บทที่3-2ร้านค้า
หวังิซินรออยู่ในร้านจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกของท่านหัวหน้ามือปราบ
“คุณหนูิซินพวกเราได้สับเปลี่ยนตำแหน่งของตลับแป้งเรียบร้อยแล้ว เชิญคุณหนูออกมาเถิด”
เ้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อเดินออกไปยังหน้าร้านหญิงสาวพิจารณามองตลับแป้งที่อยู่บนโต๊ะทั้งหกตลับจากนั้นจึงชี้ไปที่ตลับแป้งสามตลับที่นางมั่นใจว่าเป็แป้งทาหน้าจากร้านของนาง
“คุณหนูเก่งมากเลือกได้ถูกทั้งสามตลับ”หัวหน้ามือปราบต่งเอ่ยชมเชย
“มิใช่ว่าข้าเก่งหรอกเ้าค่ะแต่ว่าตลับแป้งที่เป็ของร้านเราจะมีลักษณะพิเศษที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าคืออะไรซึ่งข้าไม่สามารถบอกความลับนี้ให้แก่ทุกท่านในที่นี่ได้ ต้องขออภัยด้วยเ้าค่ะ”
ตลับแป้งและภาชนะไม้ที่ใส่ผลิตภัณฑ์ทุกชิ้นของร้านนางผลิตจากโรงงานไม้ที่นางก่อตั้งขึ้นตามคำแนะนำของพี่สามโดยคนงานส่วนใหญ่จะเป็คนพิการที่สามารถทำงานได้ เช่นคนขาขาด คนหูหนวกคนตาบอดหนึ่งข้างโดยงานไม้ที่ใช้ในร้านเครื่องหอมฉิงเล่อและร้านเครื่องหอมฟางเซียนนอกจากจะมีตราของร้านประทับอยู่้าจะมีสัญลักษณ์ลับอยู่บนตลับที่ไม่เหมือนกันสลักไว้อยู่บนงานไม้โดยที่พี่สามเป็คนริเริ่มให้ตีตราสัญลักษณ์ลับของร้านไว้ที่ผลิตภัณฑ์ทุกอย่างของครอบครัวเราเพื่อเป็การป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นเหมือนตอนนี้
“และเพื่อความบริสุทธิ์ใจของข้า ข้าจะให้คนไปตามผู้ช่วยของข้าที่รู้เื่สัญลักษณ์นี้และให้นางเลือกตลับแป้งที่เป็สินค้าของร้านพวกเราออกมาต่อหน้าทุกคนเช่นกันเพื่อเป็เครื่องยืนยันในสิ่งที่ข้าพูดว่า ตลับแป้งที่พวกนางนำมาไม่ใช่สินค้าของทางร้านเราเ้าค่ะ”
“เช่นนั้น รบกวนคุณหนูิซินด้วย”
“ยินดีเ้าค่ะ ท่านหัวหน้ามือปราบ”
หวังิซินให้คนงานไปตามเพ่ยเฟินที่ตรวจงานอยู่ที่ร้านเครื่องหอมฟางซินให้รีบมาพบนางที่ร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อเพ่ยเฟินจึงได้มาปรากฏตัวต่อหน้านาง
(*หนึ่งเค่อเท่ากับสิบห้านาที,ครึ่งชั่วยามเท่ากับหนึ่งชั่วโมง, หนึ่งชั่วยามเท่ากับสองชั่วโมง*)
“คารวะคุณหนูเ้าค่ะ” เพ่ยเฟินยอบกายคารวะหวังิซิน
“เพ่ยเฟิน ที่ข้าให้คนไปเรียกเ้ามาที่นี่ก็เพราะว่ามีแม่นางสามคนบอกว่า ได้ซื้อแป้งทาหน้าจากร้านของเราไปแล้วทำให้เกิดผื่นขึ้นเต็มหน้า ซึ่งข้าได้พิจารณาตลับแป้งแล้วพบว่า ไม่ใช่สินค้าของร้านเราจึงอยากให้เ้าช่วยข้าพิสูจน์ บอกกับทุกคนว่าตลับแป้งอันไหนคือตลับแป้งของร้านเรา” ิซินผายมือไปที่โต๊ะซึ่งมีตลับแป้งวางอยู่หกตลับ
“ได้เ้าค่ะคุณหนูตลับแป้งของร้านเรามีวิธีพิเศษในการผลิต ถ้าเป็ของร้านเราจริงๆข้าย่อมต้องดูออกเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเ้าหันหลังไปก่อน รอให้ท่านหัวหน้ามือปราบสลับตำแหน่งตลับแป้งอีกครั้งหนึ่งเพื่อป้องกันการครหาว่า ข้าบอกให้คนงานแอบบอกตำแหน่งแป้งเดิมกับเ้า”
“เ้าค่ะคุณหนู”
เมื่อผู้ช่วยของหวังิซินหันหลังให้กับทุกคนท่านหัวหน้ามือปราบจึงสลับตำแหน่งของตลับแป้งอีกครั้ง
“เพ่ยเฟิน เ้าจงหันหน้ากลับมา แล้วชี้ไปที่ตลับแป้งของร้านเราเถิด”หวังิซินเอ่ยบอกเพ่ยเฟิน
หลังจากเพ่ยเฟินใช้เวลาในการพิจารณาตลับแป้งสักครู่จึงได้ชี้ไปยังตลับแป้งสามตลับที่เป็ของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ
“เพ่ยเฟิน สามารถเลือกได้ถูกทั้งสามตลับเช่นนั้นข้าที่เป็หัวหน้ามือปราบขอประกาศว่า ตลับแป้งทั้งสามตลับที่มีปัญหานี้มิใช่สินค้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ”
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านหัวหน้ามือปราบแต่ข้าอยากรู้ว่า พวกนางทั้งสามคนซื้อแป้งทาหน้าพวกนี้มาจากที่ใด”หวังิซินเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“พวกข้าทั้งสามคน ซื้อแป้งมาจากแผงลอยที่อยู่ในตลาดตรงชานเมืองเ้าค่ะพ่อค้าบอกว่า เป็แป้งของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อ ข้าเห็นว่าเป็ของร้านชื่อดังและมีราคาถูกกว่ามากถ้าเทียบกับมาซื้อจากที่ร้านโดยตรงอีกทั้งตลับแป้งก็มีตราสัญลักษณ์ของทางร้านพวกข้าจึงได้ซื้อแป้งจากพ่อค้ามาคนละหนึ่งตลับเ้าค่ะ”
เมื่อหวังิซินได้ยินคำตอบแล้วจึงป่าวประกาศเสียงดังต่อหน้าทุกคนว่า
“ข้าในฐานะเ้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อขอประกาศกับทุกคนว่า สินค้าของร้านเรามีขายเฉพาะในร้านเท่านั้นจะไม่มีการนำไปขายที่อื่น และจะไม่มีการลดราคาสินค้ามากขนาดนั้นเพราะเราใช้วัตถุดิบอย่างดีในการผลิต เพื่อให้สินค้ามีคุณภาพที่ดีนั่นจึงทำให้มีต้นทุนที่สูงด้วยเช่นกัน”
“ข้าจะขอออกค่ารักษาผื่นบนใบหน้าให้กับแม่นางทั้งสามคนที่หลงผิดไปซื้อสินค้าปลอมแต่ถ้าหลังจากนี้มีคนที่มีผื่นขึ้นบนใบหน้าเพราะใช้สินค้าปลอมอีกข้าจะไม่ออกค่ารักษาให้เด็ดขาด”
“ขอบคุณเ้าค่ะคุณหนูิซิน”แม่นางทั้งสามคนต่างเอ่ยคำขอบคุณ
ความจริงแล้วต้นทุนในการผลิตเครื่องสำอางไม่ได้สูงมากแต่อย่างใด เพียงแต่หวังิซิน้าใช้โอกาสนี้ในการป่าวประกาศว่าเครื่องสำอางของร้านนางมีคุณภาพที่ดี จึงได้มีราคาที่สูงตามคุณภาพไปด้วย
“ข้าคงต้องรบกวนท่านหัวหน้ามือปราบต่งช่วยเขียนข้อความไปติดประกาศว่าสินค้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อจะมีขายอยู่แค่ในร้านเท่านั้นมีผู้หลงเชื่อซื้อสินค้าปลอมจากที่อื่น จึงทำให้มีผื่นขึ้นเต็มหน้าเ้าค่ะ”
“ข้าไม่อยากให้ชาวบ้านเป็เหยื่อของคนร้ายมากกว่านี้เ้าค่ะ”
“ได้คุณหนูข้าจะให้มือปราบที่เดินออกตรวจตราความเรียบร้อย ช่วยป่าวประกาศกับชาวบ้านด้วย”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
เมื่อเหตุการณ์คลี่คลายลง บริเวณหน้าร้านเครื่องหอมฉิงเล่อผู้คนเริ่มบางตาหัวหน้ามือปราบต่งจึงได้กล่าวกับิซินว่า
“คุณหนูิซินข้าขอเลี้ยงอาหารคุณหนูหนึ่งมื้อเพื่อเป็การปลอบใจคุณหนูสำหรับเื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้”
“ควรเป็ข้ามากกว่าที่ต้องเลี้ยงขอบคุณท่านหัวหน้ามือปราบต่งที่ให้ความช่วยเหลือข้าในการพิสูจน์หาความจริงในวันนี้เ้าค่ะ”
“ข้าจะให้หญิงงามมาเลี้ยงอาหารได้อย่างไรข้าเป็บุรุษสมควรเป็ผู้จ่ายเงินมากกว่า”
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะขอเลี้ยงอาหารท่านในฐานะเ้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อเ้าค่ะ หวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธ”
หัวหน้ามือปราบเห็นท่าทางยืนยันหนักแน่นของหวังิซินจึงต้องยอมรับคำขอของนาง
“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านเ้าของร้านเครื่องหอมฉิงเล่อมาก”
“ยินดีเป็อย่างยิ่งเ้าค่ะ”
“ข้าขอเวลาสักครู่ในการจัดการสั่งงานภายในร้านก่อนเ้าค่ะข้าขอนัดหมายท่านให้ไปที่ภัตตาคารเจี้ยนคังใน่ยามอู่ เพื่อรับประทานอาหารมื้อกลางวันเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นเจอกันยามอู่”
“เ้าค่ะ”
(*ยามจื่อคือ 23:00 น. – 24:59น. ยามโฉ่วคือ 01:00 น. – 02:59 น.
ยามอิ๋นคือ03:00 น. – 04:59 น. ยามเหม่าคือ 05:00 น. – 06:59 น.
ยามเฉินคือ07:00น. – 08:59 น. ยามซื่อคือ 09:00 น. –10:59 น.
ยามอู่คือ11:00น. – 12:59 น. ยามเว่ย คือ 13:00 น. –14:59 น.
ยามเซินคือ15:00น. – 16:59 น. ยามโหย่วคือ 17:00 น. –18:59 น.
ยามซวีคือ19:00น. – 20:59 น. ยามห้าย คือ 21:00 น. – 22:59 น*)
2K
