ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 103 เอาชีวิตรอด (4)

   อันดับแรก สายฝนปิดเปลือกตาทั้งสองข้างลง นึกถึงข้อมูลที่ได้รับจากผีเสื้อเทพธิดาราตรี ภาพการเคลื่อนไหวมากมายปรากฏขึ้นในความคิดเขา เด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักกำลังเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าอันงดงามราวกับผีเสื้อร่ายรำ ดาบในมือเด็กสาวตวัดพลิ้วไหวอย่างสวยงาม ท่าทางการเดินของเธอดูรวดเร็วทั้งที่ความเร็วเธอไม่ได้มากมายอะไรเลย 

   ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! เสียงดาบแหวกอากาศดังขึ้นต่อเนื่อง

   เด็กผู้หญิงกวัดแกว่งดาบไม่ยอมหยุด ทุกครั้งที่ดาบถูกกวัดแกว่ง จะเกิดลมแรงขึ้น การตวัดดาบของเด็กสาวทั้งรวดเร็วและรุนแรง การขยับเท้าแต่ละเก้าของสาวน้อยสามารถทำให้เธอเคลื่อนที่ไปยังตำแหน่งที่ต้องการได้ภายในระยะเวลาอันสั้น ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่โดดเด่น ความสวยงามก็โดดเด่นไม่แพ้กัน ขณะเด็กหญิงกำลังใช้เพลงดาบ ตัวเธอดู สูงศักดิ์ ศักดิ์สิทธิ์ และสง่างาม

   วินาทีนั้นพลันมีเงารูปร่างมนุษย์ปรากฏเบื้องหน้าเด็กสาว ในมือเงานั้นมีดาบรูปร่างน่าเกรงขาม เงาไม่ได้พูดกล่าวสิ่งใดกับสาวน้อย มันพุ่งเข้าหาเธอด้วยความเร็วที่มากกว่าความเร็วของเด็กสาว เมื่อถึงตรงหน้าฝ่ายตรงข้าม เงาพลันฟันดาบยักษ์ลงมาจากด้านบนด้วยความรุนแรง เสียงอากาศฉีกขาดดังขึ้น จากเสียงอากาศฉีกขาดสามารถรู้ได้เลยว่าดาบนั้นฟันลงมาแรงแค่ไหน

   มองดาบยักษ์ใกล้ถึงตัวเองอย่างสงบ ใบหน้าสาวน้อยปรากฏรอยยิ้มดูถูก ท่าทางเธอตอนนี้เหมือนกับผู้สูงส่งกำลังมองมดปลวกซึ่งแทบไม่ต่างจากธาตุอากาศในสายตาเธอ วินาทีที่ดาบใหญ่กำลังโดนศีรษะ สาวน้อยพลันขยับร่างกาย ไม่อาจรู้ได้ว่ามันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ก่อนดาบยักษ์จะบดขยี้หัวเด็กสาว ดาบของเด็กสาวก็ได้ฟันร่างกายเงาดำแยกออกเป็นสิบส่วนแล้ว เงาดำค่อยๆสลายไป 

   ตึง! สาวน้อยขยับตัวเล็กน้อยหลบดาบยักษ์ที่ตกลงมาจากเหนือหัว

///

   ‘แม้ว่าการท่าเท้าของเพลงดาบนี้จะไม่สามารถสู้ท่าเท้าของศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทราได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน สิ่งที่ฉันต้องการคือท่าดาบ’ เปิดเปลือกตาทั้งสองข้างขึ้นพลางคิด

   ภาพท่าทางการการกวัดแกว่งและการตวัดของสาวน้อยยังคงอยู่ในหัวสายฝน ถ้าอยากลืมน่าจะยาก มันฝังอยู่ในหัวเขาไปแล้ว ไม่ต้องรอให้ใครบอกเริ่ม สายฝนรีบฝึกฝนเพลงดาบตามสาวน้อยในความคิด เพลงดาบนี้มีนามว่าเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาล

   ผู้คิดค้นเพลงดาบนี้ก็คงเป็นผีเสื้อเทพธิดาราตรีตามที่เธอบอก ระดับสิบสามไม่น่าจะโกหกระดับหนึ่งอย่างเขาหรอก โกหกไปก็ไม่ได้อะไร คิดว่าระดับสิบสามต้องการชื่อเสียงมากนักรึไง? สำหรับผู้แข็งแกร่ง ชื่อเสียงเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ ถึงจะมีชื่อเสียงโด่งดังแต่สุดท้ายก็ไม่อาจต่อต้านกาลเวลาได้อยู่ดี กาลเวลาจะทำให้สิ่งมีชีวิตหมดอายุขัย!

///

   ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! นั่นคือเสียงสายฝนกำลังตวัดและกวัดแกว่างดาบ นับตั้งแต่เริ่มฝึกฝน เวลาก็ผ่านมาแล้วสิบนาที สายฝนยังไม่สามารถทำตามสาวน้อยในความคิดได้แม้เพียงนิด เป็นอะไรที่น่าโมโห! นี่เด็กสาวอายุไม่น่าจะเกินสิบห้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าเขาหรือ? น่าโมโหเกินไป!

   ‘อ๊ากกกก! บัดซบ! นี่ฉันกากถึงขั้นเด็กน้อยยังสามารถเอาชนะได้เลยเหรอเนี่ย?!’ สายฝนยิ่งไม่สบอารมณ์เมื่อคิดเช่นนั้น นึกย้อนกลับไปในความทรงจำ สาวน้อยคนนั้นสามารถตวัดกวัดแกว่งดาบด้วยท่วงท่าของเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลได้ง่ายมาก เหมือนไม่ต้องพยายามอะไรเลย มาลองดูสายฝนตอนนี้สิ นอกจากท่าทางจะไม่สวยงามตามที่เด็กสาวทำแล้ว ความรวดเร็วและความรุนแรงยังตํ่ามากอีกด้วย

   ‘ท่าทางฉันแข็งทื่อเกินไป!’ ผ่านมาอีกห้านาที สายฝนเริ่มตระหนักได้ว่าข้อบกพร่องตนคืออะไร ข้อบกพร่องหลักๆของสายฝนเป็นท่าทางที่แข็งทื่อไม่เป็นธรรมชาติ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถทำตามสาวน้อยในความคิดได้

   การตวัดกวัดแกว่งด้วยท่าทางแข็งทื่อไม่เป็นธรรมชาติทำให้ความรุนแรงและความเร็วไม่สูงเท่าที่ควร เพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลขั้นที่หนึ่งท่าทางเป็นสิ่งที่สำคัญมาก หากท่าทางยังคงไม่เป็นธรรมชาติอยู่แบบนี้ ไม่มีทางบรรลุขั้นหนึ่งของเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลแน่นอน

   ‘สิบห้า! อีกสิบห้านาทีราตรีจะไม่ช่วยฉันอีกต่อไป ฉันต้องเรียนรู้เพลงดาบนี้ให้เข้าใจมากที่สุดเท่าที่จะทำได้’ สายฝนกลับมาฝึกฝนเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลอีกครั้ง ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ท่าทางยังแข็งทื่อเหมือนเดิม ถึงสายฝนจะรู้ข้อบกพร่องของตัวเองแต่ก็ใช่ว่าเขาจะสามารถแก้มันได้ง่ายๆ การรู้ข้อบกพร่องมันไม่ได้ช่วยให้แก้ง่ายขึ้นแม้แต่น้อย แค่ช่วยให้รู้จุดที่ต้องแก้ไขปรับปรุงเท่านั้น

   ห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว แฮ่ก… แฮ่ก… สายฝนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง การฝึกฝนเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลกินเรี่ยวแรงมากกว่าการต่อสู้เสียอีก

   สายฝนไม่คิดจะพัก เหลือเวลาอีกไม่มากนัก จำเป็นต้องรีบเรียนรู้เพลงดาบให้เร็วที่สุด สายฝนเปิดโทรศัพท์เทพเจ้า นำยาฟื้นฟูเรี่ยวแรงออกมาจากแอปพลิเคชัน[มิติคลังเก็บสิ่งของ] เปิดฝาจุกออกก่อนดื่มของเหลวข้างในขวดเข้าไป หลังดื่มเรี่ยวแรงก็เริ่มกลับคืนมา

   ตอนสายฝนหยิบมือถือเทพเจ้าออกมา ผีเสื้อเทพธิดาราตรีก็แสดงท่าทางสนใจออกมาอย่างชัดเจน เธอมองดูมันอย่างเงียบๆ ไม่ได้กล่าวสิ่งใดหรือทำอะไรทั้งนั้น การกระทำของผีเสื้อเทพธิดาราตรีทำให้สายฝนไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจเธอมากๆ ตามปกติผู้แข็งแกร่งมักใช้กำลังในการบังคับเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนเองสนใจสิ ไม่เข้าใจสุดๆ ผีเสื้อเทพธิดาราตรีไม่ได้เป็นเช่นนั้น

   ‘ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันควรให้ความสนใจการเรียนรู้เพลงดาบมากกว่าสนใจราตรี’ สายฝนเลิกสนใจผีเสื้อเทพธิดาราตรี กลับมาฝึกฝนอีกรอบ ในรอบนี้เขาลองใช้สภาวะสงบนิ่งเข้าช่วย เป็นโชคดี สภาวะสงบนิ่งสามารถช่วยเขาในการฝึกฝนเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลได้ แน่นอน มันไม่ได้ช่วยเยอะอะไรขนาดนั้น มันช่วยแค่เล็กน้อย

   ฟึบ! ฟับ! ฟึบ! ฟับ! สายฝนฝึกฝนเพลงดาบอย่างจริงจัง เหลือเวลาให้ฝึกอีกไม่มากนัก เพราะจริงจังเขาเลยมีสมาธิมาก มีสมาธิจดจ่อกับการฝึกฝนเป็นผลให้สายฝนสามารถแก้ไขข้อบกพร่องบางอย่างได้ แต่ท่วงท่าการตวัดกวัดแกว่งดาบยังคงแข็งทื่อไม่เป็นธรรมชาติอยู่เหมือนเดิม ท่าเท้าสายฝนไม่มีปัญหาอะไร ท่าเท้าของศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทราซึ่งยากกว่าท่าเท้าของเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาล สายฝนยังสามารถใช้ได้ ไม่ต้องกล่าวถึงท่าเท้าเพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลเลย

   เพราะถ้าเขาไม่สามารถเรียนรู้เพลงดาบผีเสื้อรัตติกาลได้ เขาจะมีโอกาสตายสูงมาก ด้วยความกลัวตายเลยทุ่มเททั้งหมดให้กับการฝึกฝน ยิ่งเวลาผ่านไปสายฝนยิ่งมีสมาธิกับการฝึกฝนเพลงดาบขึ้น มากขึ้นจนกระทั่งลืมเวลา เขาจดจ่ออยู่แต่การฝึกฝนเพลงดาบ หนึ่งนาทีราวกับหนึ่งชั่วโมง สองนาทีราวกับห้าชั่วโมง สามนาทีราวกับยี่สิบสี่ชั่วโมง

   สายฝนไม่รู้ตัวเลยว่าเวลานี้ตัวเขาได้เข้าสู่สภาวะสงบนิ่งขั้นกลางเรียบร้อยแล้ว เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นผีเสื้อเทพธิดาราตรีพลันประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าวินาทีถัดมาความประหลาดใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความสนใจ มนุษย์ผู้ชายคนนี้น่าสนใจมาก! ตัวเขาเต็มไปด้วยความลึกลับ ครอบครองแผ่นโลหะที่เธอไม่อาจตรวจสอบได้ ท่าเท้าและท่าโจมตีด้วยมือเปล่าอันแปลกประหลาด สายเลือดระดับเทพเจ้า พลังเร้นลับที่น่าพรั่นพรึง จากทั้งหมดนี้แค่อย่างใดอย่างมันก็สามารถทำให้เธอเกิดสนใจได้ แล้วนี่จะไม่ให้ผีเสื้อเทพธิดาราตรีเกิดความสนใจในตัวสายฝนได้อย่างไร?

---

จบบทที่ 103 เอาชีวิตรอด (4)