" อืม...ดูเหมือนเรื่องสนุกจะมาเร็วกว่าที่คิดอีก "
องค์ราชาเซี่ยวมองไปที่ชิงหลงและพูดขึ้นก่อนจะมองไปที่รอยแยกยาวกว่าร้อยเมตรที่ปรากฏขึ้นภายในสวนของตน
" ก...เกิดอะไรขึ้นกัน "
ระหว่างนั้นทหารหนึ่งกองก็วิ่งมาที่เกิดเหตุพร้อมกับเข้าไปหาฟู่ซิ่วที่นอนสลบอยู่ในหลุม สภาพของเขาไม่ได้แย่มากนักเพราะชิงหลงไม่ได้ลงมือรุนแรงอะไรแค่ใช้กำลังกายเล็ก ๆ น้อย ๆ สั่งสอนเขาเพียงเท่านั้น อาจจะหลับไปสักห้าวันได้
" หยุดอย่าขยับ เจ้าเป็นใครกันถึงกล้ามาสร้างความวุ่นวายในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์ของราชวงศ์เซี่ยว "
ทหารกว่าสิบคนเข้ามาล้อมตัวของชิงหลงพร้อมกับชักดาบออกมาใส่ชายหนุ่ม เขาได้แต่ยืนเฉย ๆ เพราะเขาก่อเรื่องจริง องค์ราชาเห็นดังนั้นจึงเดินมาหาทหารกลุ่มนั้น
" ไม่เป็นไร ๆ นั่นคนของข้าเอง เขาแค่เล่นกันนิดหน่อยเท่านั้นแหละพวกเจ้าวางใจได้ "
" รับทราบขอรับองค์ราชา "
หลังจากที่องค์ราชาเซี่ยวจัดการปัญหาตรงหน้าเสร็จแล้วทหารทั้งหมดก็พากันกลับไปพร้อมกับร่างไร้สติของฟู่ซิ่ว
" พวกเจ้าจะมามุงดูอะไรกัน "
องค์ราชาเซี่ยวกล่าวขึ้นพร้อมส่งสายตาเยียบเย็นไปให้แขกที่มามุงดูอยู่ตรงรูที่แตก เมื่อเห็นดังนั้นพวกเขาก็พากันขอโทษขอโพยชายชราก่อนจะรีบเร่งจากไปกันอย่างรวดเร็ว หลังจากจัดการปัญหาตรงหน้าเสร็จแล้วชายชราก็เดินมาหาชายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
" ฮ่าฮ่า หายไปได้ไม่นานก็ก่อเรื่องซะใหญ่โตเลยนะเจ้าหนู "
" ก็มันคิดจะแย่งอาหารของข้า "
ชิงหลงตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ
" เจ้ารู้หรือไม่คนที่เจ้าเพิ่งอัดไปเป็นลูกของใคร "
" อืม...ฟู่ซิ่วลูกของ ผู้อาวุโสของตระกูลฟู่อะไรนี่แหละข้าจำไม่ได้ "
" หึ รู้ก็ดี เจ้าไม่กลัวพวกมันมาหาเรื่องเจ้างั้นหรือ "
ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็จ้องไปที่ดวงตาของชายชราอีกครั้ง
" มีอะไรที่ข้าต้องกลัวพวกมันกัน "
" ฮ่าฮ่าฮ่า คนหนุ่มนี่หุนหันพลันแล่นจริง ๆ "
หลังจากหลัวจี้คงมองดูทั้งสองพูดคุยกันอยู่สักพักเขาก็เดินมาที่หลังขององค์ราชาและพูด
" เรียนองค์ราชาเจ้าเด็กนี่เพิ่งจะสังหารหวงเฉียน ลูกชายของหวงลี่หมิ่นแห่งตระกูลหวงไปในการประลองเป็นตายเมื่อไม่นานมานี้ "
ได้ยินดังนั้นชายชราก็เงียบลงและจ้องชิงหลงด้วยความจริงจัง คนอื่น ๆ ที่ได้ยินยกเว้นเจ้าอ้วนและหลินหลินก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย มีคนที่บ้าถึงขนาดหาเรื่องคนจากตระกูลใหญ่ทั้งสองในเวลาเดียวกันเลยงั้นหรือ ชายคนนี้จะบ้าไปถึงไหนกัน
" อืมดูเหมือน...ข้าจะประเมินความระห่ำของเจ้าต่ำไปสินะ "
" เอาล่ะนี่ก็ดึกมากแล้วพวกเจ้ากลับไปพักกันเถอะ การประลองรุ่นเยาว์จะเริ่มพรุ่งนี้ พวกเจ้าสมควรเตรียมตัวไว้ "
หลังจากที่ทุกคนกล่าวลาองค์ราชาเซี่ยวและองค์หญิงเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับ ในคืนนี้มีเรื่องให้เล่ามากมายเลยทีเดียว สิ่งที่เกิดขึ้นในวังขึ้นนี้ถูกพูดถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้วราชาเซี่ยวและองค์หญิงเซี่ยวหยินนั่งอยู่ภายในสวน ดวงตาของราชาเซี่ยวเปียกชุ่มเล็กน้อย เมื่อมองไปยังสวนที่ตอนแรกเคยงดงามตอนนี้เละตุ้มเป๊ะไปหมด
" ฮึก...สวนพฤกษาเทพธิดาของข้า~ "
องค์หญิงเซี่ยวหยินที่เห็นก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย
" สวนรักของท่านถูกทำให้เป็นเช่นนี้แต่ท่านกลับไม่ต่อว่าเขาเลยสักนิดเดียว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนข้าแค่เด็ดดอกไม้จากสวนนี้ออกไปท่านก็ต่อว่าข้าจนกล่อมข้าหลับไปเลย นี่เป็นสวนที่ท่านแม่สร้างขึ้นมาไม่ใช่งั้นหรือเจ้าคะ ท่านหวงมันมากนี่ "
" เจ้าเห็นอะไรในตัวของเจ้าเด็กนั่นล่ะ "
" ชิงหลงหรือเจ้าคะ...เขาก็เป็นเด็กนี่น่ารักคนหนึ่ง "
" งั้นหรือ...แต่ที่ข้าเห็นน่ะ คือปีศาจตัวเป็น ๆ เลยล่ะ "
" ปีศาจหรือคะ...ซูหมิงท่านยังไม่เคยใช้คำนี้เลย เขาแข็งแกร่งกว่าซูหมิงอีกงั้นหรือ "
" เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ "
" เขามีพลังแค่ปราณปฐพีขั้นแรก อืม...ถึงข้าจะไม่ชอบซูหมิงแต่ดูยังไงซูหมิงก็เหนือกว่า "
" หึ ๆ เจ้ายังเยาว์นักเจ้าจะได้รู้เอง เมื่อถึงวันนั้น...อ่าห์ข้าต้องปรับปรุงสวนอีกนานเลย "
....
" ดูท่า พระองค์จะชอบเจ้ามากนะ เจ้าก่อเรื่องขนาดนั้นเขายังไม่ต่อว่าอะไรเจ้า ทั้ง ๆ ที่ เจ้าก็เสียมารยาทกับเขาตั้งหลายอย่าง "
เจ้าอ้วนพูดขึ้นบนรถม้า
" หากเป็นคนอื่นทำลายสวนเทพธิดาแบบนั้นคงถูกลงโทษไปแล้ว "
" สวนเทพธิดางั้นหรือ "
ชิงหลงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
" ก็สวนที่เจ้าเพิ่งจะทำให้มันเละไปยังไงล่ะ นั่นเป็นสวนที่องค์ราชินีสร้างเอาไว้ก่อนที่ท่านจะสิ้นพระชน เพราะงั้นองค์ราชาจึงหวงสวนนั้นมากข้าได้ยินมาว่าแม้แต่องค์หญิงยังถูกลงโทษเลยเมื่อตอนเด็ก "
" ขนาดนั้นเชียว ? "
" ดูเหมือนครั้งนี้เจ้าจะลำบากมากกว่าเดิมแล้วนะ เจ้าพวกตระกูลฟู่คงไม่อยู่เฉย หรือจะพูดให้ถูก พ่อของฟู่ซิ่วคงไม่อยู่เฉยหรอก "
" หึ มีอะไรต้องกลัวกัน "
ความจริงแล้วเขาอาจอคติกับคนในตระกูลฟู่มากไปเล็กน้อย ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันพอได้รู้ว่าเจ้าหมอนั่นเป็นคนจากตระกูลฟู่ชิงหลงก็รู้สึกอยากอัดมันขึ้นมา แต่สุดท้ายเขาและตระกูลฟู่ก็ต้องจบลงด้วยการต่อสู้อยู่แล้ว สิ่งที่เขาทำในคืนนี้ก็แค่การเร่งมันให้เร็วขึ้นแค่นั้นเอง
....
" ท่านพ่อกังวลอะไรงั้นรึ "
ในบ้านหลังหนึ่งซูเหิงนั่งมองผ่านหน้าต่างไปบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด ซูหมิงที่เห็นดังนั้นก็ถามออกมาด้วยความกังวลเล็กน้อย
" เจ้าหนุ่มนั่นที่ชื่อชิงหลงน่ะ "
" มันทำไมงั้นรึ ? "
" เจ้าอย่าได้ประมาทมันเชียวล่ะ "
ซูเหิงหันมากล่าวกับลูกชายของตนด้วยสีหน้าจริงจังทำให้ ซูหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
" ถึงวันนี้มันจะต้านพลังข้าได้ แต่คงไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกท่านพ่อ "
" อืม...ยังไงก็อย่าประมาทดีที่สุด ข้ารู้สึกแปลก ๆ เมื่อมองไปที่มัน เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่เจ้าเด็กนี่ดูอันตราย "
ได้ยินเช่นนั้นซูหมิงก็กำหมัดแน่นแววตาดูเกรี้ยวกราดเล็กน้อย
" หึ...ข้าจะเป็นคนหักแขนมันเอง "
โปรดติดตามตอนต่อไป
วันนี้อาจมีตอนเดียวนะครับ
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
6.29M
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)