“เป็บ้าอะไรทีน่า ถึงต้องทำกับวาแบบนี้”
ทินภัทรตวาดเสียงดังเขาทันเห็นเหตุการณ์เพราะยืนรอวานิกาเข้าห้องน้ำร่างบอบบางที่ถลาลงพื้นอย่างแรงทำให้เขารีบเข้าไปช่วย โมโหทีน่ามากทีเดียว
“ก็มันเสือกมาขวางทางทีน่าทำไมละ”
เพราะเห็นทินภัทรประคองวานิกาแนบชิดกับอกกว้าง และแสดงอาการเป็ห่วงทำให้ทีน่าปรี๊ดแตกทันที น้ำเสียงที่เธอตอบกลับทินภัทรจึงเกรี้ยวกราดไม่แพ้กัน
“พูดดีๆ หมาบ้าแบบเธอใครแม่งอยากอยู่ใกล้วะ น่ารังเกียจชิบ” ทินภัทรเริ่มหมดความอดทน สิ่งที่ทีน่าทำต่อวานิกาถึงไม่มีใครบอกเขาก็รู้ว่ามันเกิดจากการหึงหวง
“ทีน่าหวงเขาเขารู้ แต่ว่าเธอไม่มีสิทธิทำร้ายคนอื่น” ที่ผ่านมาทีน่าได้ระรานผู้หญิงของเขาอยู่บ่อยครั้ง เขาเริ่มรำคาญจากที่คิดว่าพอจะเป็เพื่อนกันได้ เขาไม่้าแล้ว
วานิกาเหลือบมองทินภัทรเขาทำสีหน้ารำคาญ คล้ายๆจะพูดอะไร แต่แล้วก็เปลี่ยนใจจูงมือเธอเดินออกไปและวานิกาเองก็ไม่ได้อยากมีเื่กับใครจึงตามเขามาเงียบๆ
“เจ็บไหม” ทินภัทรไม่ได้พาเธอไปนั่งโต๊ะเดิม แต่จูงมือเธอมาที่รถและเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย และนึกสงสารสาวน้อยตรงหน้าที่ต้องเจออะไรที่ไม่ควรเจอร่างบางส่ายหัวยิ้มบางๆเป็คำตอบ
“พี่ขอโทษที่พามาเจอแบบนี้ พี่กับทีน่าเราไม่ได้เป็อะไรกัน” เขาจำเป็ต้องอธิบายให้เธอฟังมันคือเื่จริงทั้งนั้น ทีน่าชอบเขาั้แ่เรียนปี 1ยันปี 4ถึงเขาจะเชี่ยแค่ไหนแต่เขาก็ไม่กินเพื่อน ถึงแม้ว่าทีน่าจะสวยน่ากินก็ตามและเธอเริ่มล้ำเส้นเขาเรื่อยมา
“คะ ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ” หญิงสาวลอบยิ้มหัวใจที่เคยแห้งเฉากลับสดใสขึ้นมาทันที ถ้อยคำที่เขาบอกเธอเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจความจริงแล้วเธอรู้ดีว่าพี่ทินเ้าชู้ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่เธอก็ยังแอบหวังลึกๆ
“ถ้าเผื่อวายังไม่รู้นะครับ พี่โสด” เขาบอกเธอพร้อมแววตาที่หวานเชื่อมหญิงสาวไม่ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าเขาหยอดเธอ หัวใจเต้นแรงทันทีและหาได้ลอดพ้นสายตาคมกริบของชายหนุ่ม
เมื่อถึงคอนโด จึงรู้ว่าทินภัทรให้คนเอารถมาส่งให้แล้วเธอขอบคุณกับสิ่งที่เขาทำมองเขาด้วยความปลาบปลื้ม
“เดี๋ยวพี่เดินขึ้นไปส่ง” หญิงสาวไม่ปฏิเสธความหวังดีชายหนุ่มขึ้นมาส่งเธอถึงหน้าห้องพัก เปลือกตาหลุบต่ำมองริมฝีปากแดงสดอย่าอ้อยอิ่ง วัดใจว่าเธอจะชวนเข้าห้องไหม
“ขอบคุณมากคะ สำหรับทุกอย่างในวันนี้
"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็อย่างอื่นได้ไหม'' ไม่ทันที่เธอจะตอบปฏิเสธ ใบหน้าคมคายก็เคลื่อนเข้าชิดร่างบอบบาง
เขาจูบเธออ้อยอิ่ง ลิ้นร้อนที่สอดเข้าไปในปากกวาดชิมความหวานของสาวน้อยตรงหน้าอย่างกระหายหญิงสาวต้องจับเอวเขาไว้แน่นเพื่อยึดตัวเองไม่ให้ล้ม มันนานมากในความรู้สึกของเธอทั้งซาบซ่านและเร่าร้อนอย่างที่ไม่ได้เคยได้รับมาก่อน
“อืมส์” เมื่อพี่ทินถอนจูบและครางออกมาแ่เบา เธอแทบจะประคองตัวเองไว้ไม่ไหวจนชายหนุ่มต้องรั้งสะโพกเธอเข้าไปใกล้ เนื้อตัวทั้งสองแนบชิดกันเธอร้อนวูบวาบกับััแปลกใหม่ แก้มแดงปลั่ง เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากชายหนุ่มเขารับรู้โดยสัญชาติญาณว่าเธอไม่เคยจูบมาก่อน
“ฝันดีครับ” เขายิ้มแพรวพราว พอใจกับรสจูบที่ทั้งหอมและหวานแทบจะทำให้เขาคลั่งได้ เกิดความรู้สึกอยากลึกซึ้งกับเ้าของเรือนร่างสวยงาม
“เออ วาเข้าห้องก่อนคะ ” วานิกาบอกเขาเสียงสั่น หน้าแดงแจ๊ดรีบเข้าห้องทันทีโดยที่เขามองตามยิ้มๆ
ทินภัทรกดเบอร์โทรหาใครบางคน ไม่ถึงห้าวินาทีปลายสายก็รับชายหนุ่มยิ้มหยันมุมปาก เขาต้องปลดปล่อยเพราะวานิกาได้ปลุกความเป็ชายเขาขึ้นมา ไม่รอช้าชายหนุ่มเคลื่อนรถออกจากคอนโดทันที
“น้องวาครับ” ทันทีที่เธอจอดรถจึงเห็นว่าพี่เชมายืนรอ เขาตรงปรี่มาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม
“คะ พี่เชมานานเหรอคะ” หญิงสาวยิ้มตอบใบหน้าเรียวเล็กสว่างไสวนั่นทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกแรง หลังจากที่เจอเธอคืนนั้นที่ผับเขาสืบจนรู้ว่าเธอเรียนคณะนี้
“พี่มารอน้องวา เมื่อคืนน้องวาไม่รับสายพี่” เขาเพียรโทรหาเธอหลายครั้ง แต่ทำไมวานิกาไม่รับสายด้วยรูปร่างหน้าตาและโปรไฟล์ของเขา ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธ
“วาไม่ได้ยินคะ เห็นเบอร์พี่ก็ดึกมากแล้ว”พี่เชมีอะไรกับวาหรือเปล่าคะ เธอเงยหน้าถามเขาน้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกความรู้สึก
“พี่อยากคุยกับน้องวาเท่านั้นเอง พอวาไม่รับพี่ก็แค่กังวล” ชายหนุ่มไม่อยากรุกเธอเร็วไป เขาเห็นว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เคยจีบน้ำเสียงใสๆแต่แฝงไว้ด้วยความจริงใจที่เขาััได้ยิ่งทำให้เขาอยากใกล้ชิดเธอยิ่งขึ้น
“เข้าห้องเรียนเถอะคะ” เพราะนักศึกษาที่เดินผ่านเริ่มมองทั้งคู่เยอะขึ้น วานิกาไม่อยากตกเป็เป้าสายตาของใคร
“โหมึง มีผู้มาส่ง” พี่เชมาส่งหน้าคณะทันได้เจอ หยงกับบัว ทั้งคู่แซวเพื่อนสาวไม่หยุด ล้อเธอสารพัดเธอเท่านั้นรู้ดีว่าไม่มีอะไร แต่ก็ี้เีตอบเพื่อนพอแซวเยอะเข้าเดี๋ยวก็หยุดไปเอง
“ไปกินข้าวกัน” พออาจารย์เลิกคลาส พวกเธอทั้งสามก็ยกกันไปโรงอาหารคณะต่างคนต่างสั่งอาหารของตนเอง
“น้องวา ไปนั่งกับพี่เถอะ ”เพราะเป็่เที่ยงนักศึกษาชายหญิงจึงเยอะมาก พวกเธอมองหาที่นั่งแทบจะไม่มี แต่เมื่อพี่เชโผล่มาชวนทำให้รีบเดินตามชายหนุ่มทันทีโดยไม่ได้คิดอะไร
พี่เชพาเธอและเพื่อนมาที่โต๊ะที่เขานั่งอยู่กับเพื่อนเมื่อวานิกาเห็นใครบางคนเธอถึงกับใจเต้นแรง
“นั่งสิครับ นี่เพื่อนพี่” พี่เชแนะนำเพื่อนของเขาและเพื่อนของเธอให้รู้จักเธอสบตาใครบางคนที่มองเธออยู่ไม่คลาดสายตา เกิดความรู้สึกประหม่า พี่ทินไม่ได้แสดงอาการว่ารู้จักเธอมาก่อนจึงไม่มีความจำเป็ที่เธอจะแสดงตัวเช่นกัน
มื้ออาหารนั่นค่อนข้างอึดอัดเพราะพี่เชแทบจะผูกความสนใจไว้ที่เธอคนเดียวเพื่อนๆของเขาคุยกันทั่วไป
ไม่ได้สนใจเธอกับพี่เช หลังแยกกันเธอจึงรู้สึกปลอดโปร่งเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมทินภัทรถึงเมินเฉยกับเธอ
“ถึงกับใบ้แดกหรือไงไอ้ทิน ผู้หญิงของมึงไม่ใช่เหรอ หรือว่าไม่ใช่วะ” แชมป์เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ เขาจำได้ว่าสาวน้อยที่ไอ้เชพามานั่งโต๊ะคือผู้หญิงคนเดียวกับเมื่อคืนที่ไอ้ทินพาไปงานวันเกิด
“ก็ไอ้เชมันพามัน กูจะไปว่าอะไรได้” ปลายเสียงผิดปกตินิดหนึ่ง เมื่อคืนยอมรับว่าติดใจริมฝีปากหวานคู่นั้นและเมื่อเห็นเธอมากับไอ้เชด้วยท่าทีสนิทสนมก็ทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย ผู้หญิงเรียบร้อยแต่แม่งอ่อยชิบ
“ไอ้เชมันหวงน่าดู ท่าทางมันจะเอาจริง” ชายหนุ่มแค่ลองเชิงเพื่อนว่าจะมีกิริยาอย่างไรทินภัทรหันขวับมามองเดาไม่ถูกว่าคิดอะไร
“คนไหนถ้ากูจะเอา มึงคิดเหรอว่าจะรอด” เขาพูดด้วยความมั่นใจรอยยิ้มหยันมุมปากแชมป์ทำท่ารับรู้หลังจากนี้คงมีเื่สนุกๆให้เขาเห็น
วานิกากำลังเปิดประตูรถยนต์เธอคิดอะไรเพลินๆจึงไม่รู้ว่ามีใครบางคนมายืนซ้อนอยู่เมื่อเธอเข้าไปนั่งในรถและกำลังปิดประตู กลับเห็นร่างของใครบางคนยืนขวางทาง
“พี่ทิน” เธออุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นมองอย่างไม่เชื่อสายตา จะครั้งไหนเมื่อเห็นหน้าเขาเธอก็ใจเต้นแรงได้ทุกเมื่อ
#น้องไม่ได้เ้าชู้แค่บริหารเสน่ห์ให้เป็ และพี่ไม่ได้หวงจริงๆนะคะ #
25K
![คุณแฟนที่แสนดี NTR [NC 20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705668352_32245473.webp)
