เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        เพียงพริบตาวันแต่งงานของสวีเพ่ยหรานกับหนีเจียเอ๋อร์ก็มาถึง ตอนนี้ที่ด้านนอกจวนสกุลหนี จึงประดับประดาไปด้วยโคมไฟอันงดงาม

        แม้จะเป็นวันดี วันมงคลแต่สีหน้าของคนสกุลหนี ก็ใช่ว่าจะสู้ดีเท่าใดนัก…

        เว่ยอี๋เหนียงตาแดงก่ำและบวมเป่งประหนึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ร่างซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากแทบจะมิได้แตะต้องอาหารเลยนับแต่บุตรสาวถูกขังพอเห็นเช่นนั้น นายท่านหนีจึงกักตัวนางไว้ในเรือน โดยมีบ่าวจำนวนหนึ่งคอยปรนนิบัติรับใช้

        ส่วนคนอื่นๆ เมื่อไม่เห็นเว่ยอี๋เหนียงต่างก็เข้าใจไปว่าโรคเดิมของนางกำเริบ จึงไม่อาจเข้าร่วมงานแต่งของบุตรสาวได้

        สำหรับสวีซื่อและหนีจวิ้นหว่านก็มีท่าทีไม่พอใจ และไม่คิดจะแสดงความยินดีกับงานมงคลของหนีเจียเอ๋อร์แม้แต่น้อย

        อีกด้านหนึ่งหนีเจียเฮ่อที่เพิ่งกลับมา เมื่อเห็นท่าทีของพี่สาวและฮูหยิน ก็ให้รู้สึกแย่ จนไม่สามารถฝืนยิ้มได้

        บัดนี้ จึงมีเพียงนายท่านหนีคนเดียวเท่านั้นที่ยืนต้อนรับแขกเหรื่อซึ่งมาร่วมงานด้วย ‘รอยยิ้ม’

        เขาอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนหันมากระซิบกับพ่อบ้านว่า “ไปเฝ้านางให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาด!”  

        อีกฝ่ายค้อมศีรษะรับคำสั่งแล้วรีบตรงไปที่เรือนของหนีเจียเอ๋อร์ทันที

        เมื่อเห็นพ่อบ้านเสี่ยวเสวียนก็คุกเข่า ก่อนพูดทั้งน้ำตา “โปรดให้ข้าเข้าพบนายท่านด้วยข้าจะไปขอร้องให้นายท่านปลดเชือกให้คุณหนู มิเช่นนั้น คุณหนูอาจจะตายได้” 

        ได้ยินแบบนั้นพ่อบ้านก็เข้ามาโน้มน้าวสาวใช้ที่กำลังขวัญเสีย “พอเถอะเสี่ยวเสวียน แม้แต่เว่ยอี๋เหนียงก็ยังไม่อาจขอร้องนายท่านได้ หากปล่อยให้เจ้าทำแบบนี้ ก็รังแต่จะทำให้นายท่านโมโหเปล่าๆแล้วเจ้าเองนั่นแหละที่จะถูกลงโทษ ฟังข้าเถอะ ไปช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนูรองเสีย”

        สาวใช้ส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง “แม้จะถูกลงโทษ ข้าก็ไม่กลัว  หากสามารถช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของคุณหนูรองได้ข้าก็ยินดี ให้ข้าไปเถอะนะ”

        พ่อบ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมแม่นางน้อยตรงหน้าอย่างไรแล้ว “พวกเจ้า พานางไปขังในห้องนั้นจับตาดูให้ดีๆ อย่าให้ทำอะไรที่อาจเดือดร้อนมาถึงเราได้ มิเช่นนั้น พวกเราทั้งหมดต้องถูกลงโทษแน่เข้าใจหรือไม่?” 

        เมื่อได้ยินว่าตนกำลังจะถูกนำไปขังเสี่ยวเสวียนก็เตรียมตัวจะวิ่งหนี แต่โชคร้าย ที่ถูกจับได้เสียก่อน นางถูกดันตัวเข้าไปในห้องห้องหนึ่งก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงอย่างแน่นหนาจากด้านนอก

        เสี่ยวเสวียนตบประตูระรัวพร้อมตะโกนขอความเมตตาอย่างสุดเสียง แต่ก็ไร้ผล นางจึงค่อยๆ ทรุดตัวลงพิงบานประตูด้วยความสิ้นหวังรู้สึกผิดยิ่งนัก ที่ไม่สามารถช่วยอะไรคุณหนูของตนได้เลย

        ...

        ภายในห้องนอนของหนีเจียเอ๋อร์

        ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกตงิดใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็มีสาวใช้แปลกหน้าสองคน เข้ามาแต่งองค์ทรงเครื่องให้

        หนีเจียเอ๋อร์ลืมตาขึ้นช้าๆด้วยความอ่อนแรง มองดูร่างกายผ่ายผอมทรุดโทรมที่สะท้อนอยู่ในกระจก ด้วยความสมเพชตัวเอง

        พอเห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้สาวใช้ทั้งสองก็อดสงสารมิได้

        พ่อบ้านสกุลหนีก็เช่นกันด้วยตนเองก็เห็นคุณหนูหนีเจียเอ๋อร์มาตั้งแต่เล็ก เขาจึงรักนางไม่น้อยไปกว่าเสี่ยวเสวียนเลยแต่เนื่องจากคำสั่งของนายท่านหนี จึงไม่อาจขัดขืนได้

        เสียงปี่ซั่วน่า[1] ดังขึ้นที่นอกประตูจวนสกุลหนีจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงประทัด

        อาชาสูงสง่า พร้อมสวีเพ่ยหรานในชุดแต่งงานสีแดงสดได้ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินไปยังเรือนของหนีเจียเอ๋อร์ และอุ้มนางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว

        เสียงปี่ซั่วน่าดังขึ้นอีกครั้งแล้วขบวนเกี้ยวเจ้าสาวก็เริ่มเคลื่อนออกไป

        ช่างเป็นพิธีการที่ถูกตัดทอนจนแขกทุกคนได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความฉงน... เหตุใดจึงทำเช่นนี้?

        ไม่นาน ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวก็มาถึงบริเวณที่เขานัดหมายโจวชิงหวาเอาไว้สวีเพ่ยหรานเหลียวไปมองคนในเกี้ยว ก่อนหันกลับมากระทุ้งขา ม้าร้องเสียงดัง แล้วย่ำเท้าเร็วขึ้น

        เมื่อเกี้ยวใหญ่มาถึงโจวชิงหวาที่ดักรออยู่ ก็ทะยานตรงไปยังเกี้ยว ก่อนทิ้งตัวลงบนอานม้าทุกอย่างล้วนถูกจัดเตรียมเอาไว้หมดแล้ว ทันทีที่นั่งลง ชายหนุ่มก็ตวัดแส้เพื่อเพิ่มความเร็วของม้าไม่ช้า เกี้ยวสีแดงก็เคลื่อนตัวออกไปไกล

        ห่างออกไป เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกก็ดังขึ้น “แย่แล้ว... เจ้าสาวถูกลักพาตัว รีบตามไป เร็ว!” 

        ผู้คนในขบวน พากันวางสินสอดทองหมั้นและสิ่งของต่างๆในมือลง แล้ววิ่งไล่ตามเกี้ยวเจ้าสาวไป

        ท่ามกลางความวุ่นวายสวีเพ่ยหรานและหนีเจียเฮ่อกลับมีท่าทีที่ต่างออกไป คนทั้งสองเพียงหันหลัง เดินทางย้อนกลับมายังจวนสกุลหนีด้วยท่าทีปกติราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

        เรื่องนี้ถูกแจ้งไปยังจวนสกุลสวีอย่างรวดเร็วเมื่อนายท่านสวีได้ยิน ก็แทบจะกระอักเลือดออกมา

        พ่อบ้านจึงรีบเข้ามาดูอาการในทันใด “นายท่านโปรดวางใจ อย่างไรเสีย นายน้อยของเราก็เป็นถึงเสนาบดีกรมราชทัณฑ์”

        งานสมรสล่มไม่เป็นท่านายท่านสวีจำต้องส่งแขกทั้งหมดกลับไป จากนั้นจึงส่งคนไปรับบุตรชายกลับจวน

        ในใจของสวีเพ่ยหรานยามนี้ทั้งรู้สึกเสียใจและโล่งอกในเวลาเดียวกัน พอกลับถึงจวน ชายหนุ่มก็เดินฝ่าสายตาของผู้คนเข้าไปในเรือนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปทำหน้าที่ของตนทันที

        ...

        ไม่ช้า เรื่องก็มาถึงหูนายท่านหนีด้วยความโมโห เขาจึงสั่งให้คนของจวนสกุลหนีออกไปช่วยตามหาบุตรสาว และจับกุมตัวโจวชิงหวา

        หนีเจียเฮ่อที่เพิ่งกลับมาก็ต้องออกไปช่วยตามหาเช่นกัน

        ด้านสวีซื่อเว่ยอี๋เหนียง และหนีจวิ้นหว่าน รีบมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลสวี

        พอหนีจวิ้นหว่านรู้ว่าสวีเพ่ยหรานออกไปแล้วก็ไล่ตามไปทันใด

        ส่วนสวีซื่อก็ใส่ไฟหนีเจียเอ๋อร์โดยบอกกับนายท่านสวีว่าโจวชิงหวามิได้ลักพาหญิงสาว แต่นี่คือแผนการที่คนทั้งสองวางเอาไว้ เพราะตั้งใจจะหักหน้าสวีเพ่ยหราน

        นายท่านสวีที่เดิมโมโหอยู่แล้วเมื่อได้ยินน้องสาวกล่าวเช่นนั้น แรงโทสะก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก หลังจากสนทนากันสักพักพวกเขาก็ตัดสินใจส่งมือสังหารออกไปลอบฆ่าหนีเจียเอ๋อร์กับโจวชิงหวา

        นายท่านสวีจัดการทุกสิ่งอย่างรวดเร็วและเฉียบขาดเสมอเขาจึงออกคำสั่งทันที “ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีการใดแต่ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกมันอีก!”

        มือสังหารโค้งกายลง หลังรับคำสั่งแล้วก็เริ่มลงมือทันที

        สวีซื่อหรี่ตาลง ซ่อนรอยยิ้มชั่วร้ายของตนเอาไว้

        ...

        ณ ชายแดน

        เสียงเกือกม้าดังเป็นจังหวะตอนนี้รอบกายของพวกเขา มีกลุ่มชายชุดดำกำลังตีวงล้อมเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

        ด้วยเกรงว่าหนีเจียเอ๋อร์จะทนแรงกระแทกจากการควบม้าไม่ไหวโจวชิงหวาจึงลดความเร็วลง ทำให้คนเหล่านั้นไล่ตามมาทัน ดังนั้นชายหนุ่มจำต้องเร่งม้าโดยใช้มือหนึ่งกุมบังเหียนและประคองร่างผอมบางของหญิงสาวเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็กระชับกระบี่มั่นพร้อมตอบโต้หากถูกโจมตี

        หนีเจียเอ๋อร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า นางก็หดตัวลงด้วยความตกใจ

        โจวชิงหวากอดเอวบางแน่นก่อนก้มลงกระซิบที่ข้างหู “อย่ากลัวไปเลย ข้าอยู่นี่แล้ว”

        หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความลำบากรอยยิ้มบางๆ พลันปรากฏบนใบหน้าซีดเซียว “ข้าไม่กลัว แต่บาดแผลของเจ้า...”

        โจวชิงหวาคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร แค่มีเจ้าก็พอ”

        ขณะมองพวกเขากระซิบกัน เหล่ามือสังหารก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วหนึ่งในนั้นก็ตะเบ็งเสียง “ลงมือ!” 

        พอเห็นม้ากว่าสิบตัวเร่งรุดเข้ามาชายหนุ่มก็กระชับกระบี่กวัดแกว่งออกไปรอบตัว เป็นการสร้างระยะห่าง

        เพื่อปกป้องหนีเจียเอ๋อร์แล้วเขาย่อมไม่หวั่น หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรู!

------------------------------------

        [1] ปี่ซั่วน่า(唢呐) เป็นเครื่องดนตรีทางตอนเหนือของจีนที่มีลักษณะคล้ายแตร