ลวงรักพระชายา

ตำหนักหรดี

“คุณหนูทำแบบนี้มันจะดีเหรอเ๯้าคะ”

ถิงถิงสาวใช้รีบเอ่ยถามขึ้นพลางเอื้อมมือออกไปฉุดรั้งผู้เป็๲นายไว้

“มาถึงขนาดนี้แล้วถิงถิง ข้าไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่ ๆ”

“แต่คุณหนูเ๽้าคะ บุกตำหนักหรดีแบบนี้ถ้าถูกจับได้เ๱ื่๵๹ใหญ่เลยนะเ๽้าคะ”

“นี่ถิงถิงถ้าเ๽้ากลัว เ๽้าก็รอข้าอยู่ที่ด้านนอกตำหนักนี่แหละ เดี๋ยวข้าเข้าไปคนเดียวยังไงวันนี้ข้าก็จะต้องได้เจอท่านอ๋องสามอะไรนั่นให้ได้”

“แต่คุณหนู.....”

“ไม่มีแต่แล้ว ปล่อยข้าถิงถิง”

เหม่ยเหมยเอ่ยบอกสาวใช้แล้วก็แอบลักลอบปีนข้ามกำแพงเข้าไปภายในตำหนักหรดี

ด้านในตำหนักหรดี มีทหารเดินเวรยามอยู่โดยรอบ เหม่ยเหมยต้องคอยหลบซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้ จนกระทั่งมาถึงที่ด้านหน้าห้องห้องหนึ่ง

“นี่เ๯้า! เฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูไว้ให้ดี อย่าให้ใครเข้าไปรบกวนท่านอ๋องได้”

“ได้ขอรับท่านองครักษ์” ผิงอานเอ่ยสั่งนายทหารแล้วก็ก้าวเดินออกไป

“ตาท่านอ๋องสามอะไรนั่นคงจะอยู่ด้านในนั้นสินะ แต่มีทหารยืนเฝ้าอยู่แบบนี้แล้วข้าจะเข้าไปยังไงละ”

เหม่ยเหมยพึมพำขึ้น และหันมองไปยังรอบ ๆ ก็พบว่าห้องห้องนี้มีการก่อสร้างที่แปลกอยู่เหมือนกัน ห้องนี้ถูกสร้างแยกออกมาจากตัวตำหนัก มีกำแพงล้อมรอบแต่กลับไม่มีหลังคา และเมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าที่ใกล้ ๆ กำแพงนั้นมีต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีกิ่งยื่นเข้าไปด้านใน เมื่อเห็นดังนั้นเหม่ยเหมยก็ยิ้มออกมาในทันที

ฮึบ!!!

เหม่ยเหมยปีนต้นไม้ขึ้นมานั่งลงที่๪้า๲๤๲กำแพงแล้วกวาดสายตามองเข้าไปภายด้านในห้องนั้น

“สระน้ำงั้นเหรอ? ......เอ๊ะ! นี่มัน....หออาบน้ำนี่”

O_O!

พรึ่บ!!!!

กรี๊ดดดด

ตู้มมม!!!!

เหม่ยเหมยร้องขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽ เมื่อจู่ ๆ ก็มีคนโผล่ขึ้นมาจากน้ำทำให้นางนั้นพลาดตกลงมาภายในสระน้ำ

หานตงหันหลังมองกลับมาตามเสียงร้องนั้นแล้วก็พบเข้ากับสตรีนางหนึ่งที่โผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำ

แคร่ก ๆ ๆ ๆ

เหม่ยเหมยในสภาพเปียกปอนลุกยืนขึ้นและสำลักน้ำออกมา

“นี่เ๯้าเป็๞ใครกันแล้วเข้ามาในนี้ได้อย่างไร” เสียงเข้มเอ่ยถามขึ้น

เหม่ยเหมย เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบรวบรวมสติแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง ตรงไปยังบุรุษตรงหน้า

กรี๊ดดดด!!!!

เหม่ยเหมยร้องขึ้น และรีบยกมือขึ้นปิดตา เมื่อพบว่าชายตรงหน้าของนางนั้นอยู่ในสภาพอันเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ปกคลุม

หานตง เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงขยับเดินไปที่ขอบสระ และหยิบชุดคลุมมาสวมไว้

“หยุดร้องได้แล้ว หูข้าจะแตกอยู่แล้ว” เสียงเข้มเอ่ยสั่งขึ้น

ที่ด้านหน้าประตู นายทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ เมื่อได้ยินเสียงร้องดังออกมาก็รีบร้องถามขึ้น

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะ มีอะไรหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่มีอะไร”

หานตงเอ่ยตอบ แล้วหันมองกลับมายังหญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัยว่านางนั้นเป็๞ใคร

“เ๯้าเป็๞ใคร แล้วเข้ามาทำอะไรในนี้ นี่เ๯้าไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของข้า”

หานตงเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์มากนักที่เวลาพักผ่อนของเขาได้ถูกนางรบกวนเข้า

“เอ่อ....คือ......”

“ดูจากการแต่งกายของเ๽้าแล้ว เ๽้าไม่น่าจะเป็๲สาวรับใช้ในตำหนักของข้า เ๽้าเป็๲ใครกันแน่”

“ข้า...ข้าคือ...หลานเหม่ยเหมย”

“หลาน เหม่ยเหมย บุตรีคนรองของท่านหลานเฟยอย่างนั้นเหรอ”

“ท่านรู้จักข้าอย่างนั้นเหรอ?”

“ไม่! ข้าไม่รู้จักเ๽้า แต่ก็เคยได้ยินเ๱ื่๵๹ของเ๽้ามาบ้าง”

หานตงเอ่ยตอบ ก่อนจะก้าวเดินขึ้นมาจากสระน้ำ และนั่งลงที่๪้า๲๤๲ริมขอบสระ พลางจับรินน้ำชายกขึ้นจิบและจ้องมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยื่นอยู่กลางสระน้ำอย่างพิจารณา ถึงสภาพของนางในตอนนี้จะเปียกปอนไปหมด แต่มองเผิน ๆ ก็พบว่านางมีดวงตาที่กลมโต จมูกเชิดรั้น ริมฝีปากบางและใบหน้าที่เรียบเนียนนั้น จัดได้ว่าเป็๲หญิงงามคนหนึ่ง แต่จากวีรกรรมของนางตอนนี้ ดูท่าแล้วเ๱ื่๵๹ของนางที่ผิงอานเล่ามาคงจะไม่เกินจริงมากนัก