ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

          แผนการของทั้งสองฝ่ายต่างก็ดำเนินการต่อไปต่างฝ่ายต่างก็คิดว่าแผนของตัวเองนั้นต้องประสบผลสำเร็จแน่นอนเกมส์นั้นรู้ว่าถ้าเขาปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อยๆนั้นก็จะเป็นเขาเองที่เสียเปรียบ และเขาจะต้องรีบโทรศัพท์ไปหาโอ๊ตเพื่อที่จะรีบดำเนินเกมต่อไปทันที..

          “..แกโทรมาเร็วไป 4 นาทีนะ แกกำลังกังวลอะไรหรือเปล่า..” โอ๊ตที่เพิ่งจะกดรับสายของไลน์จากชื่อของปิงปิงเขาพูดกล่าวกับอีกฝ่ายในทันที และจ้องมองเหมือนกำลังจะจับผิดอะไรสักอย่างแต่จริงๆแล้วทั้งหมดนั้นมันคือการแสดง เพราะว่าทางฝ่ายของเขาต้องการเวลาอีกนิดหน่อยเพื่อเตรียมการบางอย่าง

          “..เปล่าเลยขอรับท่านชาย ก็อย่างที่ท่านชายทราบ พวกเหล่า ZERO CROWN นั้นมีสายกันอยู่ทุกที่พวกเขาต่างรายงานกันเข้ามาว่าท่านชายนั้นได้รับตัวประกันคืนอย่างปลอดภัยแล้วก็เท่านั้นประกอบกับอุปกรณ์สำหรับการเล่นเกมที่ 4 ของกระผมนั้นเสร็จพอดีขอรับ..”

          เกมส์กล่าวตอบและเขาเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นต้องการที่จะถ่วงเวลาเพื่ออะไรสักอย่างแต่เขาก็ไม่สามารถแสดงถึงความกังวลใดๆให้อีกฝ่ายจับได้ มันเป็นสงครามที่เรียกว่า ‘สงครามจิตวิทยา’ ก่อนที่จะเกิดสงครามจริงๆคล้ายกับเหล่านักมวยที่จะต้องข่มขวัญคู่ต่อสู้ก่อนขึ้นชกถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจิตไม่แข็งพอแล้วล่ะก็ มันก็เท่ากับแพ้ไปแล้ว แพ้ที่ความคิดและหัวใจ..

          “อย่างนั้นเองเหรอ..ผมก็นึกว่าแกกังวลเรื่องที่ลูกกระจอกของพวกแกโดนจับได้แล้วเสียอีกถึงจะเจรจาให้พวกโรจนรัตติกุลช่วยเหลือในสงครามระหว่างผมกับแกไม่สำเร็จก็เถอะแต่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีน้ำใจพอจะแจ้งข่าวว่ามีหนูสกปรกในรังของพวกเขาอยู่..น่าเสียดายที่แกโทรมาก่อนที่พวกเขาเหล่านั้นจะถูกส่งตัวมาถึงที่นี่..”

          โอ๊ตกล่าวเบี่ยงประเด็นและโกหกอีกฝ่ายว่าพวกลูกน้องของแกนั้นกำลังเดินทางมา และพวกเขายังไม่มีข้อมูลใดๆเมื่อเกมได้ยินเช่นนั้นเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยในใจของเขาคิดว่ามันเป็นอะไรที่ดีที่อีกฝ่ายยังไม่รับรู้วิธีการหนีและวิธีการที่เขาจะใช้ฆ่า รวมถึงแผนการต่างๆอีกด้วย..

          “เรื่องนั้นกระผมไม่ค่อยจะเป็นกังวลสักเท่าไรขอรับ มันเป็นเพราะอะไรนะหรือขอรับ..มันเป็นเพราะว่าพวกนั้นไม่รู้แผนการอะไรเลยของกระผม..อีกอย่างถึงท่านชายจะรู้อะไรจากปากของพวกมันสิ่งที่มันจะพูดให้คุณชายได้ยินก็คงจะเป็นเรื่องที่ไม่จริงแน่นอนขอรับพวกเขาถูกฝึกมาอย่างดี.. การทรมานใดๆ พวกเขาก็ผ่านมาได้ทั้งหมดแล้ว..” เกมส์กล่าวอย่างมั่นใจ

          ถึงพวกลูกน้องจะทราบแผนการหลบหนีทั้งหมดแต่แผนการอื่นๆพวกเขานั้นไม่รู้อย่างแน่นอนอีกอย่างพวกมันที่ผ่านการทรมานก่อนจะเข้าองค์กรมานั้นมันเป็นบททดสอบที่แสนจะยากเย็นแสนเข็นจริงๆแน่นอนว่าเขาเองก็ต้องผ่านจุดนั้นมาเหมือนกัน ดังนั้นจึงเข้าใจดี และวางใจในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

          ส่วนโอ๊ตที่ได้ยินอย่างนั้นก็เหงื่อตกภายในจิตใจเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าพี่พิชญ์นั้นนางใช้วิธีไหนในการทรมานคนพวกนั้นกันทั้งๆที่เกมส์มันมั่นใจซะขนาดนั้น แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่เขาจะต้องจินตนาการใดๆ..

          ‘สงสัยน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด.. แต่ไม่คิดว่าพี่พิชญ์เธอจะโหดมากขนาดนั้นเลยเฮ้ออ’ โอ๊ตกล่าวคิดในใจ และนึกถึงภาพของชุดที่พิชญ์นั้นสวมใส่ตอนวีดิโอคอลมามันทำให้เขารับรู้ว่าไม่คิดต่อจะดีกว่าแต่ตอนนี้มันก็ทำให้โอ๊ตนั้นมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้ว่าเขารับรู้สถานที่ของพวกมันแล้ว..

          “..แย่จังเลยแฮะ!.. ผมกำลังคิดว่าจะถามพวกมันถึงสถานที่อยู่ของแกสักหน่อย..มันจะดีมากถ้าพวกมันพูดออกมา เพราะผมจะได้ไปอัดหน้าของแกด้วยตัวเองที่ทำให้เวลาอันมีค่าของผมต้องสูญเสียอย่างไร้ค่าอย่างนี้ แต่จะว่าก็ว่าเถอะ..มันก็สนุกดีที่ได้เล่นเกมอะไรอย่างนี้ มันเหมือนกับเกมที่จับเหล่าคนจนมาฆ่ากันเองเพื่อรับเงินก้อนโตเลยแฮะ.. ถ้ามีเกมแบบนี้อีกช่วยแนะนำกันบ้างสิ!”

          โอ๊ตกล่าวออกไปตามบทบาทที่เขากำลังแสดงอยู่เขาไม่ลืมว่าเขาจะต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ส่วนทางด้านเกมส์ที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็คิ้วกระตุกเหมือนกับคำพูดของโอ๊ตนั้นมันไม่ค่อยจะเข้าหูสักเท่าไรแต่เมื่อเขานึกถึงว่ามันจะต้องตายยังไง เขาก็เผลอยิ้มออกมา..

          ‘แกไม่เคยได้ยินเสียแล้วว่าคนที่หัวเราะเป็นคนสุดท้ายมันมักจะดังกว่าคนอื่นเสมอ..’ เกมส์กล่าวในใจก่อนจะรีบตั้งสติหันกลับมาจริงจังกับแผนการของตัวเอง..

          “จริงๆแล้วถึงท่านชายจะทราบว่ากระผมนั้นอยู่ที่ไหนมันก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใดเพราะมันเป็นสถานที่ที่ท่านชายก็ไม่สามารถเข้ามาหรือจะออกไปได้ง่ายๆหรอกนะขอรับ..กระผมก็แค่กลัวว่าท่านชายจะเสียเวลาเปล่ากับการตามหาตัวของกระผมก็เท่านั้นขอรับ...”เกมส์กล่าวอย่างยิ้มๆ

          “อย่างนั้นเองเหรอ.. น่าเสียดายจังเลยนะ.. แล้วแกจะเอายังไงล่ะคุยกันมาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นจะได้เริ่มเกมที่ 4 กันสักที..” โอ๊ตกล่าวเร่งกับอีกฝ่ายทันทีมันเป็นพฤติกรรมที่ย้อนแย้งก่อนหน้านี้ และจากคำพูดทั้งหมดของโอ๊ตนั้นมันจะบ่งบอกได้ว่าเขาไม่ได้กังวลอะไรเลยกับเวลา และตัวประกัน..

          “ว้า! ในเมื่อท่านชายรีบเร่งขนาดนั้นกระผมก็ขอเริ่มอธิบายเกี่ยวกับเงื่อนไขและกฎกติกาสำหรับการเล่นเกมสุดท้ายนี้เลยนะขอรับ..” เกมส์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็เรียกว่าเข้าทางเพราะเขาต้องทำเวลาให้เร็วที่สุดแต่ทว่าก็เป็นอีกครั้งที่โอ๊ตนั้นเบรกเกมส์ที่กำลังจะพูดต่อเอาไว้..

          “เดี๋ยวก่อน!.. ผมมีเรื่องจะถามแกสักหน่อย..แกจะไม่รอดูหน้าของลูกน้องของแกตายก่อนอย่างนั้นรึ!.. หวังว่าแกจะไม่โกรธหรอกนะถ้าพวกมันตายเพื่อเป็นเครื่องระบายอารมณ์ก่อนที่จะเริ่มเกม..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับใบหน้าที่ดูโรคจิตสุดๆมันไม่ต่างอะไรกับฆาตกรต่อเนื่องที่ลงมือมาอย่างโหดเหี้ยม..

          “..เชิญตามสบายเลยขอรับท่านชาย..พวกเขาจะภูมิใจที่ได้ตายเพื่ออุดมการณ์อันมีเกียรติแต่ทว่าในระหว่างที่รอพวกมันเดินทางมาถึงท่านชายนั้น กระผมขออนุญาตกล่าวเงื่อนไขของเกมก่อนหวังว่าท่านชายจะไม่ขัดนะขอรับเพราะมันก็ใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่ท่านชายจะเข้าใจกฎกติกา..” เกมส์กล่าว

          “อย่างนั้นเหรอ.. เอาอย่างที่แกพูดมาก็ได้!..ว่ามาได้เลย” โอ๊ตกล่าวพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้อย่างใจเย็น..

          “..ก่อนอื่นกระผมขออนุญาตแจ้งเกมที่จะเล่นก่อนนะขอรับ เกมนี้มีชื่อว่า ‘วิ่งไล่จับ’ แน่นอนว่ากฎกติกามันก็เหมือนกับที่ท่านชายเคยเล่นกับเด็กๆเมื่อก่อน..คนหนึ่งเป็นคนวิ่งไล่ ส่วนอีกคนก็ต้องเป็นคนหนี.. โดยที่คุณชายจะเป็นฝ่ายวิ่งไล่ส่วนกระผมก็จะเป็นฝ่ายหนี.. มันก็เหมาะสมกับสถานการณ์ดังกล่าวดีว่าไหมขอรับ”

          เกมส์กล่าวพร้อมกับยิ้มๆ ส่วนโอ๊ตที่ได้ยินนั้นก็แปลกใจเล็กน้อยเขายังนึกภาพไม่ออกเลยว่าจะเล่นกันยังไงถ้าต่างฝ่ายต่างอยู่คนละที่อย่างนี้และมันเป็นไปได้หรือไม่ที่อีกฝ่ายต้องการจะล่อตัวของเขาออกไปที่โล่งแจ้งเพื่อการใดสักอย่างหนึ่ง โอ๊ตกำลังพิจารณาความเป็นไปได้หลายทางประกอบกับเขาเคยได้ยินเรื่องของการพลีชีพของเหล่าผู้ก่อการร้ายอยู่บ่อยครั้งไม่แน่ว่ามันอาจจะใช้แผนนั้นก็ได้..

          “แล้วจะเล่นกันยังไงล่ะ.. จะให้นัดเจอกันที่สนามเด็กเล่นหรือยังไงกัน”โอ๊ตกล่าวถาม

          “..โอ้! แบบนั้นก็ฟังดูไม่เลวเลยขอรับ เพียงแต่มันจะดูไม่สนุกในแบบของผู้ใหญ่ ท่านชายว่าอย่างนั้นไหมขอรับ..กระผมได้ยินมาว่าท่านชายมีรถสปอร์ตคันหนึ่ง..และกระผมก็มีความคิดว่าเราจะใช้รถในการวิ่งไล่จับกัน.. ท่านชายคิดว่ายังไงขอรับมันน่าสนุกดีว่าไหม..” เกมส์กล่าว

          “อย่างนั้นเหรอ.. น่าสนุกดี แกน่าจะบอกให้เร็วกว่านี้หน่อยนะจะได้เตรียมรถให้ถูก.. กิตติ! ตอนนี้รถของฉันอยู่ที่ไหน..”โอ๊ตกล่าวกับเกมส์ก่อนจะหันไปถามกับกิตติถึงเรื่องรถของตัวเองซึ่งกิตติก็เข้าใจความหมายสำหรับการถามของเจ้านาย เขารีบก้มหัว และกล่าวรายงานในทันที..

          “ตอนนี้รถของคุณชายจอดอยู่ที่โรงแรมในเครือของตระกูลโรจนรัตติกุลขอรับถ้าคุณชายเดินทางไปด้วยตัวเองคาดว่าอาจจะใช้เวลาราวๆ 10-15 นาทีขอรับ” กิตติกล่าว และมันก็เหมือนเป็นโค้ดลับที่บอกว่าพวกกิตติต้องการเวลาอีกเท่านั้นถึงจะปฏิบัติตามแผนได้สำเร็จซึ่งโอ๊ตก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ..

          “..ก็อย่างที่ได้ยิน ผมต้องเดินทางไปที่นั่น..ในระหว่างที่ผมกำลังเดินทางอยู่นั้น มีเงื่อนไขอะไรก็รีบๆเอ่ยก็แล้วกันไปถึงจะได้เริ่มเกมกันสักที..” โอ๊ตกล่าว

          “แหม่! มันช่างเป็นเวลาที่เหมาะสมจริงๆขอรับท่านชาย..ทางนี้ก็ต้องการเวลาเล็กน้อยในการเตรียมการเช่นกัน..ถ้าอย่างนั้นผมจะอธิบายเรื่องการแพ้ชนะกันนะขอรับ..เงื่อนไขการชนะก็ตามชื่อเกมเลยขอรับถ้าท่านชายสามารถขับชนลูกน้องของกระผมที่เป็นตัวแทนในการแข่งขันได้..ก็ถือว่าท่านชนะ และสามารถช่วยเหลือตัวประกันได้ทั้งหมด.. โอ้! มันช่างเป็นอะไรที่สวยงามมากจริงไหมขอรับ..” เกมส์กล่าว

          “แค่ขับรถชนก็พออย่างนั้นเหรอ.. อืม! เข้าใจละแล้วเงื่อนไขมีอะไรอีกล่ะ ผมรู้สึกว่ามันค่อนข้างจะง่ายไปนะสำหรับเงื่อนไขเท่านี้..” โอ๊ตกล่าว ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินกลับไปที่รถของตระกูลที่เตรียมเอาไว้สำหรับการเดินทาง

          “ถ้ามีเงื่อนไขเท่านั้นก็คงจะไม่สนุกน่ะสิขอรับ..มีอีกสองเงื่อนไขขอรับที่ท่านชายต้องทำ หนึ่งคือเรื่องของเวลาขอรับ ท่านชายมีเวลา1 ชั่วโมงเท่านั้นที่จะเล่นเกมนี้ และใน 1ชั่วโมงนั้นท่านชายจะต้องขับชนรถตัวแทนของกระผม พร้อมกับขับกลับมาให้ท่านสำหรับการช่วยเหลือตัวประกันของท่านชายขอรับ..”

          เกมส์กล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืนเช่นกันและเขาก็หันกล้องไปทางปิงปิงที่มีเสื้อเกราะติดระเบิดเอาไว้ให้กับโอ๊ตได้รับชมซึ่งโอ๊ตก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย..

          “..ภายในรถตัวแทนของกระผมนั้น จะมีสถานที่ตั้งของคุณหนูปิงปิงพร้อมกับรหัสสำหรับไว้ปลดชนวนระเบิด.. เรื่องเวลาท่านชายจะต้องคำนวณให้ดีนะขอรับ..”เกมส์กล่าวพร้อมกับยิ้ม

          “อืม.. เข้าใจละ แข่งกับเวลาอย่างนั้นเหรอ น่าสนุกดี!..แล้วเงื่อนไขที่สองนั้นล่ะ” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเข้าไปนั่งในรถที่กิตติเปิดประตูให้..

          “เงื่อนไขที่สองนั้นง่ายมาก..คือท่านชายจะต้องเป็นคนเล่นเกมวิ่งไล่จับด้วยตัวเองขอรับ..”