เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยหกสิบแปด  Always pass on what you have learned

จงส่งผ่านความรู้ที่เราเรียนรู้เสมอ

นั่นคือแนวคิดของปรมาจารย์โยดาที่ได้เรียนรู้และส่งต่อให้รุ่นถัดไป

ผู้ก่อตั้งฮอกวอร์ตอาจจะเป็นพ่อมดที่เก่งกาจที่สุดในเขตแคว้นของตนเองแต่เพราะการร่วมกันสร้างฮอกวอร์ต

สถาบันการศึกษาเวทย์ที่ดีที่สุดเท่านั้นถึงจะให้กำเนิดพ่อมดรุ่นต่อๆไปที่เก่งกาจอย่างดัมเบิ้ลดอร์หรือโวลเดอมอร์ขึ้นมาได้

ในโลกนี้ผมสังเกตว่าแค่ผู้คนที่มีตำรามหาเสน่ห์ที่สืบทอดมาจากเจ้าคุณป่าหรือเจ้าคุณย่าแค่เล่มเดียวก็สามารถตั้งต้นเป็นหมอผีหรือก่อความเดือดร้อนชิงรักหักสวาทในบ้านพิริยนันท์อะไรได้แล้ว

ยังห่างไกลจากห้องสมุดของฮอกวอร์ตที่มีหนังสือเต็มชั้นมากมายนัก

แต่การมองเป้าหมายที่สูงเทียมฟ้าไม่ได้หมายความวว่าเราจะไม่เดินก้าวหน้าไป

ผมได้รวบรวมขอซื้อตำราและคัดลอกตำราต่างๆจัดทำเป็นเล่มสำรองขึ้น

พร้อมกับแต่งตำรา

“วิชาเวทย์พื้นฐาน”

ที่รวบรวมทฤษฎีที่ผมได้จากการศึกษาและทดลองสิ่งต่างๆเกี่ยวกับเวทย์พร้อมกับการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากผู้เชี่ยวชาญอย่างอาจารย์คงบาบู บาบอนและเสือดำในด้านวิชาเวทย์ต่างๆ

และเป็นการทำให้ผมสามารถพักร่างกายมารวบรวมความคิดถึงสิ่งต่างๆที่ผมได้เรียนรู้มาให้จรดลงมาบนหน้ากระดาษอีกด้วย

ผมรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่หากผมอิเซไคที่แดนอาทิตย์อุทัยคงมีระบบการศึกษาที่ดีกว่าหรืออย่างน้อยก็มีองค์กรที่เข้มแข็ง

ไม่ใช่อย่างกับอยู่อย่างโซมาเลียแห่งโลกเวทย์ที่ไม่มีใครฟังใครและไม่มีใครควบคุมใครได้อย่างโลกนี้

โลกที่ขุนแผนที่อ่านตำราหนึ่งตู้กับอีกสองสามหีบก็ถือว่าเป็นยอดฝีมือด้านเวทย์แล้ว

ยังห่างไกลจากฮอกวอร์ตมากมายนัก

วิชายังน้อยเกินไปแต่ผมก็พยายามรวบรวมหลักการพื้นฐานให้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ผมได้ทำตัวไม่ใช่เป็นเพียงแต่ผู้เรียนเวทย์เท่านั้นแต่ยังต้องทำตัวเป็นนักวิจัยด้วย

เมื่อตำราน้อยไปเราก็ต้องซื้อหามาให้มากขึ้นและเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยตนเอง

มันไม่มีทางเลือกอื่น

มันมีสาเหตุอยู่ที่นิยายจีนถึงมีคำกล่าวว่า

“คนเดียวสร้างชื่อเป็นเรื่องง่ายดายสำนักหนึ่งคิดสร้างชื่อต้องอาศัยวีรบุรุษมากมายสุดคณานับ”

หากผมต้องการสร้างสำนักแบบฮอกวอร์ตหรือนิกายเจไดผมต้องรวบรวมคนให้มากกว่านี้

และตำราที่ผมแต่งนี่คือสิ่งที่ผมได้ก้าวหน้าไปแล้ว

ผมคิดว่าเครื่องซีรอกซ์นั้นเพิ่งจะมีการประดิษฐ์กันในยุคนี้และผมได้พวกนักวิทยาศาสตร์นั้นผลิตใช้เองให้กับผมได้ในการที่จะก็อปปี้ตำราต่างๆหลายเล่ม

ไม่จำเป็นต้องใช้การคัดด้วยลายมือบนสมุดใบลานหรือกระดานชนวนอีกต่อไป

ข้อดีของการที่เราอยู่ในยุคนี้ที่กฎหมายลิขสิทธิ์ยังไม่ครอบคลุมมาถึงเรา

ทางโลกตะวันตกพึ่งกำลังผลิตเครื่องซีร็อกซ์มาในยุคนี้

แต่ผมสามารถเอาหลักการพื้นฐานมาสร้างเป็นเครื่องต้นแบบเพื่อเอาไว้ใช้เองก่อนได้โดยไม่ต้องไปพึ่งกับเครื่องถ่ายเอกสารของทางอำเภออีกต่อไป

โดยผมได้เปิดให้ชาวบ้านเข้ามาถ่ายเอกสารได้...โดยมีค่าใช้จ่ายที่บ้านพ่อกำนันอีกทางหนึ่งด้วย

ว่าเอกสารใดใดที่ชาวบ้านจะต้องใช้ที่มีลายเซ็นพ่อกำนัน

ก็ต้องมาถ่ายเอกสารที่นี่โดยจ่ายเงิน

“เป็นค่าบำรุงเครื่อง”

ว่าพ่อกำนันมีจิตใจเมตตาราคาเครื่องนับหมื่นแต่ให้ชาวบ้านสามารถใช้ได้ในราคาไม่กี่สตางค์นับเป็นผู้มีบุญคุณต่อชาวบ้านอีกทางหนึ่ง

ที่ไม่ต้องไปรอคอยที่อำเภอด้วยเวลานานๆอีกต่อไป

เนื่องจากพ่อผมคือพ่อกำนันผู้ยิ่งใหญ่

จึงไม่มีนายน้อยหรือใครๆในตำบลนี้มาหาเรื่องกับผมได้เวลาที่ผมประดิษฐ์อะไรขึ้นมา

ก็อย่างว่าผมคือคนเดียวในดินแดนแถบนี้ที่พยายามจะเอาเครื่องจักรนำเข้าจากญี่ปุ่นหรือโลกตะวันตกเข้ามาใช้ได้นี่นะ

ส่วนคนอื่นๆยังมองเครื่องจักรอุตสาหกรรมอย่างไม่ไว้ใจอยู่เลยทั้งที่เราผ่านสงครามดลกครั้งที่สองมาหลายสิบปีแล้ว

“เอาล่ะ ไอ้ห้อยไอ้โหนเอาไปพิมพ์ได้เรื่องของการออกเสียงอักขระและการเปล่งเสียงคาถาพื้นฐาน อาจารย์คงตรวจสอบและข้าแก้ไขเรียบร้อยแล้ว”

ผมกล่าวต่อไอ้ห้อยไอ้โหนที่หลับไปแล้วตอนที่ผมกำลังเขียนหนังสือเพิ่มเติมอยู่