เหม่ยฮวาอยู่ในสภาพที่สุดเซ็ง เมื่อรู้ว่าตนและเทียนห่าวติดอยู่ในกับดักใยแมงมุมของปีศาจแมงมุม
“เ้าัซื่อบื้อ! เ้าพาข้าออกไปสิ!” เหม่ยฮวาะโ
หลงเทียนห่าวหันมาจ้องเหม่ยฮวาด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย "เ้าคิดว่าข้าสามารถทำทุกสิ่งได้หรือ?ปีศาจแมงมุมสละชีวิตเพื่อกักขังเราทั้งคู่ หากไม่ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของนางได้สำเร็จ เราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป"
เหม่ยฮวาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาของนางแสดงความกังวล "แล้วนางปรารถนาอันใดเล่า? " นางรีบถาม
เทียนห่าวถอนหายใจลึกด้วยความเบื่อหน่าย "ก็จากกลอนที่นางทิ้งไว้นั่นไงเล่า…พันธนาิญญาร่วมร้อยรัด ดั่งจันทร์ส่องวาววับจับสองใจ ร่วมเรียงเคียงหมอนนิรันดร์ไป คู่เคียงในภพนี้ชั่วกาลนาน"
เหม่ยฮวาครุ่นคิด กลอนที่สะท้อนถึงการผูกมัดแห่งความรักและความใกล้ชิด เหม่ยฮวาขมวดคิ้วแน่น “เ้าหมายความว่า...” นางพูดค้างในลำคอ ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อเมื่อเข้าใจความหมายในที่สุด
“ใช่” เทียนห่าวเอ่ยเสียงทุ้ม “เราต้องผูกพันิญญาและร่วมเรียงเคียงหมอนกันในฐานะคู่รัก ไม่เช่นนั้นจะไม่มีทางหลุดพ้นจากที่นี่ไปได้”
ความเงียบเข้าครอบงำทั้งสอง ความรู้สึกที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนค่อยๆ ก่อตัวในหัวใจของพวกเขา.
เหม่ยฮวาตัดสินใจพูดขึ้นว่า "งั้นพวกเราก็ต้องมาลองหาวิธีกันดู" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น
"เริ่มจากอะไรดี" นางพึมพำอย่างใช้ความคิด
"งั้นพวกเราลองมาทำพิธีแต่งงานกันก่อน" นางพูดเสียงเบา
"แต่งงาน?เ้าจะให้ข้าแต่งกับเ้า" เทียนห่าวะโเสียงดัง
"นี่กำลังฝันสูงไปหน่อยหรือไม่? " เขาถามพลางเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อ
เหม่ยฮวากอดอก พร้อมกับทำสีหน้าเบื่อหน่าย "ข้าเองก็ไม่ได้พิศวาสอันใดเ้า ัอวดดีอย่างเ้ามีอะไรน่าสนใจกัน" นางพูดพลางขมวดคิ้วพิจารณาอย่างจริงจัง
"อย่าพูดมาก...มาแต่งงานกันเถอะ" นางสั่งเสียงเด็ดขาด
หลงเทียนห่าวก้าวเข้ามาอย่างไม่สามารถขัดขืนได้ ก่อนที่ทั้งคู่จะทำพิธีแต่งงานอย่างง่ายๆ โดยการกราบไหว้ฟ้าดิน ในรังใยแมงมุมแห่งนี้ ภายในบรรยากาศที่แปลกประหลาด ทั้งสองมองหน้ากัน แอบรู้สึกใจเต้นแรงเล็กน้อยกับการกระทำที่ไม่เคยทำมาก่อน
เหม่ยฮวารู้สึกหน้าซับสีเืขึ้นมาทันที "ข้าไม่ได้อยากแต่งกับเ้า อย่าได้คิดอันใดกับข้าเชียว!" นางกล่าวขึ้นเสียงดัง
หลงเทียนห่าวตอบอย่างรวดเร็ว "ข้ารู้แล้ว! ข้าเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับเ้า" เขาไม่สามารถกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจได้
"ข้าก็แค่ทำตามที่ควรทำเพื่อออกจากที่นี่ก็เท่านั้น" เหม่ยฮวารีบพูดก่อนจะหันไปทำพิธีต่อ หน้าของนางแดงดังลูกอิงเถาขณะพูด
เมื่องานแต่งผ่านพ้นไปแล้ว แต่ใยแมงมุมที่ห่อหุ้มพวกเขายังคงไม่ยอมเปิดออก สถานการณ์เงียบสงัด ทั้งสองนั่งมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจ เหม่ยฮวาถามเสียงเครียด “เอาไงต่อดี?”
หลงเทียนห่าวขมวดคิ้ว “ข้าจะไปรู้ได้เช่นใดเล่า” เขาแสดงอาการหงุดหงิด
“เ้าก็แก่ขนาดมีอายุเป็พันปี เื่พวกนี้เ้าก็ไม่รู้หรือ?” เหม่ยฮวาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ข้าไม่ได้รู้ทุกเื่หรอกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ข้าไม่สนใจผู้ใด ข้าไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใคร” เขาหลบสายตาของเหม่ยฮวาไปในทิศทางอื่น
“งั้นข้าคิดเองก็แล้วกัน” เหม่ยฮวาแสดงความมั่นใจ “แต่งก็แล้ว งั้นลองจูบดูดีหรือไม่?”
หลงเทียนห่าวรีบปฏิเสธ “ัผู้หล่อเหลาเช่นข้าต้องจูบกับมนุษย์อ่อนแอเยี่ยงเ้านี่นะ?อย่าได้ฝันไปเลย!” เสียงของเขาสะท้อนถึงความรังเกียจอย่างชัดเจน แต่ภายในใจกลับมีความรู้สึกที่ไม่อาจบอกได้
เหม่ยฮวาไม่ฟังที่เขาพร่ำ นางออกคำสั่งทันที “มาจูบข้า!”
หลงเทียนห่าวเดินไปด้วยสีหน้าที่สุดจะฝืน เขาก้มหน้าลงใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ัักัน
เหม่ยฮวากำมือแน่น นางหลับตาลงและสั่งเสียงแ่ “ทำสิ”
หลงเทียนห่าวต้องกลั้นใจ เขาค่อยๆ ััริมฝีปากเขาไปที่ปากเล็กจิ้มลิ้มของนางเบาๆ ริมฝีปากของนางให้ความรู้สึกดีกว่าที่เขาคิดไว้ ความนุ่มนวลที่เขาไม่เคยคาดคิดปรากฏขึ้นในใจ เขาค่อยๆ ขยับริมฝีปากตามสัญชาติญาน ก่อนจะสอดลิ้นของเขาเข้าไปในปากของเหม่ยฮวาแล้วััเบาๆ รสชาติของความหวานกลายเป็ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย อ่อนโยนและหวาบหวามจนชวนให้จิตใจหวั่นไหว
หลงเทียนห่าวหลับตาลง เขาปล่อยให้ความรู้สึกล่องลอยไปไกลจากความจริง เขากระชับเอวนางมาใกล้ ้ามากขึ้นอีก เสียงครางเบาๆ อย่างพอใจ ดังออกมาจากปากเทียนห่าว เขาค่อยๆดูดดึงลิ้นของนางด้วยความปรารถนา ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความซับซ้อนในใจที่เริ่มก่อตัวขึ้น
เหม่ยฮวาผลักเขาออกทันทีเมื่อความรู้สึกนั้นมากเกินไป “พอแล้ว!" นางพูดเสียงหอบ
"ไม่เห็นจะออกไปได้เลย!” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เทียนห่าวเริ่มได้สติเขาจึงพูดขึ้นว่า "ช่างเป็การจูบที่น่าสะอิดสะเอียนเสียจริง"
เหม่ยฮวาหรี่ตามองเขาด้วยความสงสัย "ข้าว่าเ้าน่าจะมีปัญหา พฤติกรรมกับคำพูดของเ้ามันดูเหมือนว่าจะสวนทางกันอยู่" นางพูดขึ้นเสียงเรียบ
เทียนห่าวทำท่าเอามือถูปากประหนึ่งรังเกียจนักหนา พร้อมทำตัวหงุดหงิดเพื่อกลบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเอง
เหม่ยฮวาเลิกสนใจเ้าับ้าอารมณ์แปรปรวนนี้ ก่อนจะกวาดสายตามองไปใยแมงมุมที่ยังคงล้อมรอบที่ยังไม่มีวี่แววของการฉีกขาด
ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมนั้น ทั้งสองต่างรู้สึกถึงการเชื่อมโยงที่แปลกประหลาดระหว่างกัน ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่อย่างช้าๆ
973
