ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ด้านนอกของสถานที่เกิดเหตุที่ใครหลายๆคนกล่าวว่ามันเป็นเหตุก่อการร้าย ในเวลานี้ทั้งกลุ่มติดอาวุธที่มีทั้งอาวุธหนัก รถหุ้มเกราะ เฮลิคอปเตอร์หลายสิบลำบินว่อนไปทั่วบริเวณ กับกองกำลังของตำรวจที่มีเพียงแค่รถเก่าๆ กับหน่วยซีลอีกนิดหน่อย ใครเห็นใครคนนั้นก็บอกได้ในทันทีเลยว่ากำลังรบมันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว และแน่นอนว่าเหตุการณ์เช่นนี้มันจึงเป็นที่น่าสนใจของเหล่านักข่าว หลากสำนักข่าว หลายช่องหลากสีก็เข้ามาถึงบริเวณพื้นที่ใกล้เคียงแล้ว พวกเขาต่างเริ่มตั้งกล้อง และถ่ายบันทึกภาพอย่างรวดเร็ว ผู้ประกอบข่าวภาคสนามเข้าประจำตำแหน่ง และเอ่ยรายงานสถานการณ์ที่พวกเธอยังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น..“สวัสดีค่ะท่านผู้ชม.. พบกับดิฉันนิชา ช่องCCPTV เช่นเคยค่ะ.. ตอนนี้เราอยู่กับเหตุการณ์ที่ประชาชนหลายท่านได้บอกว่ามันเป็นเหตุก่อการร้าย นับว่าเป็นครั้งแรกที่เมืองเชียงใหม่แห่งนี้มีเหตุเช่นนี้...” ผู้ประกาศข่าวกล่าวรายงานตามเนื้อผ้า และเช่นเดียวกับทางช่องอื่นๆ ทีมงานของช่องต่างๆก็รีบออกทำงาน หาบุคคลที่พวกเขาคาดว่าจะสัมภาษณ์ และทำข่าวได้ ตำรวจหลายท่านเองก็ถูกเชิญมาให้คำตอบ และคำอธิบายถึงสถานการณ์นี้เช่นกัน แต่ทว่าพวกเขากลับไม่มีใครเลยที่พอจะว่างให้สัมภาษณ์ได้ แต่ก็ยังโชคดีที่มีผู้อยู่ในเหตุการณ์ให้ข้อมูลแก่นักข่าว“สวัสดีค่ะ คุณบอกกับเราว่าคุณเป็นหนึ่งในผู้ที่อยู่ในแหตุการณ์ คุณพอจะบอกอะไรแก่พวกเราได้บ้างไหมคะ หลายๆคนอยากจะทราบแล้วว่าข้างในมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..” ผู้ประกาศข่าวสอบถามพร้อมกับยื่นไมค์ให้กับพยานผู้ให้สัมภาษณ์ทันที“ป้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ ป้ากำลังรอคิวที่จะชำระค่าโทรศัพท์ จู่ๆก็มีเสียงทะเลาะวิวาทจากคนสองคนดังขึ้นมา แต่ตอนนั้นป้าก็ไม่ได้สนใจมากสักเท่าไร ก่อนที่จะมีเสียงปืนดังขึ้น.. ทุกคนต่างตกใจทำอะไรไม่ถูก ชายคนที่ถือปืนนั้นยิงเข้าไปที่ชายอีกคน ก่อนจะไล่พวกเราออกมาน่ะค่ะ..” ป้าแกกล่าวออกมาตามที่แกเห็นจริงๆ แต่มันก็ทำให้นักข่าวมึนงงเข้าไปใหญ่“แล้วทราบหรือไม่คะ ว่ากลุ่มคนติดอาวุธนั้นเป็นพวกไหน..” เธอกล่าวถามตามที่สงสัย แต่ป้าแกก็กล่าวตอบว่าไม่รู้เช่นกัน นิชาเริ่มวิเคราะห์ และใช้ความคิดอย่างหนัก เหตุการณ์อะไรต่างๆดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เธอสั่งให้ปิดกล้องก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะชั่วคราวของทางสถานี เพื่อนึกคิด“เรื่องนี้มันยังไงกันแน่.. จากเหตุทะเลาะวิวาทสู่การก่อการร้ายอย่างนั้นเหรอ..” นิชากล่าว ก่อนจะเรียกให้ทีมงานเข้ามาหา ตอนนี้เธอต้องการฟังข้อมูลที่ทีมงานไปรวบรวมมา..“เป็นยังไงบ้าง ได้อะไรเพิ่มเติมไหม..” นิชากล่าวถามกับทีมงานข่าว“โอ้น้องนิชาครับ.. ตำรวจคนไหนก็ไม่ยอมเปิดปากเอ่ยบอกอะไรเลย นี่พี่ก็พยายามสุดๆแล้วนะครับ แต่ก็ยังได้ข้อมูลเท่าเดิมที่ชายสองคนทะเลาะกัน จนมีเหตุให้ใช้อาวุธปืน... เฮ้ออ เรารู้แค่นั้นครับ..” ทีมงานกล่าว นิชาที่ได้ยินก็สรุปวิเคราะห์ในหัวของตัวเอง ก่อนจะกล่าวมาตามที่คิด..“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่ามีเหตุทะเลาะวิวาทกันจริงๆ เพราะพยานหลายปากพูดกล่าวเหมือนกันหมด.. ประเด็นต่อมาคือชายสองคนที่ทะเลาะกันนั้นคือใครกันบ้าง แล้วอีกอย่างกองกำลังติดอาวุธนั้นดูยังไงก็ไม่ใช่พวกคนธรรมดาแน่นอน.. พวกเขาเป็นใครกันนะ..” นิชากล่าวออกมาพร้อมกับกระดิกเท้าคิดในท่าไขว้ห้างตามนิสัยเสียของเธอ..“น้องนิชา.. ทีมงานคนหนึ่งได้พูดเรื่องที่น่าสนใจอย่างหนึ่งมาด้วย.. ชายที่ถูกยิง ชายคนนั้นคือทายาทบริษัทยักษ์ใหญ่เทียนหลงกรุ๊ป คุณชายหลงเปา.. พยานคนนั้นบอกได้เลยว่าเธอจำไม่ผิด เพราะเห็นรูปของคุณชายตามนิตยสารต่างๆมาบ้าง..” ทีมงานที่ได้รับรายงานมาจากท่างระยะไกลเอ่ยกับนิชา ผู้ประกาศสาว“ห๊ะ! คุณชายเสเพลคนนั้นน่ะเหรอ... ที่เป็นคนถูกยิง ถ้าบอกว่าเป็นคนยิงฉันยังจะเชื่อมากกว่าเลย..” นิชากล่าวอย่างตกใจ และเริ่มหันกลับมาคิดอีกครั้งตามข้อมูลอีกครั้ง และในหัวก็เกิดทฤษฎีหนึ่งแวบขึ้นมา..“เป็นไปได้หรือไม่ ที่กลุ่มติดอาวุธนั้นจะเป็นคนของตระกูลหลง.. ที่ผ่านมาเราก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าพวกเขามีกลุ่มกองกำลังใต้ดินอยู่หลายร้อยคน.. เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขายกพวกมาปิดล้อมเพื่อจัดการกับคนที่ยิงหลงเปา...พี่นัทคิดยังไง..” นิชากล่าวออกมา ก่อนที่เธอจะหันไปทางพี่นัทที่เป็นทีมงาน แต่เธอก็ต้องเบะปากเมื่อเห็นว่าพี่นัทกำลังรับสายโทรศัพท์อยู่ ปล่อยให้เธอพูดคนเดียวเสียได้“โอเคๆ พี่จะรีบแจ้งน้องนิชาอีกทีหนึ่ง.... เมื่อกี้ว่าไงนะน้องนิชา โทษทีติดสายน่ะ” นัทกล่าวกับปลายสาย และเมื่อเขาวางสายแล้วก็เร่งกลับหันมาถามนิชาในทันที“ช่างมันเถอะค่ะ!.. ว่าแต่มีเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอคะ” นิชากล่าวกลับอย่างงอนๆ ก่อนจะกล่าวถามธุระที่พี่นัทคุยไปเมื่อกี้ เหมือนว่าปลายสายนั้นมีอะไรจะบอกกล่าวกับเธอด้วยเช่นกัน..“จริงสิ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว สายข่าวของเรารายงานมาว่าตอนนี้มีการต่อสู้กันที่อื่นเกิดขึ้น.. เห็นว่าเป็นพวกนักเลงใต้ดิน และถ้าสายข่าวมองดูไม่ผิดพลาดก็จะเป็นพวกของคุณภาคภูมิกับพวกของคุณหลงไห่.. บาร์เหล้า ผับอะไรของตระกูลหลงนั้นถูกบุกทำลายทั้งหมดโดยคนของคุณภาคภูมิ..” นัทกล่าวรายงาน นิชาที่ได้ยินก็ยิ่งเบิกตากว้าง และก็เป็นอีกครั้งที่เธอมีความคิดแวบเข้ามาในหัว..“หรือว่า.. จะเป็นไปได้ไหมที่พวกเขากำลังจะชิงความเป็นในวงการใต้ดิน ระหว่างคุณภาคภูมิ กับคุณหลงไห่.. ไม่น่าล่ะพวกตำรวจถึงยังไม่ทำอะไร กองกำลังนั้นคงอาจจะเป็นพวกเขาคุณภาคภูมิเสียมากกว่า พวกเขากำลังจะถอนรากถอนโคนพวกคุณหลงไห่แน่นอน.. กองกำลังนั้น คงจะได้รับการสนับสนุนจากพี่ชายของเขาที่เป็น ผบ.ทบ.อย่างแน่นอน.. พี่นัทคิดอย่างนี้ไหม..”และก็เป็นอีกครั้งที่เธอต้องเบะปาก เพราะว่าเธอกำลังพูดอยู่คนเดียว ส่วนตานัทก็ไปรับสายอีกครั้งหนึ่ง และหลังจากที่เขาวางสายไปแล้ว มันก็เหมือนเป็นเดจาวูที่พี่นัทกล่าวถาม ‘เมื่อกี้ว่าไงนะน้องนิชา โทษทีติดสายน่ะ’ จนนิชาเซ็งๆเหมือนเดิม“ช่างมันเถอะค่ะ!.. รอบนี้มีอะไรอีกล่ะ” นิชากล่าวถาม“เออใช่ๆ.. ที่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปเองก็ถูกโจมตีด้วยเช่นกัน..ตอนนี้พนักงานกำลังวิ่งหนีตายกันใหญ่เลย เอกสารทุกอย่างถูกทำลายทั้งหมด เรียกได้ว่ามันเป็นสงครามของคุณภาคภูมิกับคุณหลงไห่อย่างจริงจังเลยก็ว่าได้..” นัทกล่าวตอบ นิชาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับยิ้มออกมา เพราะตอนนี้เธอมาได้ถูกทางแล้ว“ถ้าอย่างนั้นทฤษฎีของฉันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ‘การต่อสู้เพื่อยื้อแย่งอิทธิพลในโลกใต้ดิน’ มันช่างเป็นหัวข้อข่าวที่น่าสนใจว่างั้นไหมพี่..นัท.. ไอ้บ้าเอ้ย จะรับสายอะไรนักหนา ไหนดูสิ! ว่าเป็นสายข่าวคนไหนอีก” นิชาเกิดอาการหัวร้อนที่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นซ้ำๆอย่างนี้ตลอดๆ เธอจึงเข้าไปยื้อแย่งโทรศัพท์มาจากพี่นัททันที“เดี๋ยวก่อนน้องนิชา.. สายนั้นมัน!..” นัทพยายามกล่าวห้าม แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ทันแล้ว“หุบปาก! ไหนว่าไปสิ! แกเป็นสายข่าวจากพื้นที่ไหน.. เรากำลังจะเปิดกล้อง แม่งโทรมาอยู่ได้” นิชากล่าวถาม และมันเล่นเอาปลายสายถึงกับติดสตั๊นท์ไปเลย ปลายสายทำใจให้ตัวเองเย็นที่สุด และกล่าวถามกลับไปอย่างสุภาพชน“แล้วตอนนี้ผมกำลังเรียนสายอยู่กับใครครับ..” ปลายสายกล่าวถาม“ฉันผู้ประกาศข่าวนิชายังไงล่ะ แกจะโทรมาขัดการรายงานข่าวทุกครั้งอย่างนี้ไม่ได้นะเว้ยย... ว่าแต่แกเถอะ แกเป็นใครกันฟ่ะ” นิชาที่กำลังหัวร้อนได้ที่กล่าวกับปลายสายไป“อ่อ.. คุณผู้ประกาศข่าวนิชานั่นเอง ผมก็นึกว่าใคร ขอโทษที่ไปขัดการรายงานข่าวของคุณ แต่ว่าคุณไม่จำเป็นต้องทำข่าวแล้วครับ ผมเพิ่งจะสั่งกับทีมงานไปว่าให้ยกเลิกการถ่ายทอดสด หรือบันทึกภาพทั้งหมดไปเมื่อครู่เอง.. อ๋า! จริงสิ! คุณถามผมว่าผมเป็นใครอย่างนั้นสินะครับ.. ผมชื่ออนุชัย ชาญชัยครับ” ปลายสายตอบกลับแก่นิชา ซึ่งแน่นอนว่านิชาที่กำลังหัวร้อนๆก็ยังไม่ทันได้กล่าวกรองอะไรให้ดี เธอจึงโวยวายไปอีกนิดหน่อย“แกอนุชัยสินะ.. มาหงมาห้ามบันทึกภาพอะไร แกคิดว่าแกเป็นประธานบริษัทหรือยังไง.. เดี๋ยวนะ! อนุชัย ชาญชัย.. ก็ประธานบริษัทของเรานี่หว่า.. ห๊ะ! สวัสดีค่ะท่านประธาน เออ..พอดีว่าคุณนิชาเธอไปเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ ฉันเป็นพี่สาวของเธอ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่กล่าวอะไรไม่สุภาพไป..”นิชากล่าวก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าชื่อนี้ก็คือประธานบริษัทของเธอ และเธอก็ต้องเอามือถือของพี่นัทยกออกจากหู ก่อนจะดูชื่อที่พี่แกเมมเอาไว้ให้ชัดเจน และมันก็เป็นคำว่าประธานอนุชัยจริงๆ เธอจึงต้องรีบขอโทษ และหาข้ออ้างที่ดูยังไงก็ไม่เนียนให้กับเขาเป็นเหตุผล“ผมก็คิดว่าคุณใจกล้าเสียแล้ว.. ถ้าอย่างนั้นคุณก็เข้าพบกับผู้จัดการที่สาขาเมืองเชียงใหม่หลังจากนี้ได้เลยครับ สงสัยพวกเราคงจะต้องมีเรื่องให้คุยกันอีกยาวเลยครับคุณนิชา...” อนุชัยกล่าวก่อนจะกดวาสายไป พร้อมกับหญิงสาวที่เข่าอ่อนร่วงลงไปกองกับพื้น..“ไอ้พี่บ้า(ลากยาว).. ทำไมไม่บอกว่าเป็นท่านประธานบริษัท ฉันซวยแน่ๆ เอาไงดีล่ะทีนี้..” นิชากล่าวโวยวายกับพี่นัทในทันที ส่วนตัวของนัทก็ได้แต่เกาแก้มอย่างช่วยอะไรไม่ได้“ก็จะบอกอยู่แล้ว แต่บอกไม่ทัน.. อีกอย่างฉันก็ส่งสัญญาณให้กับเธอดูแล้ว แต่เธอไม่สนใจเองนี่นา..” พี่นัทกล่าว ส่วนตอนนี้นิชาก็ได้แต่ร้องไห้ เพราะเธอจะต้องถูกตำหนิมากแน่ๆ หรือไม่บางทีก็อาจจะถูกไล่ออกเอาได้ ก่อนที่เธอจะเริ่มสังเกตเห็นว่าทุกคนทั้งช่องของเธอ และช่องอื่นต่างก็กำลังเก็บของ เตรียมที่จะกลับ..“พวกเขาก็โดนสั่งให้กลับอย่างนั้นเหรอ.. ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องใหญ่สินะ อื้มๆๆ พี่นัท! พี่ต้องช่วยฉันแล้วล่ะ โทษฐานที่ไม่บอกกับฉันว่าท่านประธานอยู่ในสาย..” นิชากล่าว“หือออ ให้ช่วยเรื่องอะไรเหรอ..” นัทที่กำลังเริ่มเก็บกล้อง หันมาสอบถามกับรุ่นน้องของเขา“..เราจะเปิดโปงเรื่องนี้กัน.. และถ้าเราสามารถรายงานข่าวนี้ พร้อมกับสร้างผลงานที่ดีได้ ฉันก็จะไม่ถูกไล่ออก.. ใช่! หยิบกล้องแล้วตามมาได้แล้วพี่นัท…” นิชากล่าวพร้อมกับลากตัวของนัท และกล้องมาด้วยหนึ่งตัว ท่ามกลางเสียงที่โวยวายของนัทที่กำลังไม่พอใจ แต่เขาก็ขัดขืนอะไรรุ่นน้องคนนี้ไม่ได้เลย.. ‘ฉันจะต้องทำให้ได้.. อย่างน้อยก็เพื่อแบล็กเมล์พวกเขา ถ้าพวกเขาต้องการจะไล่ฉันออก’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 98

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 98

คล้ายกับเรื่องระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้