ตอนที่ 4 วีรบุรุษ(กลิ่น)ขี้
ฉินมู่ที่ยังไม่ได้ขยับดาบเลยสักนิด ยืนตัวตรงพองขนอย่างลำพองใจ เขาเก็บดาบเข้าข้างเอว (ที่จริงๆ ไม่มีฝักดาบ เลยต้องเหน็บไว้กับผ้าผูกเอวเน่าๆ) แล้วหัวเราะเสียงดังลั่นป่า
"ฮ่าๆๆๆๆ! เห็นไหมล่ะ! แค่รังสีอำมหิตจากดาบคู่ของข้า พวกมันก็รู้ซึ้งถึงความตายจนต้องหนีไป! กระจอกจริงๆ ไอ้หมาพวกนี้!"
เขาหันไปมองกลุ่มผู้เล่น 3 คนที่นั่งแหมะอยู่กับพื้น ตาค้าง ปากหวอ มอง "NPC ลับ" ตรงหน้าด้วยความทึ่งสุดขีด
ชื่อผู้เล่น: เทพบุตรหน้าหยก, กุหลาบไร้หนาม, ข้าวเหนียวหมูปิ้ง
"โอ้โห... ท่านผู้าุโ!" เทพบุตรหน้าหยก ลุกขึ้นมาคุกเข่า "ท่านช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก! เพียงแค่ยืนนิ่งๆ หมาป่าเลเวล 5 ถึงกับวิ่งหนีขี้หดตดหาย! ท่านต้องเป็ยอดฝีมือที่เร้นกายอยู่ในหมู่บ้านนี้แน่ๆ!"
"ยอดฝีมืออะไรกัน..." กุหลาบไร้หนาม กระซิบกระซาบพลางเอามือปิดจมูก "แต่กลิ่นของท่านผู้าุโ... มันช่าง 'ลึกล้ำ' จนข้าเข้าไม่ถึงจริงๆ ค่ะ"
ฉินมู่ยิ้มกริ่มในใจ 'ลึกล้ำบ้านแกสิ นี่กลิ่นขี้เน้นๆ!' แต่ปากกลับตอบไปอีกอย่าง "หึๆ กลิ่นนี้คือ 'กลิ่นอายแห่งความเน่าเฟะของโลกมนุษย์' ที่ข้าฝึกฝนมาจากการบำเพ็ญเพียรในถังส้วม... เอ๊ย! ในถ้ำลึกหมื่นปีน่ะ พวกรุ่นเยาว์อย่างพวกเ้าไม่เข้าใจหรอก"
เขากอดอกวางท่า "เอาละ ในเมื่อข้าช่วยชีวิตพวกเ้าไว้... ตามธรรมเนียมของยุทธภพ (และเกมที่ข้าสร้าง) พวกเ้าต้องมี 'ค่าตอบแทน' ให้ข้าบ้างนะ"
ผู้เล่นทั้งสามรีบลนลานค้นตัว "พวกเราเพิ่งเริ่มเล่นครับท่าน มีแต่เงินติดตัวคนละนิดหน่อย กับไอเทมเควสต์นิดๆ แต่อันนี้... ข้าขอรับรองว่าท่านต้องชอบ!"
เทพบุตรหน้าหยก ยื่น [สุราดอกท้อ] เกรดดีให้ 1 ขวด ส่วน ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ยื่น [แผนที่ฉบับย่อของเมืองชิงอิน] มาให้
"เอาเถอะ... ข้าจะรับไว้แทนน้ำใจ" ฉินมู่หยิบขวดเหล้ามาเปิดซดทันที อึก... อึก... "อื้ม! รสชาติดีกว่าเบียร์ป๋องนั่นเยอะ!"
เขามองดูแผนที่ในมือ แล้วเกิดไอเดียกวนๆ ขึ้นมา "พวกเ้ากำลังจะไปหมู่บ้านต้นหลิวสีเขียวใช่ไหม? ข้าจะบอก 'ทางลัด' ให้ แต่มีข้อแม้... พวกเ้าต้องหามข้าใส่เปลไป ส่งให้ถึงหน้าหมู่บ้าน! ข้าี้เีเดิน!"
ผู้เล่นทั้งสามมองหน้ากัน NPC ตัวนี้มันกวนประสาทแปลกๆ แต่เพราะคิดว่าเป็ "ภารกิจลับ" เลยยอมทำตามแต่โดยดี
"ได้ครับท่านผู้าุโ! พวกเราจะแบกท่านไปเอง!"
ฉินมู่นอนกระดิกเท้าอยู่บนเปลผ้าใบที่ผู้เล่นช่วยกันหาม เขาเริ่มรู้สึกว่าการเป็ NPC นี่มันสบายกว่าเป็โปรแกรมเมอร์เยอะเลยแฮะ!
ฉินมู่ที่นอนหลับตาเคลิ้มๆ ถึงกับหูผึ่ง ดวงตาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินบทสนทนาของเหล่าผู้เล่นที่กำลังแบกเปลเขาอยู่
"เฮ้ย... แสงประหลาด? ห้องสีขาว? สร้างตัวละคร?"
เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่พวกผู้เล่นยังคงเม้าท์มอยกันอย่างเมามันเกี่ยวกับทรงผมที่เลือกมา หรือความเจ๋งของหน้าต่าง UI ตอนตั้งชื่อ
"นี่มันไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวแล้วที่หลุดเข้ามา!" ฉินมู่คิดในใจอย่างรวดเร็ว "แต่มันคือปรากฏการณ์ระดับโลก! คนพวกนี้ได้เป็ 'ผู้เล่น' มีหน้าต่างเมนู มีการตั้งค่าตัวละคร แต่ฉัน... ฉันที่เป็ถึงคนสร้างเกมนี้ กลับโดนเตะโด่งลงมาในร่าง ชาวบ้าน 1 ที่แม้แต่ขี้แมลงวันสักเม็ดยังเลือกเองไม่ได้!"
ความขุ่นเคืองเริ่มปะทุขึ้นในใจของอดีตโปรแกรมเมอร์พันล้าน
"พระเ้า! ท่านกำลังเล่นตลกอะไรอยู่?!" เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า (ที่ตอนนี้สีเริ่มกลับมาเป็ปกติแต่ก็ยังมีเมฆสีม่วงจางๆ) "คนอื่นได้เล่น Roleplay เป็จอมยุทธ์หน้าหยก เป็จอมเวทย์สาวพราวเสน่ห์ แต่ท่านส่งผมมาเป็ไอ้ตัวประกอบถังขี้เนี่ยนะ? แถมยังต้องมานั่งลุ้นโดนลบไอดีทิ้งอีก!"
เขากำหมัดแน่นจนเส้นเืที่มือปูดโปน
"กะจะให้ฉันเป็แค่ Wallpaper ในคุกไปจนจบเกมงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ในเมื่อท่านให้บท 'ผู้สร้าง' กับคนอื่น แต่ให้บท 'กากๆ' กับผม... ผมนี่แหละจะทำให้ระบบของท่านรวนจนต้องร้องขอชีวิต!"
ฉินมู่เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ตามสไตล์นักพัฒนาซอฟต์แวร์:
"อืม... ถ้ามองอีกแง่หนึ่ง การเป็ NPC ก็มีข้อดีนะ" เขาเริ่มแสยะยิ้มกวนๆ "พวกผู้เล่นต้องเล่นตามเควสต์ ต้องเก็บเลเวลตามลำดับ แต่ฉันที่เป็ NPC... ฉันสามารถเดินเข้า-ออกพื้นที่หวงห้าม หรือใช้ช่องโหว่ของแผนที่ได้โดยที่ระบบไม่ทันสังเกตเห็น (เพราะมันคิดว่าฉันเป็แค่พร็อพประกอบฉาก)"
เขามองดูหลังคอของ เทพบุตรหน้าหยก ที่กำลังแบกเปลเขาอยู่ "และที่สำคัญ... ฉันรู้จักจุดอ่อนของ 'คลาส' ทุกคลาสในเกมนี้ดียิ่งกว่าใคร!"
"นี่... พวกเ้า" ฉินมู่แกล้งกระแอมไอเสียงดัง "เมื่อกี้ข้าได้ยินพวกเ้าพูดถึง 'ห้องสีขาว' อะไรนั่นน่ะ... มันคือแดนสุขาวดีที่พวกรุ่นเยาว์อย่างพวกเ้ามโนขึ้นมาเองหรือไง?"
เทพบุตรหน้าหยก สะดุ้ง "อ้าว ท่านผู้าุโตื่นแล้วเหรอครับ? อ๋อ... คือพวกเราก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ แต่มันรู้สึกเหมือนพวกเราถูกเลือกให้มากอบกู้โลกใบนี้เลยครับ!"
"กอบกู้โลก? หึ... เพ้อเจ้อ" ฉินมู่เบ้ปาก "เอาเป็ว่า ถ้าพวกเ้าอยากเก่งไวๆ ข้ามี 'เคล็ดวิชาลับ' จะบอก... แต่ตอนนี้ข้าหิวน้ำอีกแล้ว สุราดอกท้อนั่นหมดหรือยัง?"
ในขณะที่เขากำลังจะหลอกล่อเอาของจากผู้เล่นเพิ่ม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเสาไม้ต้นหนึ่งข้างทางที่มีกระดาษแผ่นใหญ่แปะอยู่
มันคือ "ประกาศจับ"
รูปในประกาศไม่ใช่คนสกปรกมอมแมมแบบเขาตอนนี้ แต่เป็รูปวาดชายหนุ่มหน้าตาดี ผมเซตทรงอย่างเท่ สวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อต (ซึ่งเป็ชุดที่ฉินมู่ใส่ก่อนหลุดมาที่นี่!) พร้อมข้อความตัวเบ้อเริ่ม:
[ ประกาศจับบุคคลอันตราย ] นาม: ฉินมู่ (นามแฝง: ผู้บุกรุกระบบ) ค่าหัว: 2,000 เหรียญทอง คำเตือน: หากพบเห็นให้แจ้งทางการทันที ห้ามเข้าใกล้เพราะบุคคลนี้สามารถ 'บิดเบือนความเป็จริง' ได้!
"เชี่ยแล้วไง..." ฉินมู่เหงื่อตก "พระเ้านอกจากจะให้บทห่วยๆ แล้ว ยังสั่ง Set ค่า Status ให้ฉันกลายเป็ 'ศัตรูั้แ่วันแรกเลยเหรอเนี่ย?!"
ฉินมู่แสยะยิ้มในใจ "ระดับโปรแกรมเมอร์ผู้สร้างเกม ถ้าหลอกเด็กเลเวล 1 ไม่ได้ก็เสียชื่อหมด!" เขาเริ่มแผนการเบี่ยงเบนความสนใจทันที
"เฮ้ย! พวกเ้าหยุดก่อน!" ฉินมู่ะโขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางชี้มือไปทางทิศตรงข้ามกับเสาไม้ "มองไปที่ยอดเขานั่น! เห็นประกายแสงสีรุ้งนั่นไหม? นั่นคือ 'ปรากฏการณ์ัพ่นไอเซียน' ที่จะโผล่มาแค่ปีละครั้งเท่านั้น!"
ผู้เล่นทั้งสามหยุดกึก พยายามหรี่ตามองตามที่นิ้วของฉินมู่ชี้
"ไหนครับท่านผู้าุโ? ผมเห็นแต่เมฆสีเทาๆ" เทพบุตรหน้าหยก ถามอย่างสงสัย
"เ้ามันตาถั่ว! ของแบบนี้ต้องใช้ศรัทธา" ฉินมู่ดัดเสียงเข้ม "พวกเ้าต้องเพ่งสมาธิไปที่จุดนั้น ห้ามกะพริบตาเด็ดขาด! นับไป 10 วินาทีในใจ ใครกะพริบตาก่อนถือว่าวาสนาไม่ถึง แล้วพวกเ้าจะได้เห็น 'ไอเทมลับ' ลอยออกมาจากยอดเขา!"
พอเห็นผู้เล่นทั้งสามคนยืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองท้องฟ้าอย่างเอาเป็เอาตาย ฉินมู่ก็ค่อยๆ ย่องออกจากเปลด้วยความเร็วระดับนินจา (ที่ตัวเหม็นๆ) เขาพุ่งไปที่ต้นไม้ คว้ากระดาษประกาศจับแล้วออกแรงฉีก "แคว้ก!" เขาขย้ำมันเป็ก้อนกลมๆ แล้วยัดใส่ซอกเสื้อที่มีกลิ่นอับของเขาอย่างมิดชิด
"9... 10! โอเค ครบแล้ว!" ฉินมู่รีบโดดกลับลงไปนอนบนเปลท่าเดิม "พวกเ้าเก่งมาก ที่ไม่เห็นตอนนี้เพราะมันเป็ 'บั๊ก... เอ้ย! เป็ความลึกลับของ์' ผลของมันจะปรากฏในตัวพวกเ้าวันพรุ่งนี้! ถือว่านี่คือเควสต์ลับที่ข้ามอบให้เพื่อทดสอบความอดทน"
"โอ้โห! เควสต์ลับจริงๆ ด้วย!" ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ทำตาโต "ขอบคุณครับท่านผู้าุโ ถึงจะยังไม่เห็นอะไรแต่ผมรู้สึกเหมือนเลเวลจะขึ้นเลยครับ!"
"แน่นอนสิ... เอาล่ะ ภารกิจแบกข้าเข้าเมืองยังมีต่อ อย่าชักช้า ข้าอยากจะนอนพักในที่ร่มๆ แล้ว" ฉินมู่สั่งการต่อพลางเอามือกุมก้อนกระดาษในเสื้อ
'เกือบไปแล้ว... 2,000 เหรียญทองเชียวรึ? ถ้าไอ้พวกนี้รู้ว่าหัวฉันมีค่ามากกว่าไอเทมทั้งตัวพวกมันรวมกัน ฉันคงโดนจับส่งทางการแน่' ฉินมู่คิดในใจพลางหัวเราะหึๆ 'แต่ก็นะ... ไอ้รูปในประกาศจับนั่นมันตัวจริงฉันตอนหล่อๆ นี่หว่า แสดงว่าระบบมันใช้ฐานข้อมูลจากโลกจริง... แบบนี้ก็แสดงว่าตัวละครสำคัญๆ หรือบอสในเกมนี้ อาจจะเป็พวกเบื้องบนที่ส่งฉันมาที่นี่ก็ได้!'
6K
