(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 40 บรรยากาศแปลกๆในจวนอ๋อง

เช้าวันใหม่ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ 

ที่หน้าห้องทำงานของเย่ชิงหยู มีเพียงคนรับใช้สองสามคนกำลังกวาดพื้น 

ลั่วจิ่วมายังห้องทำงานของเย่ชิงหยูตามปกติเพื่อรายงานสถานการณ์ต่างๆในช่วงหลายวันที่ผ่านมา 

ทว่าเพียงใช้มือผลักประตู เขาก็สัมผัสถึงไอเย็นยะเยือก เมื่อประตูเปิดออก เขาก็เห็นเย่ชิงหยูนั่งอยู่ในสภาพขอบตาคล้ำ หน้าดำเหมือนยมทูต แม้จะยืนห่างออกไปหลายมี่ แต่ลั่วจิ่วก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเย่ชิงหยู คล้ายอีกฝ่ายนอนไม่หลับมาทั้งคืน

ด้านเย่ชิงหยู เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่พอไม่มีโล่วชิเจี่ยอยู่ข้างๆ เวลานอนเขาก็รู้สึกเหมือนมีมดกัดจนคันยิบๆ 

เย่ชิงหยูอยากจะให้โล่วชิเจี่ยมานอนเป็นเพื่อน แต่ก็ไม่อยากจะเสียหน้า สุดท้ายนอนไม่หลับ เขาจึงนั่งอยู่ที่ห้องทำงานทั้งคืน

เมื่อลั่วจิ่วเห็นเย่ชิงหยู เขาก็รู้สึกว่าท่านอ๋องที่ดูหล่อเหลา ตอนนี้ราวกับคนผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก จนร่างกายทรุดโทรมลง 

เอาจริงในใจลั่วจิ่วคิดอยากจะหนี แต่เขาก็กัดฟันเดินเข้าไป แล้วโค้งคำนับเย่ชิงหยูอย่างเคารพ ขานคำ "ท่านอ๋อง!"

เย่ชิงหยูไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองลั่วจิ่วด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ดวงตาที่เหนื่อยล้า เต็มไปด้วยความลึกลับ เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะ ดัง "ตั๊ก ตั๊ก" 

ในห้องหนังสือ เต็มไปด้วยบรรยากาศที่แปลกประหลาด หน้าผากของลั่วจิ่วเริ่มมีเหงื่อผุดซึม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นมือของเย่ชิงหยูเคาะโต๊ะ เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังจะเจอเรื่องร้าย 

ลั่วจิ่วอยู่ข้างเย่ชิงหยูมานาน  เข้าใจนิสัยบางอย่างของเย่ชิงหยูเป็นอย่างดี อย่างตอนนี้ ถ้าเกิดเหตุการณ์ เคาะโต๊ะ + ทำท่าคิดหนัก + สีหน้าเย็นชา = อารมณ์ไม่ดี! 

ลั่วจิ่วร้องไห้ในใจ ท่านอ๋องกำลังโกรธอยู่แน่ๆ!!

ไม่ต้องรอให้เขาเดา เย่ชิงหยูก็พูดขึ้นราวกับสิงโตที่ตื่นจากการหลับใหล 

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ที่ฮ้วยเจียงเกิดการก่อจลาจล ฮ่องเต้สั่งให้ข้าสืบหาต้นตอ ข้าให้เจ้าไปที่ฮ้วยเจียง เจ้าพบเบาะแสอะไรหรือไม่?" น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชา แต่กลับทำให้คนฟังใจสั่น 

ลั่วจิ่วโค้งคำนับ และตอบอย่างสุภาพว่า "ตอนนี้การก่อจลาจลสงบลงแล้ว เพียงแต่ สาเหตุของการก่อจลาจล ข้าน้อยยังคงสืบสวนอยู่ ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย" 

"นั่นหมายความว่ายังไม่พบต้นตอ?" เย่ชิงหยูเสียงดังขึ้น น้ำเสียงทุ้มลง "ขอรับ!!" 

ลั่วจิ่วเหงื่อแตก พยายามตอบ 

"ช่างไร้ประโยชน์! ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ยังจับตัวคนคนเดียวไม่ได้อีกรึ?" เย่ชิงหยูหน้าตึงเครียด จ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ 

"ข้าน้อยกำลังสืบสวนอย่างเต็มที่ ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ"

เย่ชิงหยูไม่ฟังคำอธิบาย เขาขว้างม้วนกระดาษใส่ลั่วจิ่ว "อย่ามาขอร้องข้า! ข้าสนใจแค่ผลลัพธ์! เจ้าจงกลับไปที่ฮ้วยเจียงเดี๋ยวนี้ ถ้ายังไม่พบต้นตอ ห้ามกลับมา!!" 

พูดจบ เย่ชิงหยูก็หันหลัง ไม่เปิดโอกาสให้ลั่วจิ่วอธิบายอีก 

ฮ้วยเจียงเป็นสถานที่ห่างไกล มันคือสถานที่ที่เงียบเหงา การส่งเขาไปที่นั่น ต่างอะไรกับการเนรเทศ? 

ลั่วจิ่วหลั่งน้ำตารู้สึกเหมือนภรรยาที่ถูกสามีกดขี่ รีบวิ่งหนีไป 

ทันทีที่ลั่วจิ่วเดินออกไป เย่เฟยไป๋ก็เดินเข้ามาในห้อง โบกพัดอย่างสนุกสนาน แต่ก็ไม่แคล้วโดนเย่ชิงหยูดุด่าอย่างรุนแรง