ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล)**จบแล้ว**

ตอนที่ 56 :ผิดคาดไปมาก

เจิ้งต้าเป่าปั่นจักรยานกลับไปที่หมู่บ้านถังซานอย่างตื่นเต้นตลอดทางในความมืด

เขาได้ยินนักเลงเฉินสบถจากระยะไกล

 “ใครกันที่มาขัดใจลูกพี่อีกแล้ว ? ”

เจิ้งต้าเป่ารู้สึกงงงวย เขาเปิดประตูและตะโกนเสียงดัง“ลูกพี่ ผมกลับมาแล้ว”

ศีรษะของนักเลงเฉินยังคงพันด้วยผ้าก๊อซแขนและขาของเขายังคงถูกมัดด้วยกระดานไม้และเฝือกปูนวันนั้นเขาถูกเจียงเสี่ยวไป๋ทุบตีอย่างสาหัส

แต่เมื่อเขาเห็นเจิ้งต้าเป่าเขาพยายามลุกขึ้นและถามอย่างมีความหวัง “ทำไมถึงอารมณ์ดี วันนี้ขายของได้เงินมาเท่าไร? ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีรายได้หลายร้อยไปจนถึงหลักพันหยวนต่อวันจากการขายผัดมันฝรั่ง ตั้งแต่หลิวซือกั๋วเล่าให้เขาฟังเขาก็คิดว่ามันเป็นธุรกิจที่ดีจึงส่งคนไปตรวจสอบ จากนั้นเขาจึงตกลงตามคำขอของหลิวซือกั๋วโดยการจัดเตรียมซื้อของและตั้งแผงขายที่ทางเข้าสถานีขนส่งผู้โดยสาร

แม้แต่ชามกระดาษที่ใช้แล้วทิ้งเขาก็ยังจัดแจงซื้อมาให้จากโรงพิมพ์ของสำนักข่าวรายวัน

ไม่เช่นนั้นด้วยความรู้ของหลิวซือกั๋วและภรรยาของเขา สองคนนั้นจะทำสิ่งต่าง ๆมากมายในหนึ่งหรือสองวันได้อย่างไร

เมื่อวานนี้ เขาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กมา700 ชั่ง และให้หลิวซือกั๋วและภรรยาลองขายผัดมันฝรั่งในวันนี้

พูดตามตรงเขาได้ลองชิมผัดมันฝรั่งที่ทำโดยหลิวซือกั๋วและจูเยี่ยนผิงแล้ว รสชาติของมันออกจะธรรมดาแต่เขาคิดว่าในเมื่อเจียงเสี่ยวไป๋สามารถขายได้บางทีหลิวซือกั๋วและก็สามารถขายได้เช่นกัน

นอกจากนี้เขาพบทำเลที่ดีกว่าของเจียงเสี่ยวไป๋

หลังจากส่งเจิ้งต้าเป่าออกไปพร้อมกับหลิวซือกั๋วและภรรยาในตอนเช้าเขาได้แต่ทนรอข่าวอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อช่วงใกล้ค่ำข่าวของเจิ้งต้าเป่ายังมาไม่ถึงแต่กลับมีข่าวว่าเจียงเสี่ยวไป๋ได้รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่งแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่นานเขาก็ได้ข้อสรุปว่าผัดมันฝรั่งจากหลิวซือกั๋วและภรรยาน่าจะขายดี ขวางทางการหาเงินของเจียงเสี่ยวไป๋

ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงต้องการที่จะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคาสูงเพื่อที่เขาและหลิวซือกั๋วจะไม่สามารถหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้

ด้วยวิธีนี้ ย่อมไม่มีใครสามารถแข่งขันกับเจียงเสี่ยวไป๋ได้

“ลูกพี่ นี่เงิน 427 หยวน ผมแบ่งส่วนของหลิวซือกั๋วและภรรยาให้พวกเขาไปแล้ว”

เจิ้งต้าเป่ายื่นถุงเงินใบใหญ่ให้นักเลงเฉิน

“เท่าไหร่นะ ? 427 หยวน ? ”

นักเลงเฉินเกือบจะคิดว่าเขาได้ยินผิดจึงถามอย่างตื่นเต้น

หลังจากได้รับคำยืนยันจากเจิ้งต้าเป่านักเลงเฉินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เขาลงทุนไปหลายสิบหยวนเพื่อซื้อของและได้เงินมาหลายร้อยหยวนต่อวันกำไรมากกว่าที่เขาคิดไว้

“ลูกพี่ พรุ่งนี้เราต้องเอามันฝรั่งลูกเล็กเข้าไปในเมืองอีกที่เอาไปวันนี้ขายหมดแล้ว”

เจิ้งต้าเป่ากล่าวอย่างตื่นเต้น

นักเลงเฉินได้ยินแบบนั้นจึงมีสีหน้าขมขื่นเขาไม่แน่ใจว่าวันนี้จะขายผัดมันฝรั่งได้เท่าไร ดังนั้นในระหว่างวันจึงไม่ได้รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กเอาไว้เลย

พรุ่งนี้จะหามันฝรั่งลูกเล็กได้จากที่ไหน?

“ให้ตายเถอะ เจียงเสี่ยวไป๋กำลังวางหลุมพรางหลอกฉัน”

นักเลงเฉินอดไม่ได้ที่จะด่าทอ

“ลูกพี่ เป็นอะไรไป ? ”

เจิ้งต้าเป่าเพิ่งกลับมา จึงไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคาที่สูงลิ่วดังนั้นเขาจึงถามด้วยความประหลาดใจ

นักเลงเฉินเล่าให้เขาฟังเจิ้งต้าเป่าก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

“ลูกพี่ งั้นตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี ? ”

“ถ้าไม่ได้มันฝรั่งลูกเล็กพรุ่งนี้จะขายไม่ได้”

นักเลงเฉินมองไปที่กองเงินในมือหัวใจของเขากำลังลุกเป็นไฟ เขากัดฟันและพูดว่า “เราจะเพิ่มราคาและรับซื้อมันฝรั่งในคืนนี้เลย"

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องจ่าย 4 เหมาต่อหนึ่งชั่งด้วยหรือ ? ”เจิ้งต้าเป่าพยายามถามด้วยความกลัว

“ไม่ ! ”

นักเลงเฉินพูดอย่างเด็ดขาด “เราจะรับซื้อในราคา4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง"

หา ?

เจิ้งต้าเป่าตกตะลึง รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในราคา4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง เขาอยากจะกลับบ้านไปปลูกมันฝรั่งเสียตอนนี้เลย

นักเลงเฉินแสดงสีหน้าดุร้ายและพูดด้วยความโกรธ“เจียงเสี่ยวไป๋รับซื้อในราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง เพื่อที่เขาจะได้มันฝรั่งลูกเล็กไปครอบครองคนเดียว จะได้ไม่มีใครสามารถแข่งขันกับเขาในการทำธุรกิจได้ฉันแค่จ่ายมากกว่าเขา 5 เฟิน แค่นี้ก็สามารถริบมันฝรั่งเหล่านั้นมาได้ทั้งหมดแล้ว”           

เจิ้งต้าเป่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า“ลูกพี่ เราจ่ายมันฝรั่งลูกเล็กในราคาสูงเช่นนี้ กำไรคงไม่มากแล้วล่ะ”

นักเลงเฉินเย้ยหยัน “แค่ขายชามละ 3.5 เหมา คำนวณแล้วเราสามารถขายมันฝรั่งลูกเล็กได้ประมาณ 7 เหมาต่อหนึ่งชั่ง แม้ว่าเราจะขึ้นราคารับซื้อเป็น 4.5 เหมาก็ตาม เราก็ยังคงได้กำไรประมาณ 2 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ไม่มีธุรกิจใดในโลกที่ทำกำไรได้มากกว่านี้แล้ว”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาได้พูดต่ออีกว่า“เหตุผลที่เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าเขาให้ราคาชั่งละ 4 เหมาเป็นเวลาสามวัน เพราะเขาต้องการทำให้พวกเราเจ๊งก่อนแล้วค่อยลดราคารับซื้อทีหลัง”

“ในทำนองเดียวกัน ถ้าฉันหยุดเขาได้ในเวลา3 วัน ธุรกิจของเขาจะไปต่อไม่ได้ ถึงตอนนั้นเราจะกลายเป็นเจ้าเดียวที่ขายผัดมันฝรั่งในเมืองชิงโจว”

เมื่อพูดถึงสิ่งนี้ดวงตาของนักเลงเฉินก็สว่างขึ้น ราวกับว่าเขาเห็นภาพของธุรกิจพิเศษของเขาในอนาคต ความมั่นใจของเขาเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันความกระตือรือร้นของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

“ลูกพี่ ผมเกรงว่าเราจะไม่สามารถหยุดเจียงเสี่ยวไป๋ได้เพราะนอกจากผัดมันฝรั่งแล้ว เขายังขายฟักเขียวตุ๋นน้ำแดงและฟักเขียวตุ๋นแบบหมูสามชั้นอีกด้วย”เจิ้งต้าเป่ากล่าว

นักเลงเฉินไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดว่า“ไอ้เมนูพวกนั้นน่ะมันไม่มีหมูและหมูสามชั้นอะไรหรอก เพราะสิ่งที่เขาขายคือฟักเขียวเขาตั้งชื่อแบบนี้ก็เพื่อหลอกคน"

เมื่อเห็นว่าเจิ้งต้าเป่ายังคงกังวลอยู่นักเลงเฉินจึงพูดอีกครั้งว่า “ฟักเขียวเพิ่งทำออกมาขายได้ไม่กี่วัน ไม่เหมือนผัดมันฝรั่งลูกเล็กที่ทำขายมานานจนติดตลาดแล้วถ้าเราทำลายธุรกิจผัดมันฝรั่งของเขาได้ เขาคงเสียหลักและประคองธุรกิจไปได้ไม่กี่วัน”

"ไม่เป็นไร ผมเชื่อลูกพี่ผมจะทำทุกอย่างที่ลูกพี่ต้องการ” เจิ้งต้าเป่ากล่าว

"เอาล่ะ เย็นนี้นายพาคนไปตามหมู่บ้านต่างๆ และรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในคืนนี้เลย รับซื้อมาให้ได้มากที่สุดอย่าปล่อยให้เจียงเสี่ยวไป๋รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้ภายในสามวันนี้”

หลังจากทั้งสองเตรียมการแล้วเจิ้งต้าเป่าก็พาชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ ในชั่วข้ามคืนโดยจ่ายเงินสดรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กที่ราคาชั่งละ 4.5 เหมา

มาทางฝั่งของหลิวซือกั๋วและภรรยา พวกเขากลับบ้านไปอย่างมีความสุข

จูเยี่ยนผิงกล่าวว่า “ฉันจะทำกับข้าว คุณไปบอกคนขายมันฝรั่งลูกเล็กเหล่านั้นเถอะว่าให้พวกเขาเก็บมันฝรั่งลูกเล็กไปส่งที่ถนนลูกรังในเช้าวันพรุ่งนี้”

“อืม”

ใบหน้าของหลิวซือกั๋วสดใส เขารู้สึกดีเมื่อนึกถึงภาพที่คนขายมันฝรั่งลูกเล็กพวกเขาต่างพากันประจบประแจงเขาทีละคน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเนื่องจากครอบครัวของเขายากจน เขาจึงไม่สามารถเชิดหน้าชูตาในหมู่บ้านได้และในที่สุด วันนี้เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจได้เสียที

หลิวซือกั๋วเดินไปที่บ้านของถานชิงซานและจงใจตะโกนเสียงดัง “ชิงซาน ชิงซาน แบกมันฝรั่งลูกเล็กไปที่ข้างถนนลูกรังพรุ่งนี้เช้านะ เดี๋ยวจะมีรถมาลากพวกมันไป”

หลังจากตะโกนติดต่อกันหลายครั้ง ถานชิงซานก็เดินออกมาจากในบ้าน

“นายจะตะโกนไปทำไม ใครบอกนายว่าฉันต้องการขายมันฝรั่งลูกเล็กให้ ? ”

หลิวซือกั๋วผงะและพูดด้วยความประหลาดใจ“เมื่อเช้าไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรือ ? ฉันจะซื้อมันฝรั่งลูกเล็กของนายในราคาชั่งละ6 หลี ซึ่งสูงกว่าราคาที่เจียงเสี่ยวไป๋เสนอให้เป็นเท่าตัวเลยนะ”

ถานชิงซานหัวเราะเบา ๆ เขาโบกมือแล้วพูดว่า“ให้ราคาชั่งละ 6 หลี แต่คิดอยากจะซื้อมันฝรั่งของฉันงั้นหรือ ฝันไปเถอะ ! ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวซือกั๋วแข็งทื่อทันทีเขาพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “ถานชิงซาน นายหมายความว่าอะไร ? ”

ถานชิงซานพูดอย่างเฉยเมยว่า “ไม่มีอะไรฉันแค่จะไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กให้นายเท่านั้นเอง”

หลิวซือกั๋วรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ในตอนเช้าเขายังพูดดีอยู่เลยทำไมตกเย็นถึงเปลี่ยนใจง่ายจัง ?

เขาโกรธและพูดว่า “ถานชิงซาน ถ้านายไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กให้ฉันงั้นนายก็รอให้เจียงเสี่ยวไป๋รับซื้อมันในราคา 3 หลีต่อหนึ่งชั่งไปเถอะ”

เขาพูดแล้วก็เดินจากไปด้วยความโกรธ

ระหว่างทาง เขาเดินจ้ำไปด้วยความโมโหเดิมทีเขานึกว่าถ้าเขาบอกให้อีกฝ่ายเอามันฝรั่งไปส่งที่ริมถนนลูกรังในวันพรุ่งนี้ถานชิงซานจะต้องมาประจบเขาอย่างแน่นอน แต่ทำไมมันถึงผิดคาดไปหมดเลยล่ะ

เขาไม่รู้ว่าถานชิงซานเป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้เปลี่ยนใจไปง่าย ๆ แบบนี้

เมื่อมองกลับไปที่บ้านของช่างไม้ถาน เขาคิดว่าบางทีช่างไม้ถานอาจบอกถานชิงซานว่าอย่าขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เขา

“ถานเสวี่ยเฉา อย่าให้ถึงทีฉันนะ แล้วฉันจะทำให้แกเห็นดีกัน”

หลิวซือกั๋วเกลียดช่างตัดไม้ถานเข้าไส้

เขาหันหลังกลับและเดินไปที่บ้านของเฉินหยวนชางพลางตะโกนว่า “พี่หยวนชาง พรุ่งนี้ขนมันฝรั่งลูกเล็กไปที่ถนนลูกรังแต่เช้านะ เดี๋ยวจะมีรถมาลากพวกมันไปจะมีการชั่งน้ำหนักและชำระเงินที่นั่นเลย ราคาชั่งละ 6 หลีเหมือนเดิม”

เขาจงใจตะโกนเสียงดังโดยคิดว่า ถานชิงซานได้ยินแล้วจะเสียใจทีหลัง

เฉินหยวนชางอาศัยอยู่ใกล้กับหลิวซือกั๋วและทั้งสองมักจะไปมาหาสู่กันเป็นประจำ ฉะนั้นเขาจึงไว้หน้าหลิวซือกั๋วอยู่บ้าง

หยวนชางเดินออกจากประตูและพูดว่า “ซือกั๋วฉันขอโทษ แต่ฉันขายมันฝรั่งลูกเล็กให้นายไม่ได้”

หลิวซือกั๋วตกตะลึงและเริ่มคิดได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เขาถามอย่างกระวนกระวายว่า “พี่หยวนชางเกิดอะไรขึ้น ? ”