ข้านี่แหละคือจอมมาร

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก

โกอึนเบไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดมากมายขนาดนี้มาก่อน เขานั้นถึงกับร้องออกมาสุดเสียงก่อนที่จะทรุดลงไปกับพื้น

แขนของเขาเจ็บปวดจนทำให้เขาแทบจะหยุดหายใจ ทว่าก่อนที่เขาจะหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดนั้น อยู่ดีๆความเจ็บนั้นก็ได้หายไปก่อน

โกอึนเบในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขานั้นไม่รู้สึกอะไรที่แขนของเขามีสีหน้าที่เปลี่ยนไป 

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ข-แขนของฉัน ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย!"

โกอึนเบรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา หากแขนของเขายังรู้สึกเจ็บปวด เขานั้นยังพอที่จะทนกับมันและคิดว่าไปหาหมอและรักษามันให้หายได้

ทว่าการที่ไม่รู้สึกอะไรเลย มันอาจจะเป็นเพราะว่าเขาสูญเสียแขนของเขาไปตลอดกาลก็เป็นได้

คนที่ทำงานสายนี้ หากเกิดพิกาลขึ้นมาละก็ จะต้องถูกไล่ออกจากแก๊ง และถูกอริจัดการไปในที่สุดแน่ๆ

มีเหตุการณ์แบบนี้ให้เห็นอยู่บ่อนครั้ง

เหล่าลูกน้องของโกอึนเบที่เห็นว่าเขานั้นทรุดลงไปกับพื้นก็ช่วยไม่ได้ที่จะรีบวิ่งไปดูเขา

พวกเขาไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงอะไร ทว่าพวกเขานั้นกลัวว่าโกอึนเบอาจจะเล่นงานพวกเขาในข้อหาที่ไม่ยอมไปช่วยก็เป็นได้

"ลูกพี่เป็นอะไรรึเปล่า!"

"นี่แก ไอเวร กล้าดียังไงถึงได้มาทำกับลูกพี่ของพวกเราแบบนี้!"

ลูกน้องของโกอึนเบแน่นอนว่าพวกเขาต้องการจะหาผู้ผิด พวกเขามองไปที่คนที่ปาตะเกียบ พวกเขาแสดงท่าที่ที่โกรธออกมา ทว่าพวกเขาแค่แสดงออกมาเท่านั้น

เอาจริงๆไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องคนที่จัดการกับโกอึนเบด้วยเพียงแค่ตะเกียบได้หรอก

ได้ยินที่เหล่าลูกน้องของโกอึนเบพูด คนที่ปาตะเกียบ หรือก็คือยูจินฮาก็พูดขึ้น

"โฮ่ว แล้วจะทำไม"

ยูจินฮาพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มของเขานั้นอาจจะดูไร้เดียงสา ทว่าคนที่ถูกยิ้มให้ไม่คิดแบบนั้น 

น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกเหมือนกับว่า หากพวกลูกน้องของโกอึนเบพูดไม่ถูกใจเขาละก็ พวกเขาจะกลายเป็นรายต่อไป

"แก! คิดว่าแกเป็นใครกล้ามาทำวางมาดหะ ที่แกทำมันก็แค่ลอบกัดเท่านั้นละวะ"

หนึ่งในลูกน้องของโกอึนแบเหมือนจะรวบรวมสติและความกล้าได้ เขานั้นเดินไปหยิบมีดที่อยู่ใกล้ๆก่อนที่จะชี้ไปที่เด็กหนุ่มวัยรุ่น

ปกติหากเป็นคนทั่วไปเจอขู่ด้วยอาวุธแบบนี้จะต้องแสดงความกลัวออกมา ทว่ายูจินฮานอกจากไม่รู้สึกอะไรแล้ว ยังรู้สึกขบขันอีกด้วย

"น่ากลัวจริงๆ พวกไก่อ่อนที่หาเรื่องกับคนไม่มีทางสู้ พอโดนดีเข้าหน่อยก็อาการออกกัน มีดนั่นนะ ชี้มาที่ฉันมั่นใจแล้วอย่างนั้นใช่ไหม"

ยูจินฮาค่อยๆเดินไปข้างหน้าอย่างสุขุม ทว่าทุกย่างก้าวของเขานั้นหนักแน่นเป็นอย่างมาก

แค่ท่วงท่าในการเดิน

โกอึนเบที่ผ่านอะไรมามากในสายงานของเขา เขารู้ได้ทันทีว่ายูจินฮาไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ เขาจะต้องมีประสบการณ์ในการต่อสู้เป็นอย่างมากแน่ๆ

เขาสามารถคิดได้อย่างเดียวที่เด็กหนุ่มจะมีความสามารถขนาดนี้

"เด็กฝึกหัดฮันเตอร์"

นี่คือสิ่งที่โกอึนเบคิด เขาคิดว่าเด็กหนุ่มวัยรุ่นนั้นเป็นเด็กในสังกัดของฮันเตอร์แน่ๆ

ได้ยินที่โกอึนเบพูด ยูจินฮาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนออกมาจากโรงเรียนเพื่อสำรวจพื้นที่ ฮันซูยอนให้อะไรบางอย่างกับเขามาด้วย

เธอบอกกับเขาว่าหากพกสิ่งที่เธอให้ไว้ติดตัวละก็ มันจะช่วยให้เขาจัดการกับปัญหาหลายๆอย่างได้โดยที่เขาแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย

ยูจินฮาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากในกระเป๋าเสื้อของเขา สิ่งที่เขาหยิบออกมาคือเข็มกลัดรูปหัวกระโหลกสีดำ มันเป็นเข็มกลัดของกิลด์ไนท์แมร์

ทันทีที่โกอึนเบเห็นเข็มกลัดนั้น เขาก็ถึงกับหน้าซีด หากเป็นเด็กฝึกฮันเตอร์ในกิลด์เล็กๆ เขายังพอจะจัดการได้ ทว่า

"ก-กิลด์ ไนท์แมร์!"

กิลด์อันดับต้นๆของประเทศ เขาไม่คิดว่าร้านอาหารเล็กๆนี้จะมีคนสนับสนุนรายใหญ่แบบนี้

โกอึนเบมองไปที่ยูจินฮา เขาไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง เห็นสีหน้าของโกอึนเบ ยูจินฮาก็รู้เลยว่าเข็มกลัดนั้นเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกจริงๆ

"รู้แล้วใช่ไหมว่าฉันเป็นใครมาจากไหน ทีนี้ รู้รึเปล่าว่าจะต้องทำยังไงต่อไป"

ยูจินฮามองไปที่ลูกน้องของเขา โกอึนเบเข้าใจ นี่ถือว่าเป็นโอกาสของเขาที่จะถอย ยูจินฮาสามารถจัดการกับพวกเขาได้ ทว่ามันจะต้องมีเรื่องน่ารำคาญตามมาแน่ๆ

เขาเพราะแบบนั้นจึงเว้นช่องว่างให้เขาได้ถอย

"พวกแกมัวทำอะไรกันอยู่ ช่วยกันทำความสะอาดร้านและทำให้มันเหมือนใหม่เดี๋ยวนี้! แล้วก็ให้เงินทำขวัญกับคุณนายด้วย!"

นอกจากจะไม่ต้องจ่ายหนี้แล้ว โกอึนเบยังจะให้เงินทำขวัญด้วย เขาต่อให้เอาเรื่องนี้ไปบอกกับหัวหน้าของเขา หัวหน้าของเขาก็คงทำเหมือนกันกับเขา

หัวหน้าของเขาไม่มีความสามารถพอที่จะมีเรื่องกับกิลด์ใหญ่ขนาดนั้นได้ และต่อให้เป็นกิลด์ที่หนุนหลังเขาอยู่ด้วย พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรยูจินฮาได้

นอกจากพวกนักเลงแล้ว แม้แต่กิมจิและเจนนี่เองก็ไม่อยากจะเชื่อ

ตัวตนของสมาชิกกิลด์ใหญ่ๆนั้นหาได้ยากที่จะมาอยู่ในที่แบบนี้ ถึงจะเป็นแค่เด็กฝึกก็ตามแต่ ไม่ต้องพูดถึงกิลด์ไนท์แมร์ที่เป็นกิลด์ที่มีสมาชิกน้อย แต่เต็มไปด้วยหัวกระทิ