉายหนัง: Xianflix ล่มเมื่อมีตอนใหม่→ ผู้คนไม่สามารถดูตอนจบ → การคร่ำครวญจะเพิ่มขึ้น → ใครจะสั่งโค้กให้เขา? — ความสำคัญของการสะดวกสบายเริ่มทำให้เขาเหงื่อตก

หลินเฟยตะโกนด้วยสำเนียงแบบหัวหน้าโครงการ:
“ไม่ได้!ฉันจะไม่ยอมให้ความวิเศษของความสะดวกสบายต้องพังเพราะคนขี้เกียจ!ทุกคนต้องกลับไปเรียนรู้วิชาพื้นฐานก่อนจะโทษ AI!”

โครงการฟื้นฟูช่างเซียนแห่งยุคบรรพกาล

ทันใดนั้น บริเวณห้องประชุมเต็มไปด้วยแผนภาพ ตารางการฝึกและม้วนกระดาษปราณยาวเป็นเมตร — กงซุนอี้ดึง Dashboard การสอนขึ้นมามู่หานเตรียมหน้าต่าง Virtual Lab ในเมตาเวิร์สไว้พร้อม

หลินเฟยประกาศคำสั่งด้วยสำเนียงแน่นอน:
“พรุ่งนี้เช้า — เปิด 'หลักสูตรอาชีวะเซียน'ให้ทุกคน! ใครไม่เรียน จะตัดสิทธิ์ดูซีรีส์ 1 เดือน!และห้ามซื้อพิซซ่าเซียนคลีนเป็นเวลา 1 สัปดาห์! ให้ตาย —ถ้าเป็นวิธีโบราณต้องบังคับใช้ก็ใช้มัน!”

หลงไห่ลูบตะปูปราณด้วยน้ำตาคลอ (การ์ตูนมุข) —“ข้าจะไปสอนการขันนอตปราณ! ข้าจะทำคู่มือ 'วิธีเปิดฝาหลังสมาร์ทโฟนเซียน101' ให้ท่านอาจารย์เซ็นรับรองด้วยขอรับ!”

กงซุนอี้พิมพ์แผนการฝึกใน XianMetaverse:

·        โมดูล 1: พื้นฐานฮาร์ดแวร์ปราณ— เปิดเครื่องและดูว่าไฟมันติดไหม

·        โมดูล 2: การเชื่อมต่อโดรนปราณ— ถ้าทำพัง ให้รู้วิธีถอดใบพัดที่ไม่ระเบิด

·        โมดูล 3: การซ่อมแซมผลึกจอ— ป้องกันไม่ให้แสงจ้ากลับมา

มู่หานยิ้มอ่อน “เราจะทำแบบ interactive — ผู้เรียนจะได้ฝึกซ่อมของเสมือนจริงก่อนจะจับของจริงครับท่านอาจารย์”

หลินเฟยมองหน้าศิษย์ทั้งห้า แล้วคลายความเครียดลงครู่หนึ่ง —“โอเค ทำให้มันสนุก และถ้าทุกคนเรียนจบ ได้ประกาศนียบัตรช่างเซียนฉันจะให้เซ็ตเครื่องมือซ่อมสุดหรูเป็นรางวัลด้วย — แถมวันหยุดหนึ่งวันสำหรับทุกคนที่จบคอร์สด้วย!”

หลงไห่กระโดดพลางร้อง “ขอรับ!ข้าจะลงลายเซ็นเป็นพยานด้วยเกล็ดมังกรของข้า!”

ในคืนนั้น สำนักไม่สนใจอะไรเลยกลับมาสู่นิ่งแต่ความนิ่งคราวนี้มีรสชาติของงานมากกว่าเดิม:มีรายชื่อผู้สมัครเรียนพื้นฐานซ่อมบำรุง แนวทาง Dark Mode ถูกสรุปเป็น‘คำสอน’ ในบันทึก และ AI Immortalเริ่มรันสคริปต์ทดสอบ labฝึกซ่อมในเมตาเวิร์ส

หลินเฟยนอนลงบนโซฟาอีกครั้ง ปล่อยให้โหมดมืดโอบล้อมรอบตัวแมวเซียนม้วนตัวขดเป็นวง — เขายิ้มในลำคอ — คืนนั้นเขาหลับได้อย่างสบาย…แต่ความสงบของโลกเซียนเพิ่งจะเริ่มถูกแกะกล่องออกมาเป็นชุดกิจกรรมใหญ่

ในใจเขาแวบหนึ่งคิด: “ถึงฉันจะไม่อยากยุ่ง แต่บางทีการทำให้คนกลับมา 'ทำงานปกติ'อีกครั้ง ก็เป็นการให้พวกเขากลับมามีชีวิตจริง ๆ นะ”— คำพูดนี้ถูกตีความไปเป็นปรัชญาอีกหลายเวอร์ชันในเช้าวันรุ่งขึ้น โดยผู้สื่อข่าวเซียนหลายคน

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ «โครงการฟื้นฟูช่างเซียนแห่งยุคบรรพกาล»— โครงการที่จะทำให้คนทั้งสามภพได้กลับมาจับไขควงปราณด้วยมือของตนเองอีกครั้ง…(หรืออย่างน้อยก็ทำให้หลินเฟยรู้สึกปลอดภัยว่า ถ้าระบบล่มเขายังสามารถสั่งโค้กได้)