อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 34: อสูรผู้หิวโหย

ความต้องการของเย่เฉินทำให้หลินเวยเวยตกตะลึงไปชั่วขณะ นางจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า...คนบ้าที่ไหนที่เพิ่งรอดตายกลับมาถึงเมืองได้ไม่ถึงวัน กลับคิดที่จะบุกเข้าไปในคลังสมบัติของตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมือง!

แต่เมื่อนางเห็นแววตาที่เยือกเย็นและแน่วแน่คู่นั้น ความลังเลทั้งหมดก็หายไป นางรู้ดีว่าชายผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะพูดจาเหลวไหล

"ข้าเข้าใจแล้ว" นางกล่าวพลางพยักหน้า "เครือข่ายของตระกูลหลินเรามีแผนผังและข้อมูลการป้องกันของคลังสมุนไพรตระกูลเซียวอยู่บ้าง ข้าจะไปนำมาให้ท่าน... แต่ท่านต้องสัญญากับข้า...ว่าจะไม่ทำอะไรที่เสี่ยงเกินไป"

"ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไร" เย่เฉินตอบเรียบๆ

ไม่นานนัก หลินเวยเวยก็นำแผนผังที่วาดอย่างละเอียดม้วนหนึ่งมาให้เขา มันระบุตำแหน่งของคลังสมุนไพร, เส้นทางของยามตรวจการณ์, และระดับพลังของผู้คุ้มกันทั้งหมด "หัวหน้าผู้คุ้มกันที่นั่นคือ 'จ้าวซาน' ยอดฝีมือขอบเขตก่อเกิดแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์ เขาแข็งแกร่งมาก"

เย่เฉินพยักหน้ารับข้อมูล ก่อนจะกล่าวขึ้น "ข้าต้องการพลังงานเพื่อฟักตัว 'เมล็ดพันธุ์' นั่น"

หลินเวยเวยเข้าใจในทันที นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว นางหยิบกล่องไม้หอมออกมาจากแหวนมิติของนาง "นี่คือ 'รากไม้จันทราพันปี' แม้จะไม่ใช่ของล้ำค่าที่สุด แต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ หวังว่าจะช่วยท่านได้"

เย่เฉินมองนางอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง "ข้าติดหนี้เจ้าอีกแล้ว"

"เราคือพันธมิตรกัน" นางตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ

หลังจากที่หลินเวยเวยจากไป เย่เฉินก็เข้าสู่ห้องลับที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ เขานำรากไม้จันทราพันปีซึ่งมีขนาดเท่าแขนท่อนหนึ่งออกมาวางไว้บนพื้น มันยังคงดูสดใหม่และแผ่กลิ่นอายแห่งพลังชีวิตออกมาอย่างเข้มข้น

เขาไม่ลังเลที่จะวางรากไม้นั้นลงบนรอยสักรูปเถาวัลย์ที่ข้อมือ

วินาทีที่มันสัมผัสกัน...

"วูมมม!"

เถาวัลย์อสูรบนข้อมือของเขาราวกับได้เจอกับอาหารอันโอชะ มันเปล่งแสงสีดำสนิทออกมาและมีเถาวัลย์จริงๆ งอกออกมาจากรอยสัก! มันพันรอบรากไม้จันทราพันปีนั้นอย่างรวดเร็ว!

ภาพที่น่าตกตะลึงก็บังเกิดขึ้น... รากไม้จันทราพันปีที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตกำลังเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว! พลังชีวิตทั้งหมดของมันถูกสูบเข้าไปในเถาวัลย์อสูรจนหมดสิ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ!

เมื่อรากไม้กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว เถาวัลย์อสูรก็หดกลับเข้าไปในรอยสัก แต่รอยสักนั้นกลับมีการเปลี่ยนแปลง...มันดูซับซ้อนและมีมิติยิ่งขึ้น และที่ปลายเถาวัลย์...มี "ใบไม้" เล็กๆ ใบหนึ่งงอกออกมา!

"ฟู่มมมม!"

พลังงานชีวิตอันมหาศาลและบริสุทธิ์ถูกปลดปล่อยออกมาจากเถาวัลย์และไหลเข้าสู่ร่างกายของเย่เฉิน! มันช่วยเสริมสร้างและฟื้นฟู "กายาโลหิต" ของเขาให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีกระดับ!

'มันฟักตัวสมบูรณ์แล้ว!' เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นอย่างยินดี 'ตอนนี้มันสามารถเปลี่ยนร่างเป็นอาวุธและดูดกลืนพลังงานได้เร็วยิ่งขึ้น! พลังชีวิตที่ได้มาจะช่วยเสริมสร้างกายาโลหิตของเจ้าให้แข็งแกร่งและฟื้นฟูได้เร็วกว่าเดิม!'

เย่เฉินลองโคจรพลัง เขาเรียกเถาวัลย์อสูรออกมาอีกครั้ง คราวนี้เถาวัลย์สีดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากข้อมือของเขายาวเกือบสองเมตร! มันเคลื่อนไหวได้ดั่งใจนึกราวกับแขนขาของเขาเอง แข็งแกร่งและเหนียวแน่นยิ่งกว่าแส้เหล็กกล้า!

"ดี...ดีมาก" เย่เฉินพึมพำ แววตาของเขาเปล่งประกายอย่างน่ากลัว

เขากางแผนผังของคลังสมุนไพรตระกูลเซียวลงบนพื้น จิตใจของเขาเริ่มวางแผนการบุกเข้าไปอย่างเงียบเชียบ...

เป้าหมายของเขาไม่ใช่การขโมย... แต่เป็นการ "กลืนกิน"!

เขาจะใช้เถาวัลย์อสูรกลืนสวรรค์ดูดซับแก่นแท้ของสมุนไพรล้ำค่าทั้งหมดในคลังนั้น! ทิ้งไว้เพียงซากที่ไร้ค่า...สร้างความเสียหายให้แก่ตระกูลเซียวอย่างเจ็บแสบที่สุด!

"ตระกูลเซียว...งานเลี้ยงในอีกเจ็ดวันข้างหน้าของพวกเจ้า...ข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เอง"

เขานั่งลงขัดสมาธิอีกครั้ง เริ่มทำสมาธิและหลอมรวมกับพลังงานใหม่ที่เพิ่งได้รับมา จิตใจของเขาเยือกเย็นและจดจ่ออยู่กับแผนการทั้งหมด

...การโต้กลับที่แท้จริง...ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว