ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     สถานการณ์ในตอนนี้ดูเหมือนว่าฝ่ายที่จะได้เปรียบที่เห็นได้ชัดเจนก็ทางฝ่ายพวกผู้หญิงนั่นเอง ที่ดูสภาพดีมากๆ ไม่เหมือนกับฝ่ายตรงข้าที่พวกผู้ชายพากันวิ่งหนีล้มลุกคลุกคลานไปกับกองหิมะกับพื้นอย่างหมดท่าจริงๆ 

     และถ้าถามว่าทำไมพวกผู้ชายถึงได้ยอมมากขนาดนี้?? มีหรือผู้ใดจะกล้าหือคนที่เป็นฮูหยินของพวกเขากันเล่า??ไหนจะแม่สาวน้อยน่ารักที่พวกท่านรักมากๆอีกด้วย การยอมแพ้ต่อพวกนางไม่ใช่เรื่องน่าอับอายหรือขายหน้า แต่เป็นการยอมแพ้ที่มีความสุขมากๆด้วยนั่นเอง

     “ไม่ว่าจะต่อสู้กับใครก็ตามที ข้าเองไม่เคยยอมแพ้นะสู้จนตัวตายเลย แต่กับพวกนางนี่ไม่กล้าแม้แต่จะคิดสู้แม้แต่น้อยจริงๆ ข้ายอมพวกนางตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว”ท่านพ่อ

     “ก็ใช่น่ะสิ มีผู้ใดในที่นี้กล้าคิดจะต่อสู้กับพวกนางเล่า หรือว่าเจ้าล่ะเฒ่าฉือ??”ท่านลุงอี้

     “เฮ๊ย…..ข้าไม่เคยคิดอย่าเอาข้าไปเกี่ยวข้องแบบนี้สิไม่ได้นะ..!!!”ท่านลุงฉือ เองก็รีบออกตัวแรงปฎิเสธส่ายหน้าอีกด้วย

    “พวกข้าก็ไม่กล้าหรอกขอรับ พวกข้ายังอยากใช้ชีวิตที่สงบสุขในทุกๆวันขอรับ ท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ..”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

    “ใช่ขอรับ คืนคิดสู้พวกนางความสงบสุขต่อจากนี้จะหายไปทันทีทันใดเลยนะขอรับ ไม่มีผู้ใครกล้าจะเสี่ยงอย่างแน่นอน !!”พี่รองเหล่าหู่

     “จริง…”ทุกๆคนต่างพากันหยักหน้าเห็นด้วย

     ถึงจะสู้ไม่ได้แต่ก็เตรียมรับมือกันแม้จะได้ไม่มากก็ตามที แต่สีหน้าของทุกๆคนก็ไม่ได้ดูจะเหน็ดเหนื่อยหรืออ่อนล้ากันมีแต่รอยยิ้มส่งกันไปมา แถมหัวเราะให้กันอีกต่างหากที่เห็นสภาพของแต่ละคนออกมาแบบนี้

     “พวกเราโจมตีไปเรื่อยๆนะเจ้าคะ…อย่าหยุด อย่าหยุด..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เลยเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “โจมตี…..”

     “วู้….วู้…..”

     “..........!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย และเหลนชาย ที่ได้ยินเสียงแหลมๆเล็กๆที่เป็นเอกลักษณ์ของคนผู้เดียวที่ทุกๆคนไม่มีวันลืม

     “พวกนางดูสนุกมากจริงๆนะ..!!!”ท่านพ่อ

     “พวกนางดูสนุกสนานเพราะเห็นพวกเรามีสภาพเป็นแบบนี้กันหรือเปล่านะ??”ท่านลุงอี้

    “เจ้าเฒ่าอี้อย่าถามคำถามแบบนี้อีกเลยนะ เพราะข้ากลัวมันคือความจริง แล้วเจ้ารู้ใช่ไหมเล่าเจ้าเฒ่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไปถ้าพวกนางชื่นชอบแบบนี้จริงๆน่ะฮะ..!!!”ท่านลุงฉือ

    “จะเป็นอย่างไรน่ะเหรอ….!!??”ท่านพ่อ

    “พวกเราก็จะโดนรุมโจมตีแบบนี้อย่างต่อเนื่องเละเทะอย่างไรเล่า จนกว่าพวกนางจะเหนื่อยไปเองน่ะ!!!”ท่านพ่อ

    “เฮ้อ……..”พวกผู้ชาย

     พวกผู้ชายทั้งสามตระกูลก็ได้แต่ต้องพากันรับการโจมตีจากหิมะที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขาเรื่อยๆ กันต่อไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

     “เหนี่ยวเหนี่ยวลูกรักยังไม่เบื่อเล่นปาหิมะอีกเหรอลูก?? ไม่สงสารทางฝ่ายโน้นบ้างเหรอ?? ถึงอย่างไรทางนั้นก็คือท่านพ่อของเจ้า พี่ชายของเจ้า หลานชายของเจ้ารวมถึงเหลนๆของเจ้าอีกด้วยนะ”ท่านแม่

     “โอ้….ท่านแม่เจ้าคะ ณ ตอนนี้ข้าจะต้องแยกแยะระหว่างสายเลือกกับเพื่อนพ้องเจ้าค่ะ เพราะว่าตอนนี้พวกเรากำลังอยู่ในสงครามการรบนะเจ้าคะ เอาไว้จบเกมส์รบโจมตีด้วยหิมะเมื่อไหร่ ท่านพ่อ พี่ชาย หลานชาย เหลนชายก็จะกลับมารวมเป็นสายเลือดเดียวกันกับข้าเหมือนเดิมเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลย พวกเราโจมตีต่อไป”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “อ้อ….!!!”ท่านแม่

     “...........”ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้

     “............!!!”เหลนชาย

     “..........!!!”ท่านพ่อ พี่ชาย หลานชาย 

     ทกๆคนต่างก็ได้ยินเหนี่ยวเหนี่ยวพูดออกมาทั้งหมด แทบจะพากันหงายหลังกันเลยทีเดียว นางช่างแยกแยะได้มากจริงๆ !!! ไม่มีการประนีประนอมผู้ใดทั้งสิ้น เวลาเล่นเกมส์แบ่งกลุ่มแบบนี้

     “น้องเล็กนางช่างจริงจังกับการเล่นจริงๆ”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

     “นั่นน่ะสิพี่ใหญ่ แบบนี้พวกเราก็แย่น่ะสิขอรับใช่ไหมพวกเรา??”พี่รองเหล่าหู่ ที่หันไปถามพวกเพื่อนๆด้วย

     “ใช่ๆ แย่แน่ๆ”พวกเพื่อนๆจากสองตระกูล

     ดูท่าแล้วศึกครั้งนี้คงจะยืดเยื้อนานพอสมควรเลยทีเดียว เพราะนานๆทีพวกเด็กๆจะได้เล่นหิมะกันโดยที่ไม่รู้สึกหนาวเย็นจนแข็งตายแบบครั้งเมื่อหลายปีที่ผ่านมา

     เพราะความทรงจำหลายๆปีที่ผ่านมานั้นพวกเขาค่อนข้างจะไม่ชอบฤดูหนาวที่มีหิมะตกกันเลย เพราะมันหมายถึงความอดอยาก ออกจากบ้านก็เป็นอุปสรรค รายได้ที่จะหาเข้าบ้านก็แทบจะไม่มี ภายในป่าก็หาอะไรกินแทบจะไม่ได้เลยอีกด้วยเพราะมีแต่หิมะปกคลุมจนทำให้พืชผักต่างๆตายลงเพราะความแข็งตัวง

     “ปล่อยให้พวกเด็กๆเล่นกันไปก่อนละกันนะนี่คงจะเป็นครั้งแรกจริงๆที่พวกเราได้สนุกสนานกับการที่ได้เห็นหิมะตกแบบนี้น่ะนะ”ท่านแม่

      “ก็จริงนะ เป็นครั้งแรกจริงๆตั้งแต่ข้าจดจำได้จนมาถึงอายุป่านนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกของข้าเช่นกันที่ไม่รู้สึกหวาดกลัว หวาดวิตกกับหิมะที่ตกแบบนี้”ท่านป้าฉือ

     “ข้าก็เช่นกัน เป็นครั้งแรกที่มีความสุข สนุกสนานไปกับพวกเด็กๆไปด้วย ไว้ความวิตกกังวลต่างๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยเวลาที่มีหิมะตกแบบนี้”ท่านป้าอี้

     “กาลเวลาที่ผ่านมาพวกเราก็ทนอยู่กับความยากลำบากมามากพอสมควรนะ ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้จริงๆ วันที่ได้ยิ้ม หัวเราะกับช่วงเวลาที่หิมะตกแบบนี้ มันเกินความคาดหมายมากจริงๆนะ”ท่านแม่

     “จริง..!!”ท่านป้าอี้ ท่านป้าฉือ

     “ความรู้สึกของตอนนี้กับปีก่อนๆช่างแตกต่างกันลิบลับเลย เหมือนกำลังอยู่ในความฝันจริงๆ”ท่านแม่

     “เป็นความฝันที่ยังตื่นอยู่จริงๆนั่นแหละ”ท่านป้าอี้

     “ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่า พวกเราจะมาถึงจุดนี้กันได้น่ะจริงไหมล่ะ??”ท่านแม่

     “นั่นน่ะสินะ ใครจะคาดคิดกัน”ท่านป้าอี้ ท่านป้าฉือ

     พวกท่านได้แต่มองพวกเด็กๆ และพวกผู้ชายด้วยความสุขจริงๆ ณ ตอนนี้ เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกเด็กๆที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ยังคงย้ำเตือนพวกท่านว่าพวกท่านนั้นไม่ได้ฝันจริงๆ แต่มันคือความจริง ณ ปัจจุบันในเวลานี้

     ในระหว่างที่กำลังสนุกสนานกันอยู่นั้น บนท้องฟ้าเบื้องบนที่ยังคงมีหิมะตกอยู่เรื่อยๆตลอดเวลานั้น โดยที่ไม่ได้มีผู้ใดสังเกตเห็น เพราะมัวแต่ป้องกันการโจมตี ส่วนอีกฝ่ายก็กำลังโจมตีด้วยหิมะกันอย่างเพลิดเพลินนั้น

     ได้มีเกล็ดละอองหิมะกลุ่มหนึ่งรูปร่างแตกต่างจากหิมะทั่วๆไปค่อยๆร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆมารวมตัวกันอย่างปริศนา ว่ากันว่าละอองหิมะรูปร่างแปลกตานี้ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นง่ายๆ แต่ว่า ณ ตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้นแล้วไม่ไกลจากกลุ่มคนด้านล่างอีกด้วย

     “เอ๋….???”เหนี่ยวเหนี่ยว รับรู้อะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น นางจึงหยุดการโจมตีฝ่ายตรงข้าม และแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟากฟ้า และก็เจออะไรบางอย่างทำให้นางถึงกับร้องว้าวออกมาดังๆเลย

     “ว้าว…..สวยมากๆเลยหิมะอะไรกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่กำลังบ่นออกมาแต่ดวงตาของนางนี่เป็นประกายแวววับเปล่งแสงออกมาเลยทีเดียว

     “เอ๊ะ….นั่นมัน..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ท่านย่าเล็ก มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ??ทำไมถึงหยุดโจมตีแล้วล่ะเจ้าคะ??”เหลนสาวใหญ่ยายา ที่อยู่ใกล้ท่านย่าเล็กมากที่สุด เห็นว่าท่านย่าเล็กหยุดนิ่งไปสักพักใหญ่ แถมท่านย่าเล็กของนางแหงนมองขึ้นไปมองบนท้องฟ้าด้านบนอีกต่างหาก จึงเกิดความสงสัยและถามท่านย่าเล็กของนางขึ้นมาทันที

     “มีอะไรกันเหรอ??”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “.....????”เหลนสาวน้อยทั้งหลายหยุดมือจากการโจมตี และหันมามองท่านย่าเล็กหันหมดโดยพร้อมเพรียงกัน

     “นั่นน่ะ ด้านบนนั้นพวกเจ้าเห็นหรือไม่กันเกล็ดละอองหิมะกลุ่มนั้นสวยมากๆเชียวล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ไหนเจ้าคะ ท่านย่าเล็ก???”พวกเหลนสาวน้อย 

     “นั่นอย่างไรเล่า ตรงด้านนั้นเลย”เหนี่ยวเหนี่ยวชี้ทิศทางที่นางเห็นหิมะสวยงามเหล่านั้นให้พวกเหลนสาวน้อยได้ดูกันด้วย

      “จริงด้วย..!!!”เหลนๆสาวน้อย

      “ว้าว…มันสวยมากๆเลย”

      “โอ๊ะ….”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เหมือนรู้แล้วว่าเจ้าเกล็ดหิมะรูปร่างสวยงามเหมือนกับดอกไม้ไฟมันคืออะไร นางรีบบอกให้เจ้าเด้งดึ๋งขยายขนาดตัวทันที

     “เจ้าเด้งดึ๋ง…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ตุ้บ…..”เหนี่ยวเหนี่ยวกระโดดเกาะเจ้าเด้งดึ๋งอย่างรวดเร็วเมื่อมันขยายขนาดตัวเพื่อรองรับเจ้านายของมัน และกระโดดเด้งดึ๋งไปตามทิศทางที่นางบอกทันทีเลย

     “...............!!!”พวกผู้ใหญ่

     “ท่านย่าเล็ก จะไปไหนหรือเจ้าคะ???”เหลนสาวน้อย

     “เกิดอะไรขึ้นกัน นั่นเหนี่ยวเหนี่ยวนางจะไปไหนกับเจ้าเด้งดึ๋งน่ะ??”ท่านแม่

     นางไปได้ไม่ไกลมากประมาณหนึ่งลี้(1 ลี้ = 500 เมตร )เห็นจะได้ เจ้าเด้งดึ๋งก็ดีดตัวขึ้นจากพื้นดินให้สูงขึ้นกว่าเดิมเท่ากับความสูงของอาคาร 3 ชั้นได้ 

      “ฮึบ….”

      “ได้แล้ว….จับเจ้าได้แล้ว!!”เหนี่ยวเหนี่ยว

      “.............!!!”สิ่งปริศนาบางอย่างที่โดนเหนี่ยวเหนี่ยวกอดรัดอยู่ในตอนนี้

     “.......???”คนอื่นๆที่มองดูเหนี่ยวเหนี่ยวอยู่ไกลๆ ได้แต่พากันมองอย่างงุนงงว่าเหนี่ยวเหนี่ยวจับอะไรได้อีกแล้วล่ะ!!

     “ไปกันไปอยู่กับข้านะ….”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “หงึก…หงึก….”เจ้าสิ่งปริศนาเหมือนพยักหน้ารับรู้แบบงงๆ

     “ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะทุกๆคน”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เจ้าเด้งดึ๋งพากลับมาถึงที่เดิม

     “ท่านย่าเล็ก กำลังอุ้มอะไรอยู่หรือเจ้าคะ??”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “อ้อ…เจ้านี่น่ะเหรอมันคือเกล็ดหิมะสวรรค์ล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เกล็ดหิมะสวรรค์…????”ทุกๆคนต่างก็พากันงงยกใหญ่ว่ามันคืออะไรกัน หิมะที่ตกอยู่นี่หรือเปล่า???

     “รอก่อนนะเจ้าคะเดี๋ยวข้าจะอธิบายให้ฟัง เอาล่ะทำพันธะสัญญาแห่งข้า ณ บัดนี้…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฟึ่บ….ฟึ่บ…”

     “วิ๊ง…วิ๊ง…..”

     แสงแห่งการทำพันธะสัญญาสัตว์อสูรก็เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้วและทุกๆคนต่างก็รู้ดีว่ามันคืออะไรยิ่งพากันตกใจเข้าไปใหญ่

     “...............!!!”ทุกๆคนพากันตกใหญ่อีกครั้งหนึ่ง

     “เหนี่ยวเหนี่ยวกำลังทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรอย่างนั้นเหรอเนี่ย??!!!”ท่านพ่อ

     “มันใช่น่ะสิ นั่นคือการทำพันธะสัญญาของสัตว์อสูรจริงๆ เหนี่ยวเหนี่ยวเจอสัตว์อสูรอีกแล้วเหรอ??!!”ท่านลุงอี้

     “นี่มันอะไรกันเนี่ย…!!!”ท่านลุงฉือ

     “พรึ่บ……..”

     สัตว์อสูรในพันธะสัญญาตนที่ 4 ของเหนี่ยวเหนี่ยวได้เผยร่างให้ทุกๆคนได้เห็นตรงหน้ากันแล้ว

     “เจ้านี่เรียกว่าเกล็ดหิมะสวรรค์เจ้าค่ะ มันคือสัตว์อสูรตนที่ 4 ของข้าเองเจ้าค่ะ มันคือหิมะวิเศษที่พันปี หมื่นปีจะตกลงมาจากสวรรค์สักครั้งหนึ่งเจ้าค่ะ มันก็คือหนึ่งในสัตว์อสูรในตำนานเหมือนเจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง เจ้าดาวตกน้อยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!!”ทุกๆคน 

     “น้องเล็กนางได้สัตว์อสูรในพันธะสัญญาอีกแล้ว”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

     “ได้มาแบบง่ายๆแบบนี้เลยเหรอเนี่ย น้องเล็ก!!!”พี่รองเหล่าหู่

     “ให้ตายเถอะ ข้าอยากจะไปเกิดเป็นเหนี่ยวเหนี่ยวจริงๆเลย!!!”คนในตระกูลฉือ

     แต่ละคนมองไปที่สัตว์อสูรตนที่ 4 ของเหนี่ยวเหนี่ยวกันหมดอย่างสนใจ และพินิจพิจารณารูปร่างของมันอีกด้วย

     “ทุกๆคนสามารถเรียกมันสั้นๆว่า……..”เหนี่ยวเหนี่ยว

************

     กำลังเล่นปาหิมะกันอยู่เลย แต่จู่ๆเหนี่ยวเหนี่ยวก็ได้สัตว์อสูรในพันธะสัญญาตนที่ 4 มาแบบรวดเร็วอีกครั้ง เล่นเอาทุกๆคนตกใจไปตามๆกันว่าสัตว์อสูรเหล่านี้หาง่ายขนาดนี้เชียวเหรอ???อยู่ดีๆก็วิ่งเข้ามาหาเหนี่ยวเหนี่ยวเองเสียอย่างนั้นแหละ!!