วันนี้คุณย่าวานให้ฉันมาเอาสร้อยที่สั่งทำไว้ให้ ปกติแล้วฉันไม่ค่อยไปห้างเท่าไหร่หรอกถ้าไม่อยากซื้ออะไรจริงๆ ก็ไม่ไปเลย แต่ห้างมันอยู่ใกล้ มอ เลยแวะมาเอาให้ท่านสักหน่อย ฉันกำลังเดินไปร้านแต่ไม่คิดว่าอยู่ๆ จะมีเื่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับฉัน
“พี่ทีม พี่จะไปไหน”
“คีย์ตา พี่เคยบอกแล้วว่าพี่ไม่ชอบแบบนี้”
“แต่มันก็เป็เื่ปกติของคนกำลังคบกันนิค่ะ”
“เรายังไม่ถึงขั้นนั้นคีย์ตา เธอก็น่าจะรู้ดี”
“แต่พี่ก็เปิดใจให้คีย์อีกครั้งแล้ว”
“พี่แค่เบื่อ เลยหาอะไรทำสนุกๆ”
“พี่พูดอะไรนะพี่ทีม”
“เรายังไม่เคยตกลงอะไรกันเลย เธอคิดไปเองคีย์ตา”
“นี่พี่...”
เอ่อ ทำไมฉันต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ด้วย เขา....กำลังทะเลาะกับผู้หญิง อีกแล้ว...นี่เป็อีกครั้งที่ฉันเห็นเขาทะเลาะกับผู้หญิง ั้แ่ฉันอยู่มัธยมจนเข้าเรียนมหาลัย ฉันก็ยังเห็นภาพนี้อยู่ แต่ผู้หญิงคนเมื่อกี้....ใช่....
..... ฉันกับเขาสบตากันแวบหนึ่ง เป็ฉันเองที่เป็ฝ่ายหันหน้าหนี และเลิกคิดถึงเื่นั้น....เพราะยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ทุกครั้งที่ฉันเห็นเขาทะเลาะกับผู้หญิง ก็มักจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเสมอ และก็เป็ฉันเองที่เป็ฝ่ายเดินหนีไป ฉันรีบเดินผ่านตรงนั้น ราวกับว่าเราไม่เคยรู้จักหรือเจอหน้ากันมาก่อน ฉันรีบเดินตรงไปที่ร้านเพื่อไปเอาของให้ย่าและก็ว่าจะแวะไปที่ร้านขายเครื่องเขียนสักหน่อย มีของจำเป็ที่ต้องใช้ในการเรียน
“พี่ทีม หยุดนะ”
“......”
เอ๊ะ ฉันว่าฉันเดินออกมาไกลแล้วนะ ทำไมยังได้ยินเสียงสองคนนั้นอยู่
“คีย์ตา อย่าให้พี่ต้องพูดมาก ปล่อย และกลับไปซะ”
“ไม่คีย์ไม่กลับ พี่ทีมเราต้องคุยกันให้รู้เื่”
ฉันหันไปตามเสียงพี่คีย์ตาจริงๆ พวกเขากลับมาคบกันอีกหรือ แล้วทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ข้างหลังฉัน พวกเขาเดินมาทางเดียวกับฉันหรือ แต่ก็ช่างเถอะ ฉันหันไปมองแวบเดียวก็เดินเข้าร้านไป
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ มาเอาสร้อยให้คุณย่านะคะ”
“ขอใบเสร็จด้วยค่ะ”
“นี่ค่ะ”
พี่พนักงานเดินออกมาต้อนรับฉัน แต่พี่คนที่ฉันรู้จักไม่มาหรือ ปกติแล้วจะมีพี่คนหนึ่งที่จะคอยมาบริการฉันทุกครั้งที่มาและฉันก็สบายใจที่มีพี่เขามาให้บริการ
“อ้าว น้องแฟง”
“สวัสดีค่ะพี่ แฟงนึกว่าพี่ไม่อยู่”
“พี่จัดของอยู่หลังร้านนะคะ มาเอาของให้คุณย่าหรือ”
“ใช่ค่ะ”
“อ้าว สวัสดีค่ะ คุณทีม วันนี้ลมอะไรหอบมาคะ”
!!!!!!!!! ทำไมเขามาอยู่ที่นี่