[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม

บทที่ 31 อาหารวันนี้เป็นปลา (รีไรต์)

        เหมียวอิ๋นฮวามีพรสวรรค์ในการทำให้คนโมโหจริง ๆ

        “ฉันจะเป็นคนในเมืองได้ยังไง เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อกับแม่สักหน่อย ลูกสาวแท้ ๆ พวกเขาคือเฉินเจียวเจียวต่างหาก เฉินเจียวเจียวเป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวเฉิน เพราะแบบนั้น ฉันก็เลยไม่รู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นใคร”

        ชาติที่แล้วเมิ่งว่านถังก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเองเป็นใคร ชาตินี้ก็ยังไม่รู้ที่มาของตัวเอง

        พ่อแม่บุญธรรมของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้ดีกับเธอ

        ถ้าเจ้าของร่างเดิมไม่สวย และไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายในหมู่บ้าน บางทีเธออาจจะต้องอยู่ในชนบทแล้วถูกยายเฒ่าเมิ่งรังแกไปแล้ว

        แต่พอเฉินเจียวเจียวกลับมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

        พวกผู้ชายที่เคยรุมล้อมรอบตัวเธอ ต่างก็วิ่งเข้าไปประจบเฉินเจียวเจียว เฉินเจียวเจียวดีตรงไหน? ก็แค่หน้าอกใหญ่กว่า ก้นงอนกว่า แล้วยังเป็นเสือขาวอีกต่างหาก บนร่างกายของหล่อน นอกจากผม คิ้ว ขนตาแล้ว ก็ไม่มีขนส่วนอื่นบนร่างกายแล้ว

        พูดอีกอย่างก็คือ พวกสารเลวพวกนั้นมันชั่วช้าสามานย์

        แม้แต่พวกผู้ชายในครอบครัวเฉิน พอรู้ว่าเฉินเจียวเจียวไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ก็ยังคิดจะแต่งงานกับเฉินเจียวเจียว

        เพอนึกถึงตอนที่เจ้าของร่างเดิมลงมาอยู่ชนบทใหม่ ๆ แล้วส่งเฉินเจียวเจียวให้กับชายร่างกำยำที่เลี้ยงหมูไปเป็นภรรยา เธอก็อยากจะเห็นสีหน้าของพวกผู้ชายสารเลวนั่นจริง ๆ

        น่าเสียดายที่เธอกลับมาช้าไปหน่อย

        ความสัมพันธ์กับพ่อแม่บุญธรรมก็แตกหัก เพื่อนทุกคนก็ปฏิเสธที่จะติดต่อกับเธอ

        ถ้ามองอีกมุมหนึ่งมันก็ดีเหมือนกัน

        สามีที่เคยหลับนอนด้วยกันสองครั้ง ลูกชายที่มีความสัมพันธ์แบบธรรมดา ๆ พ่อแม่สามีที่ดูเหมือนจะใสซื่อแต่จริง ๆ เล่ห์เหลี่ยมจัด ความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านก็แย่มาก แทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับคนในหมู่บ้าน กับพวกยุวชนที่ลงชนบทก็มีคนคุ้นเคยแค่คนเดียว คือโจวเจิ้งอันที่เจ้าของร่างเดิมเคยประจบเอาใจ

        โชคดีที่โจวเจิ้งอันไม่สนใจและไม่อยากพูดกับเธอ

        ไม่อย่างนั้น เธออาจจะต้องระมัดระวังตัวมากกว่านี้

        เหมียวอิ๋นฮวาไม่กล้าพูดอะไรอีก เดินตามเมิ่งว่านถังอย่างระมัดระวัง

        “ข้าวโพดทางฝั่งนั้นคงต้องรอให้น้ำลดก่อนถึงจะไปถอนหญ้าได้ ได้ยินมาว่ามีคนจับปลาได้หลายตัว มีตัวที่หนักถึงสามชั่งด้วยนะ! หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจัดคนไปจับปลา หวังว่าจะจับได้เยอะ ๆ เผื่อจะได้แบ่งให้แต่ละบ้านได้หลังละสองสามตัว”

        เหมียวอิ๋นฮวาอยากกินเนื้อ

        แต่ก็ไม่ค่อยชอบกินเนื้อปลาเท่าไหร่

        พวกเขาอาศัยอยู่ริมแม่น้ำ หมู่บ้านทางตะวันตกก็มีบ่อเลี้ยงปลา ในบ่อมีปลาเฉาฮื้อ*[1]เลี้ยงอยู่ไม่น้อย ช่วงเทศกาลสำคัญ แต่ละครอบครัวจะได้รับส่วนแบ่งปลาคนละสองชั่ง

        เนื้อปลามีกลิ่นคาว ไม่มีมัน ทั้งยังมีก้างเยอะ

        ทุกคนจึงไม่ค่อยชอบกินสักเท่าไหร่

        แต่อย่างไรมันก็เป็นเนื้อสัตว์

        โดยทั่วไป ครอบครัวไหนที่ยากจนมักจะเอาปลาไปต้มกับเต้าหู้กิน

        ทว่า ปลาต้มเต้าหู้ที่คนอื่นทำ กับปลาต้มเต้าหู้ที่เมิ่งว่านถังทำนั้นต่างกันมาก คนอื่นมักจะหั่นปลาเป็นชิ้นใหญ่ ๆ แล้วโยนลงหม้อ จากนั้นค่อยหั่นเต้าหู้ให้เป็นก้อน ๆ ใส่ลงไปต้มพร้อมกัน

        ใส่เกลือนิดหน่อย ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

        น้ำซุปจะมีรสชาติจืดชืด

        ทั้ยังกลืนลงคออย่างลำบาก

        “แบ่งให้ฉันสักตัวได้ไหม?”

        เมิ่งว่านถังคิดว่าตอนไปตลาดครั้งนี้ เธอซื้อของกลับมาไม่น้อย รวมถึงไข่ไก่ 50 ฟองนั้นด้วย

        ถึงแม้ว่าไข่ไก่จะฟังดูเยอะ แต่เอาเข้าจริง กินไม่กี่วันก็หมดลงแล้ว

        ที่บ้านคนเยอะปานนั้น กินไข่ทุกเช้าก็ตกวันละ 5 ฟอง

        สิบวันก็หมดพอดี

        เหมียวอิ๋นฮวาพูดอย่างมั่นใจว่า “ยังไงก็ต้องได้ คนส่วนใหญ่ไม่ชอบกินปลาหรอก แค่อยากไปช่วยจับปลาให้ครึกครื้นเฉยๆ พอถึงเวลาแบ่งก็ไม่อยากได้ พวกเขาบ่นว่าทำปลามันสิ้นเปลืองฟืน แถมยังทำให้หมอคาวไม่หายด้วย”

        พวกผู้หญิงต่างกำลังถางหญ้าอยู่กลางทุ่งนา

        เมิ่งว่านถังกับเหมียวอิ๋นฮวาถางหญ้าจากฝั่งนี้ไปอีกฝั่งหนึ่ง แล้วค่อยกลับมา

        คนหนึ่งทำได้สามแปลง

        ลู่เสี่ยวเยี่ยนเดินมาจดคะแนนงาน เมื่อเห็นเมิ่งว่านถังก็อดไม่ได้ที่จะมองอีกสองสามครั้ง

        นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!

        เมิ่งว่านถังทำงานอย่างขยันขันแข็งมาทั้งวัน และได้รับคะแนนงานเต็มวัน

        “หัวหน้าหมู่บ้านกำลังแบ่งปลากัน ถ้าพวกเธออยากได้ก็ไปรับได้เลยนะ” ลู่เสี่ยวเยี่ยนพูดจบก็เดินต่อไปข้างหน้า

        เมิ่งว่านถังและเหมียวอิ๋นฮวาสบตากัน รีบเดินไปที่หน่วยทันที

        ในลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านมีคนยืนอยู่ไม่น้อย

        ข้างในมีอ่างใบใหญ่หลายใบ ในอ่างเหล่านั้นเต็มไปด้วยปลา ปลาพวกนั้นยังไม่ตาย ทั้งยังดิ้นพล่านอยู่ข้างใน

        มีทั้งปลาเฉาฮื้อธรรมดา ปลาช่อน และปลาไน 

        ทุกคนไม่ค่อยชอบกินปลาไน เพราะมันมีกลิ่นคาวมากกว่า

        “ปลาไนหนึ่งตัว ปลาช่อนหนึ่งตัว ปลาเฉาฮื้อหนึ่งตัว”

        มีคนกำลังอธิบายอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับลงทะเบียนไปด้วย

        แต่บางคนไม่อยากได้ปลาไน

        เมิ่งว่านถังจึงรับมาทั้งสามตัว

        เหมียวอิ๋นฮวาก็เช่นกัน

        “ปลาไนนี่ไม่อร่อยเลย มีกลิ่นคาวดินด้วย” ถึงปากเหมียวอิ๋นฮวาจะพูดแบบนี้ แต่ก็ยังเสียดายจนไม่อยากปฏิเสธ

        ครอบครัวของพวกเธอมีคนเยอะ แถมยังข้างยากจนอีก

        คนอื่นไม่ชอบกินปลาไน แต่เธอต้องกิน

        ถ้าเธอไม่กินปลาไน ก็จะไม่มีปลาอื่นให้กิน

        เมิ่งว่านถังพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “พอกลับถึงบ้านแล้ว ก็จัดการปลาให้สะอาด เทเหล้าหวงจิ่วลงไปด้วยเพื่อดับกลิ่นคาว”

        “พูดได้น่ากินจริง ๆ ถ้าฉันเทเหล้าหวงจิ่วลงไป คงไม่ได้กินปลาตัวนี้แน่ ๆ” เหมียวอิ๋นฮวาไม่อยากถูกแม่สามีด่าไปตลอดปีหรอกนะ

        “...”

        เมิ่งว่านถังเงียบไป

        “งั้นก็เอาเส้นขาว ๆ ที่อยู่ข้างท้องปลาออก วิธีแบบนี้ก็ช่วยดับกลิ่นคาวได้เหมือนกัน”

        เหมียวอิ๋นฮวาคิดรู้สึกว่าวิธีนี้น่าจะใช้ได้ “จัดการยังไง?”

        “เธอมาที่บ้านฉัน เดี๋ยวฉันทำให้ดูก่อน คราวหลังจะได้ทำเองได้” เมิ่งว่านถังไม่ได้เป็นคนใจดีอะไร

        เธอแค่ปฏิบัติดีต่อเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองเท่านั้น

        การดึงเส้นเอ็นออกเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะ

        เมิ่งว่านถังจัดการปลาไนก่อน ใช้มีดตีปลาให้สลบ แล้วค่อยผ่าท้อง

        หลังจากจัดการเครื่องในเสร็จ ก็ดึงเส้นเอ็นออกมา

        เหมียวอิ๋นฮวารู้สึกว่าตัวเองตาลายไปหมด เมิ่งว่านถังก็ดึงเส้นเอ็นออกมาหมดแล้ว

        เธอถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าคำว่าตาดูมือไม่เป็นมันเป็นยังไง

        “จำได้หรือยัง?”

        เมิ่งว่านถังเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นใบหน้างุนงงของเหมียวอิ๋นฮวา

        เมิ่งว่านถังเงียบไป

        “ฉันจะทำให้ดูอีกครั้งนะ ดูให้ดี ๆ ล่ะ”

        “ได้ ฉันจะตั้งใจดู”

        สามนาทีต่อมา

        เมิ่งว่านถังถาม “เข้าใจหรือยัง?”

        เหมียวอิ๋นฮวายังคงทำหน้างง ๆ เหมือนเดิม “ช่างมันเถอะ ฉันขอกินปลาไนที่มีกลิ่นดินดีกว่า”

        วันนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่จะได้กินปลาไนที่มีกลิ่นดินน้อยแบบนี้ 

        เธอควรจะลิ้มรสชาติให้เต็มที่

        เมื่อเห็นว่าปลาอีกสองตัวในกะละมังยังมีชีวิตอยู่ จึงโยนลงในอ่างน้ำที่ปลูกดอกบัวไว้ ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักสองสามวัน

        เธอล้างมือแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

        ไม่เห็นกระโถนบนเตียง แต่กลับอยู่ที่พื้นข้าง ๆ เตียง

        ข้างในยังสะอาดสะอ้าน

        เมิ่งว่านถังขมวดคิ้ว “คุณลงจากเตียงเองใช่ไหม?”

        ลู่ชิงเหยี่ยที่กำลังจะแก้ตัว “...”

        “ไม่มีใครที่ไม่เคยป่วยหรอกนะ ในอนาคตถ้าคุณแก่ตัวลงแล้วเป็นอัมพาตต้องนอนติดเตียง แถมยังต้องใส่สายสวนปัสสาวะ คุณจะไม่เป็นลมไปเลยเหรอ?”

        เมิ่งว่านถังโกรธมาก พูดจบก็ออกไปทำอาหาร

        ดวงตาของลู่ชิงเหยี่ยเบิกกว้างด้วยความตกใจ

        เธอเผาบ้านเพื่อขอหย่าและบังคับเขาให้กลับมา พอตอนนี้เขากลับมาแล้ว เธอกลับไม่ยอมหย่า แถมยังคิดไปถึงเรื่องในอนาคตอีก

        นี่คือเมิ่งว่านถังคนเดิมจริง ๆ เหรอ?

        ปลาไนตัวใหญ่หนักประมาณห้ากิโลกว่า เมิ่งว่านถังคิดแล้วตัดสินใจที่จะทำปลาไนตุ๋นซอสเหล้าแดง

        ปลาไนตุ๋นซอสเหล้าแดงมีรสชาติเข้มข้น สามารถกลบกลิ่นคาวที่หลงเหลืออยู่ได้

        ถั่วฝักยาวที่เหมียวอิ๋นฮวาให้มายังเหลืออยู่ เธอหั่นหมูสามชั้นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วทำเนื้อสามชั้นตุ๋นถั่วฝักยาวอีกหนึ่งอย่าง พูดว่าตุ๋นก็ไม่เชิง แค่ผัดหมูสามชั้นให้สุกก่อน แล้วใส่ถั่วฝักยาวลงไปผัด ถ้าผัดถั่วฝักยาวไม่สุกอาจจะเป็นพิษได้ พลางเติมน้ำลงไปเล็กน้อย แล้วตุ๋นด้วยไฟอ่อน ๆ รอจนถั่วฝักยาวสุกดี จากนั้นก็ใช้ไฟแรงเคี่ยวจนน้ำงวดก็เป้นอันเสร็จ

        อาหารทำเสร็จแล้ว

        เด็ก ๆ ก็กลับมาถึงพอดี

        “ล้างมือล้างหน้า แล้วยกโต๊ะมากินข้าว” 

        ทันทีที่เมิ่งว่านถังตะโกนบอก เจ้าตัวน้อยทั้งสามก็รีบวิ่งไปล้างมืออย่างว่าง่าย

        พอวางอาหารทุกอย่างลงบนโต๊ะ ลู่ชิงเหยี่ยก็มองปลาไนตุ๋นซอสเหล้าแดงตัวใหญ่หนักกว่าห้ากิโล แล้วมองเมิ่งว่านถังอย่างตกตะลึง

        เมิ่งว่านถังหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้ววางตะเกียบลงบนโต๊ะ พูดว่า “ลู่ชิงเหยี่ย ในเมื่อบ้านเรามีอาหารแค่นี้ คุณก็อย่าคิดจะเอาไปให้พ่อแม่ตัวเองชิมเชียวนะ บ้านเขาก็มีปลาเหมือนกัน แล้วทำไมถึงไม่เห็นพวกเขาตักมาให้คุณกินบ้างล่ะ?”

        เมิ่งว่านถังยังพูดไม่ทันจบ เสียงของพี่ชายคนโตของครอบครัวลู่ก็ดังมาจากหน้าประตู “น้องรอง อยู่บ้านไหม?”

        [1] ปลาเฉาฮื้อ เป็นปลาตระกูลปลาตะเพียน หรือมีชื่อเรียกอีกชื่อคือปลากินหญ้า