เชี่ยนเชี่ยนกลับมาแล้ว
เข้าเดือนแปดปลายฤดูร้อนแต่สภาพอากาศนั้นก็ยังคงร้อนอยู่เพียงแต่ความร้อนจะลดลงเสียเล็กน้อยนี่ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่ร้านอาหารเจี้ยนเฉิงเปิดให้ผู้คนได้หลั่งไหลเข้ามาใช้จ่ายเงินทองกัน
“วันนี้ก็เร่งมือช่วยกันนะเจ้าคะถึงเราจะเหนื่อยไปหน่อยแต่สิ่งที่ได้กลับมาล้วนหอมหวานแน่นอน”ชิงเถาเอ่ยเรียกแรงฮึดจากคนงานในร้านอาหารที่ทำงานกันอย่างไม่ได้หยุดหย่อนยิ่งช่วงเวลาอาหารเที่ยงและเย็นนี้ไม่ต้องพูดเลย เพราะไม่มีเวลาจะพูดจริงๆคุณลูกค้าทั้งหลายนั้นหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายกันเลยทีเดียว ดีที่ร้านปิดทุกๆ 7วัน มิเช่นนั้นคนงานคงได้เปลี่ยนยกชุดอย่างมิต้องสงสัยกันเลยทีเดียว
“ขอรับ/เจ้าค่ะ”เสียงคนงานเอ่ยตอบรับชิงเถาก่อนจะแยกย้ายกันไปประจำที่เมื่อร้านเปิดรับลูกค้าแล้วถึงแม้ว่าช่วงเช้าคนจะไม่ได้มากมายแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเร่งมือให้รวดเร็วลูกค้าจะได้ประทับใจเพราะการทำอาหารให้ลูกค้ารอนานๆ นั้นมิใช่เรื่องดีอันใดเลย อย่างเช่นเอาตัวเองเป็นตัวอย่างถ้ารอนานเสียหน่อยอารมณ์โมโหหิวก็เริ่มมาแล้วดังนั้นร้านนี้จึงโดดเด่นทั้งรูปลักษณ์ของร้าน อาหารแปลกตา รสชาติดีและความรวดเร็วของอาหารนี่ล่ะที่ได้รับความชื่นชม
“แม่นางผ้าที่ข้าสั่งจากร้านเจ้าไป ท่านแม่ชอบมากเลยนะ”คุณชายผู้เดินเข้ามาพูดคุยกับชิงเถาเมื่อเห็นว่าร้านอาหารของนางเปิดแล้วและก็ใช่เขาเจอนางที่ร้านพอดิบพอดี
“อ่ะคุณชายนั้นเอง ได้ยินคุณชายว่าเช่นนั้นข้าก็ดีใจเจ้าค่ะมิต้องมาบอกด้วยตัวเองก็ได้ข้าเองเกรงใจแย่เลย”ชิงเถาที่หันมาเจอกับคุณชายที่เคยสั่งผ้ากันเปื้อนปักลวดลายกับนางไปจึงขอบคุณออกไป
“ไม่ลำบากๆวันนี้มิใช่ว่ามาเพียงบอกกล่าวแค่นั้น ข้าได้เนื้อนี้มาจึงอยากจะนำมาให้เจ้าถือว่าเป็นการยินดีกับกิจการของเจ้าก็แล้วกัน” เขายื่นตะกร้าเล็กๆที่มีผ้าสีเข้มห่อไว้อีกชั้นมาให้กับชิงเถา
“ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้เจ้าค่ะข้าเกรงใจแย่เลยคุณชายใจดีกับข้าถึงเพียงนี้ถ้ามีเรื่องที่ข้าพอจะช่วยได้บอกข้าได้เลยนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างขอบคุณ เขาที่มาหานางหลายครั้งเมื่อตอนสั่งปักเย็บผ้าให้มารดาถึงตอนนั้นนางจะรำคาญไปบ้างที่เขามาบ่อยเกินเหมือนมาตามจี้งานก็เถอะแต่วันนี้นางชอบเขาจริงๆ ที่ใจดีแม้กระทั่งแม่ค้าที่ตนจ่ายเงินให้
“ไม่เป็นไรข้าฝากคำขอบคุณไปถึงแม่นางที่ปักผ้าให้ข้าด้วยนะ แล้ววันนี้นางไม่”เขาเอ่ยถามชิงเถาออกมาอย่างสงสัยพร้อมสายตาที่สอดส่องหาใครอีกคนที่เขาไม่ค่อยจะได้เจอหน้าเสียเท่าไหร่
“วันนี้พี่ใหญ่ไม่ได้มาหรอกเจ้าค่ะคุณชายดื่มชาก่อนเถอะเจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบคำถามเขาไปพร้อมมือก็ยื่นถ้วยชาอุ่นกำลังดีไปให้เขา
“ขอบใจเจ้า”เขารับถ้วยชาไปพร้อมคำขอบคุณ
“ว่าแต่คุณชายเอ่อ” ชิงเถาที่เจอหน้าเขาก็หลายครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาสได้นั่งพูดคุยกับเขาจริงๆจังๆ อย่างนี้เลยจึงอดถามชื่อเสียงเรียงนามเขาไปไม่ได้
“ข้าเจียงลู่เหวินส่วนเจ้า”คุณชายเจียงลู่เหวินเอ่ยถามกลับไปเพราะเขาก็ไม่ได้รู้จักนางเกินกว่าคุณหนูเจี้ยนเฉิงจริงๆ
“ข้าชิงเถาเจ้าค่ะ”นางเอ่ยออกมาไปอย่างยิ้มๆ
“งั้นข้าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวเถาแล้วกันนะข้าไม่มีน้องสาวเลย ยิ่งเห็นเจ้ายิ่งอยากมีน้องสาว”เจียวลู่เหวินเอ่ยขอนางออกมาแล้วเรียกเองออกมาอย่างเสร็จสรรพ
“ได้เจ้าค่ะพี่ชายเจียง”ชิงเถาตอบออกมาอย่างเป็นกันเอง เขาที่อยากจะเป็นพี่ชายนาง นางก็ไม่ได้ขัดอันใดมีพี่ชายเป็นคุณชายร่ำรวยขนาดนี้ทำไมจะไม่อยากมีกันล่ะ
“จริงๆวันนี้ข้ามิได้มาเพียงเอาเนื้อมาให้เจ้าหรอกนะเสี่ยวเถา เอาดูนี่สิ”เจียงลู่เหวินส่งกระดาษที่ถูกพับจนเหลือขนาดเท่าฝ่าถือไปให้แก่ชิงเถา
“อะไรหรือเจ้าคะ”นางถามออกไปแต่มือก็เปิดออกดูเองทันที ส่วนเนื้อหาข้างในที่เขียนมานั้นนี่มันใบรายการสั่งของหนิ ถึงแม้ว่าทั้งหมดจะเป็นการสั่งปักเย็บผ้าก็เถอะ
“ข้าบอกแล้วว่าท่านแม่ข้าชอบงานจากร้านเจ้ามากจึงได้สั่งทำปลอกหมอนทั้งผ้าปูเตียงนอนและอีกหลายรายการไปหลายชุดนักสีและขนาดก็ตามที่บอกไว้ ส่วนลวดลายก็แล้วแต่คนทำเลย” เจียงลู่เหวินเอ่ยเสริมออกมาเมื่อเห็นชิงเถายังไล่อ่านไม่จบ
“ขอบคุณพี่ชายเจียงมากเจ้าค่ะพี่สาวข้าต้องดีใจแน่ๆ ที่มีคนชอบให้งานของนางแล้วกลับมาสั่งอีกรอบแบบนี้”ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างดีใจนางดีใจแทนพี่สาวที่ความสามารถของนางเข้าตาฮูหยินชนชั้นสูงเสียแล้ว
“มันเป็นเพราะฝีมือของพี่สาวเจ้าดีมากจริงๆอย่างไรก็ค่อยทำไปก็ได้ข้ามิได้เร่งใช้งานอย่างไร” เจียงลู่เหวินตอบออกมาอย่างสบายๆ
“เจ้าค่ะขอบคุณคุณชายอีกครั้ง” และหลังจากชิงเถากลับมาจวนเปิดดูเจ้าเนื้อที่เจียงลู่เหวินนำมาฝากถึงได้รู้ว่าเป็นเนื้อของสัตว์อสูรปราณคล้ายหมูป่าชนิดหนึ่งถือว่าคุณชายเจียงผู้นี้ให้ความสำคัญแก่พวกนางจริงๆ
‘ชิงถาวววววข้ากลับมาแล้ว’ ในตอนเช้าชิงเถาที่ยังนอนไม่ตื่นกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นปลุกนางให้ลุกจากเตียงนอน
‘ชิงเถาๆตื่นๆๆ’ เจ้าหลันเฟยที่เห็นเจ้านายตนยังไม่ตื่นจึงเอ่ยเสียงเรียกช่วยด้วยอีกแรง
“อืออออ”ชิงเถาที่ทนกับเสียงปลุกไม่ไหวจนสุดท้ายต้องยืดเนื้อยืดตัวไปมาพร้อมตาที่ค่อยๆลืมขึ้นอย่างขัดใจ
‘ชิงเถาๆข้าเลื่อนระดับพลังปราณได้แล้ว แถมตอนนี้ยังอยู่ที่ระดับ 7 ขั้นกลางอีกด้วย’เชี่ยนเชี่ยนที่พึ่งจะกลับมาถึงรีบบอกข่าวดีของตนแก่ชิงเถาทันทีนางดีใจมากหลังจากที่ต้องเก็บตัวเพาะบ่มพลังไปเดือนกว่าๆแต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็พึงพอใจทีเดียว แต่ที่น่าแปลกคือ ทั้งๆที่นางมุ่งฝึกปราณเพียงอย่างเดียวข้าวสักคำน้ำสักหยดนางก็ไม่ได้เอาเข้าปากด้วยซ้ำแต่ว่าหุ่นของนางก็ยังคงเป็นแบบเดิม แบบน่ารักๆ น่ะนะ
“ยินดีกับเจ้าด้วยต่อไปทำอะไรก็คงเป็นเรื่องง่ายแล้วสินะ” ชิงเถากล่าวคำยินดีออกมาพร้อมสองมือน้อยๆ ของนางแบออกยกขึ้นชิดกันให้เชี่ยนเชี่ยนได้มายืนก่อนจะพูดคุยถามไถ่ถึงเรื่องราวในเวลาที่ผ่านมาระหว่างพวกนางทั้งคู่
‘ข้ากลับมารอบนี้มาพร้อมกับความสามารถอีกหลายอย่าง และข้าก็จะเคี่ยวกร่ำให้เจ้าขยันขันแข็งมากขึ้นด้วย’เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออกมาอย่างกับเป็นการขู่ชิงเถาอย่างไรอย่างนั้นแต่ไม่เลยรับรองว่านางจะทำมันจริงๆ อย่างแน่นอน
“เจ้าค่ะฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ” ชิงเถาเอ่ยอย่างขำๆ และก้มหัวให้เล็กน้อย
หลังจากวันที่เชี่ยนเชี่ยนกลับมาจากวันนั้นชิงเถาก็ได้หลีกหนีจากธุรกิจของครอบครัวเพื่อฝึกปราณอย่างจริงจัง ในทุกๆวันนางจะเดินทางไปฝึกปราณในป่าเดิมที่เคยไป โดยมีคนอื่นๆ ในครอบครัวที่สลับกันจากดูแลร้านไปด้วยเช่นกันเพราะไม่ใช่แค่ตัวนางต้องการความแข็งแกร่งคนอื่นก็อยากเป็นเช่นนั้นเหมือนกันอย่างน้อยๆก็เพื่อจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอย่างนี้ด้วยเวลาที่นานขึ้นซึ่งเป็นความฝันสูงสุดของพวกนาง
‘วันนี้เจ้าเลื่อนระดับเป็นขั้นสี่ให้ได้มิเช่นนั้นไม่ต้องกลับจวน’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยสั่งการออกมาอย่างเด็ดขาดก่อนจะเว้นระยะให้ชิงเถาได้ทำสมาธิเนื่องจากชิงเถาหยุดอยู่ที่พลังปราณระดับ 3 ขั้นสูงมาได้พักใหญ่แล้วเชี่ยนเชี่ยนจึงต้องข่มขู่เสียหน่อยให้นางได้ตั้งใจฝึกอย่างจริงจังไม่วอกแวกคิดเรื่องต่างๆในหัวไปเรื่อยเหมือนที่ผ่านมา
“น่าได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นแหล่ะ” ชิงเถาเอ่ยตอบไปอย่างไม่อยากเอ่ยตกลงเพราะนางไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้แบบที่เชี่ยนเชี่ยนว่าหรือไม่
144K
