" ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านสอนข้าหน่อยสิ สามกระบวนท่างเพียงพริบตา " เหล่าศิษย์น้องทั้งหลายต่างนั่งรายล้อม เร่งเร้าเอ่ยถาม
" รึจะเป็นความลับท่านจึงมิอยากสอน " เหล่าศิษย์น้องเอ่ยออกมา
" มิมีสิ่งใดเป็นความลับดอก " ร่างสูงเอ่ย
" หากมิเป็นความลับ ท่านต้องสอนพวกข้า " ศิษย์น้องผู้หนึ่งเอ่ย
" อย่างแรก ความเร็ว อย่างสองพละกำลัง " ชิงหยางเอ่ยออกมา
เหล่าศิษย์น้องต่างพึมพำ นั่งครุ่นคิด ทั้งบางคนยังเกาศีรษะของตน
เหล่าศิษย์น้องเรียกกระบี่ของตนออกมา พลางวาดลวดลายสามกระบวนท่าเพียงพริบตา
ชิงหยางได้แต่ส่ายหน้า มองยังเหล่าศิษย์น้องร่ายรำเพลงกระบี่
" พวกเจ้ากำลังรำกระบี่อยู่รึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา เพราะมิอาจทนดูได้
" พวกข้ากำลังฝึกสามกระบวนท่าเพียงพริบตา " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" ที่พวกเจ้าใช้ออกเมื่อครู่สมควรเรียกว่ารำกระบี่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ทั้งยังใช้ลมปราณในการฟาดฟัน " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" มิได้ใช้ลมปราณดอกรึ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยถาม
" เจ้าจดจำเคล็ดวิชาได้รึไม่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" เอ่อ " ศิษย์ผู้หนึ่ง เหมือนจะพูดแต่กลับพูดมิออก
" ข้าจำได้ " เสียงหนึ่งดังขึ้น
เด็กหนุ่มเหลียวมองยังต้นเสียง พลางยกยิ้มที่มุมปาก
" สหายหนาน " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" พวกเจ้าจำไว้ เร็ว แลพละกำลัง " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา
" ใช่ " ชิงหยางพยักหน้า
" หัวใจอย่างแรกของมันอยู่ที่ความเร็วในการออกกระบี่ หัวใจอย่างที่สองอยู่ที่พละกำลัง " ชิงหยางเอ่ย
" หากเจ้าเร็วมิพอ เจ้าก็มิสามารถออกสามกระบวนท่าได้ แลหากเจ้ามิมีพละกำลังที่มากพอ พวกเจ้าก็มิอาจจะออกทั้งสามกระบวนท่าได้ " ชิงหยางเอ่ย
" เช่นนั้นแล้ว พวกข้าต้องฝึกฝนความเร็วให้เร็วกว่าที่เป็นอยู่ในเวลานี้ แลพวกข้าก็ต้องฝึกฝนพละกำลังให้เพิ่มขึ้น " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" ถูกต้อง " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าโง่เขลาเบาปัญญาขอศิษย์พี่ใหญ่ชี้แนะให้กระจ่าง " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา พลางเกาศีรษะของตน
" ฮื่อห์ " เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง
" เจ้ามิต้องฝึกความเร็ว ฝึกเพียงพละกำลังก็พอ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" หากฝึกเพียงพละกำลังแล้วจะสามามารถใช้สามกระบวนท่าได้รึ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
" เมื่อครู่เจ้าออกกระบวนท่า พวกเจ้ารู้สึกว่าล้าที่แขนรึไม่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
เหล่าศิษย์ครุ่นคิด พลางพยักหน้า " ใช่ แขนของข้าล้าเป็นอย่างมาก "
" นั่นเพราะพละกำลังมิเพียงพอ หากเจ้าฝึกกำพละกำลังให้มากเมื่อเวลาที่เจ้าใช้สามกระบวนท่า พวกเจ้าจะมิมีอาการเหนื่อยล้าแต่อย่างใด " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" สำคัญที่สุดจงจำไว้ว่า ทุกกระบวนท่าต้องหนักหน่วงรุนแรง " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" หากต้องหนักหน่วงแลรุนแรง เช่นนั้นแล้วต้องใช้พละกำลังเป็นอย่างมาก ทีนี้รู้รึยังว่าเหตุใดต้องฝึกพละกำลัง " ชิงหยางเอ่ย
" รู้แล้ว " เหล่าศิษย์น้องร้องประสานเสียง
" ต่อไปนี้ พวกเจ้าต้องฝึกวาดกระบวนท่าให้ต่อเนื่องอย่าได้หยุดชะงัก ทำให้คุ้นชิน แลเมื่อเจ้าคุ้นชินกับมันแล้ว เมื่อเจ้าใช้งานมันจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ที่สำคัญ ฝึกฝนวิชาอื่นร่วมด้วย อย่าฝึกฝนเพียงวิชาเดียว " ชิงหยางเอ่ย
" ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านมีอีกวิชามิใช่รึ " ศิษย์น้องผู้หนึ่งใช้สองมือถูกันเอ่ยถาม
" นั่นมันวิชาของผู้อื่น ข้าต้องไปขออนุญาตก่อนจึงจะถ่ายทอดให้พวกเจ้าได้ " ชิงหยางเอ่ย
" น้องชิง หากเจ้าอยากถ่ายทอดให้ผู้ใด ก็เชิญตามสบาย " เสียงคุ้นหูลอยเข้ามา
ชิงหยางเหลียวมองยังต้นเสียง " พี่ตู้ " ชิงหยางร้องออกมาพลางดีดตัวลุกยืนแลเร่งเข้าหา
" ข้าได้ข่าวว่าเจ้าหายตัวไป จึงได้มาที่นี่เพื่อถามไถ่ " ตู้ชางชานเอ่ยออกมา
" ขอบคุณพี่ตู้ที่เป็นห่วง " ชิงหยางเอ่ย
" แต่มิคิดเลยว่า เจ้าจะอยู่ที่นี่ทั้งยังทะลวงขั้นพลังได้มากมายหลายขั้นยิ่งนัก " ตู้ชางชานเอ่ยออกมา
" เจ้าได้ของดีมามากเพียงใด " ตู้ชางชานเอ่ยถาม
" ราวห้าสิบ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ดี ดี " ตู้ชางชานร้องออกมา
" ศิษย์พี่ใหญ่ ถึงเวลาขึ้นสังเวียนแล้ว " ศิษย์น้องเร่งเข้ามา
" ไป " ชิงหยางพยักหน้าแลเร่งทะยานร่างไปยังสังเวียนอย่างรวดเร็ว เขาเหลียวมองยังหนานชี่หลง
หนานชี่หลงส่ายหน้า แลนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่
ชิงหยางมาถึงยังสังเวียน แลยืนรออยู่ครู่ใหญ่
" ศิษย์ชิงหยางเข้ารอบต่อไป " ชายชราเอ่ยออกมา
" ผู้อาวุโส เหตุใดรึขอรับ " ชิงหยางเอ่ยถาม
" คู่ต่อสู้ของเจ้าขอยอมแพ้ " ชายชราเอ่ย
" อืม " เด็กหนุ่มพยักหน้า แลทะยานร่างลงจากสังเวียน แลไปยังต้นไม้ใหญ่
" น้องชิงข้าต้องกลับแล้ว เจ้าได้ออกจากสำนักเมื่อใด อย่าลืมแวะไปหาข้า " ตู้ชางชานเอ่ยออกมา
" ข้าไปแน่ " ชิงหยางพยักหน้า
เด็กหนุ่มเดินไปนั่งเคียงหนานชี่หลง พลางสูดกลิ่นอายที่ลอยตามลม
" กลิ่นนี้ " ชิงหยางพึมพำ เขาครุ่นคิด
" เหมือนกลิ่นของแม่นางคนนั้น " ชิงหยางพึมพำ
ชิงหยางลอบแอบมองหนานชี่หลงอย่างเงียบๆ แต่ในใจกลับครุ่นคิดอย่างหนัก
" สหายหนานผู้นี้ ร่างกายผอมบาง แขนขาเล็ก ทั้งใบหน้ายังเล็ก เสมือนสตรีคนอื่นๆ " ชิงหยางพูดในใจ
ชิงหยางครุ่นคิดถึงวันที่หนานชี่หลงฝึกดาบในถ้ำ เวลานั้นเขามิได้ใส่ใจการฝึกฝนของสหายผู้นี้เท่าใด
" แย่ มิรู้เลยว่าท่วงท่าที่ใช้ออกนั้นเป็นเช่นใด " ชิงหยางพูดในใจ
" ศิษย์น้อง " ศิษย์คนหนึ่งท่าทางกะล่อนเร่งทะยานร่างเข้ามา
ชายหนุ่มอวบอ้วนสวมชุดเหมือนกับชายร่างใหญ่ ยืนฉีกยิ้มอยู่เบื้องหน้า
" ศิษย์พี่มีสิ่งใดรึ " ชิงหยางเอ่ยถาม
" ข้าอยากให้เจ้าไปกับข้า " ศิษย์อ้วนเอ่ยออกมา น้ำเสียงที่ออกมานั้นมิได้มีความนัยใดๆแฝงออกมา
" ศิษย์พี่ ข้ากำลังประลองอยู่ คงมิว่างไปกับท่าน " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" การประลองสำหรับเจ้าจบลงแล้ว " ศิษย์อ้วนเอ่ยออกมา
" ท่านหมายความว่าเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
" ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าไปดูให้ " ศิษย์ผู้หนึ่งเร่งทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว
" ผู้ใดที่อยู่ร่วมสายกับเจ้าต่างก็ถอนตัวจนหมดสิ้น สายของเจ้าจึงเหลือเพียงเจ้าผู้เดียว เวลานี้เจ้าไปรอยังรอบแปดคนได้เลย " ศิษย์อ้วนเอ่ยออกมา
" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ
เด็กหนุ่มยังมิปักใจเชื่อสักเท่าใด เพราะการประลองครานี้รางวัลมากมายยิ่งนัก การจะทิ้งไปหาใช่ที่
เพียงมินาน ศิษย์ผู้นั้นกลับมา พร้อมกับฉีกยิ้มหน้าบาน
" เป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม
" เวลานี้สายของท่าน เหลือเพียงท่านผู้เดียว ท่านเป็นผู้ชนะในสายของท่าน ท่านไปรอประลองในรอบแปดคนได้เลย " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ย
" เพราะเหตุใด " ชิงหยางเอ่ยถาม
" ศิษย์พี่ใหญ่ ทุกคนล้วนกลัวตาย " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" อืม " ชิงหยางพยักหน้า
" ศิษย์พี่ข้าต้องไปหาบ้านพักของข้า ทั้งยังต้องไปรับชุด ไปทำธุระอีกมากมาย คงยังมิมีเวลาไปกับท่าน " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ขอลา " ชิงหยางเอ่ยออกมา แลพยักหน้าให้หนานชี่หลง
ชิงหยางเดินออกมาจากศิษย์อ้วนได้เพียงสองก้าว
" หนึ่งกระบี่หมุนวนหนึ่งรอบ หกศีรษะร่วงหล่น " เสียงหนึ่งดังขึ้นจากศิษย์อ้วน
" ตุบ " ชิงหยางรั้งกายไว้อย่างรวดเร็ว พลางผินกายกลับมองยังศิษย์อ้วน
" ศิษย์น้องไม่เอา ไม่ทำหน้าบึ้งตึงเช่นนี้ " ศิษย์อ้วนยกยิ้มออกมา พลางเดินเข้าหา
ศิษย์อ้วนยื่นปากประกบใบหูของชิงหยาง " วันนั้นข้าเห็นทุกอย่าง "
" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้ม
" ท่านเห็นสิ่งใด " ชิงหยางเอ่ยออกมาแผ่วเบา
" สิ่งที่ข้ามิควรเห็น แต่หากเจ้าอยากสังหารข้าปิดปาก เจ้าก็เตรียมใจไว้ด้วย " ศิษย์อ้วนเอ่ยออกมา
" ไอ้อ้วนจะเอาเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ไปกับข้า " ไอ้อ้วนเอ่ยเสียงเครียด
" ไปที่ใด " ชิงหยางเอ่ยถาม
" ภูเขาหลงหยา " ไอ้อ้วนเอ่ยออกมา
" ภูเขาหลงหยา " ชิงหยางพึมพำ
" มันอยู่ที่ใด " ชิงหยางเอ่ยถาม
" เจ้ามองไปยังหลังสำนัก ภูเขาลูกที่มีหมอกปกคลุม " ไอ้อ้วนเอ่ยออกมา
" เมื่อใดจะไป " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" เดี่ยวนี้ " ไอ้อ้วนเอ่ยออกมา
" เจ้าไปก่อน แล้วเจอกันที่ตีนเขา " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ข้าจะรอ "
377K
