เทพีน้ำค้างเหมันต์ (เทพอัสนีย์ มารพยัคขาว ภาค 2)

เสียงกระซิบของนางช่างเยือกเย็นดังก้องในจิตใจเทพวินเซนต์ ราวกับสายน้ำแข็งไหลผ่านภูผา “จงจำไว้… เจ้าเป็นศิษย์ ข้าคืออาจารย์ หนทางต่อไปนี้ไม่มีวันเปลี่ยน” วินเซนต์กำหมัดแน่น ดวงตาเปล่งแสงมุ่งมั่น สะกดทุกความสั่นไหวในใจให้กลายเป็นความแข็งแกร่ง

จากนั้น เทพีน้ำค้างเหมันต์กล่าวต่อ “ขั้นตอนสุดท้าย พวกเจ้าต้องโคจรพลังร่วมกับอาจารย์ของเจ้า โดยทั้งสองจะต้องลงไปแช่ในอ่างหยกบุษบงกชเหมันต์ เอามือประสานกัน หลับตา และโคจรปราณไปพร้อมกัน"

ขณะศิษย์ทั้งสามก้าวลงสู่อ่างหยกบุษบงกชเหมันต์ อาจารย์ทั้งสามก็ปรากฏกายในชุดผ้าใยไหมเทวะสีขาวเรียบง่ายเช่นเดียวกัน ดูช่างงดงามดุจนักพรตผู้มีความสงบเยือกเย็น แล้วจึงนั่งลงเคียงข้างศิษย์ของตนเพื่อเริ่มโคจรปราณ

“จำไว้ ห้ามมิให้ใจวอกแวก มิฉะนั้นพลังจะสั่นคลอน และอาจเป็นภัยต่อตนเอง” เทพีน้ำค้างเหมันต์กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่มั่นคง

มือศิษย์กับอาจารย์นั่งประจันหน้า ค่อยๆ ประสานมือกัน กระแสพลังหมุนเวียนไปมาอย่างสงบ เสมือนสายธารใสหล่อเลี้ยงหัวใจ ทั้งห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงระลอกน้ำที่สั่นไหว และการหายใจของอาจารย์และศิษย์ที่สอดประสานกัน

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ริมฝีปากของเทพวินเซนต์แตะต้องแก้มเทพีน้ำค้างเหมันต์อย่างแผ่วเบา ราวกับสายลมพัดผ่าน นางสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจสั่นไหว แต่ยังคงข่มใจให้นิ่ง

“จำไว้… ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า” นางส่งเสียงเตือนในกระแสจิต สีหน้าแม้สงบแต่แฝงด้วยความหมายลึกซึ้ง

เสียงตอบกลับทางจิตจากเขานุ่มนวล เต็มไปด้วยความจริงใจ “ข้าเพียงอยากให้อาจารย์รู้… ข้าเคารพและห่วงใยท่านยิ่งกว่าสิ่งใด”

ดวงตาของนางไหววูบ ก่อนจะระบายยิ้มจางๆ ออกมา นางยกมือขึ้นแตะศีรษะของเขาเบาๆ ราวกับปลอบเด็กดื้อ “ความห่วงใยคือสิ่งงดงาม แต่เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมมัน อย่าให้ความรู้สึกครอบงำจนทำลายหนทางของเจ้าเอง”

เสียงหัวเราะคิกคักดังแว่วจากศิษย์คนอื่นที่แอบเหลือบมองอยู่ เทพีเอวาพูดแซวเบาๆ “วินเซนต์ เจ้าช่างเป็นศิษย์ที่กล้าหาญยิ่งกว่าใครๆ”

เทพเซเลน่าก็หัวเราะเสริม “กล้าหาญจนเกือบจะถูกอาจารย์ตีเสียแล้ว!”

บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันคลายกลายเป็นความอบอุ่น แทรกด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ในห้องโถงใหญ่ ทุกคนกลับเข้าสู่สมาธิ โคจรปราณต่อไปด้วยใจสงบ แต่ในห้วงลึกของจิตใจ เทพวินเซนต์ยังคงมีเพียงความรู้สึกอบอุ่นที่เกิดขึ้นในชั่วขณะนั้น… ความรู้สึกที่อาจจะอยู่กับเขาไปตลอดกาล

วันที่สองแห่งการฝึกฝน ความหนาวเหน็บภายในโถงน้ำแข็งหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ราวกับหิมะพันปีถาโถมเข้าสู่หัวใจ เสียงร้องโหยหวนของศิษย์ทั้งสามก้องสะท้อนทั่วทั้งห้อง เส้นเอ็น กระดูก และเส้นเลือดของพวกเขาถูกปรับเปลี่ยนด้วยพลังปราณจนเกิดเสียง เปรี๊ยะๆ ดังก้องคล้ายพายุฝนซัดกระหน่ำลงบนแผ่นโลหะ

เทพีน้ำค้างเหมันต์และอาจารย์อีกสองคนจับจ้องดูแทบไม่กะพริบตา พลังปราณเย็นถูกส่งเข้าห่อหุ้มศิษย์ทั้งสามเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด แต่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งกระบวนการแปรสภาพนี้ได้

จนยามบ่าย…

ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นสั่นสะเทือนทั้งโถง ตามมาด้วยอีกสองระลอก ศิษย์ทั้งสามกระเด็นออกจากอ่างหยกบุษบงกชเหมันต์ ร่างนอนนิ่งท่ามกลางกลุ่มหมอกควัน

เมื่อหมอกจางลง ทั้งสามก็ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แววตาเปล่งประกายดุจสายฟ้า

วินเซนต์ พลังทะลุถึงขั้น เทพจักรพรรดิ ระดับ 20 กล้ามเนื้อแน่นขึ้น แววตาแข็งกร้าว แต่กลับมีฝุ่นเขม่าดำเต็มหน้า ทำให้ดูไม่ต่างจากคนเพิ่งคลานออกจากเตาไฟ

เซเลน่า และ เอวา พุ่งทะยานถึง ขั้นเทพราชัน ระดับ 90 พลังปราณพวยพุ่งจนเส้นผมกระเซิงชี้ฟ้า ดูๆแล้วทั้งคู่ก็ช่างน่าเกรงขามไม่เบาทีเดียว

เมื่อสายตาศิษย์ทั้งสามบรรจบกัน กลับมีเพียงเสียงหัวเราะขบขัน โดยเฉพาะกับสภาพเลอะเทอะของวินเซนต์

เทพีน้ำค้างเหมันต์พยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก… พวกเจ้าทำได้เกินคาด” น้ำเสียงอบอุ่นของนางทำให้หัวใจวินเซนต์เต้นระรัว

นางกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้มบางๆ “ไปล้างเนื้อล้างตัวเถิด เศษเขม่าบนหน้านั่น มิใช่เครื่องประดับของผู้ยิ่งใหญ่”

วินเซนต์รีบก้มศีรษะ “รับทราบ อาจารย์!” แก้มแดงเรื่อ

เซเลน่าขยิบตาเย้า “เจ้า เทพจักรพรรดิผู้น่าเกรงขาม ไปส่องกระจกสักหน่อยเถิด อาจจะทำให้ดูขลังขึ้นกว่านี้”

เอวาหัวเราะ พลางกล่าวเสริมอย่างเจ้าเล่ห์ “อย่าลืมล้างกลิ่นคลั่งรักออกด้วยล่ะ เดี๋ยวอาจารย์จะลำบากใจเสียเปล่าๆ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นในโถงอันเยือกเย็น ทำให้บรรยากาศดูจะอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง

เมื่อทั้งสามกลับมาด้วยชุดใหม่สะอาดตา ยืนเรียงหน้ากันอีกครั้ง พลังปราณยังพุ่งพล่านไม่หยุด เทพีน้ำค้างเหมันต์ทอดสายตามองพวกเขา ก่อนกล่าวเสียงนุ่มแต่ทรงอำนาจ

“วันนี้… ถึงเวลา ประลอง”

วินเซนต์เงยหน้าขึ้นทันที แววตาเป็นประกาย “ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านอาจารย์เห็น!”

เอวาหันไปกระซิบเซเลน่า “ดูสิ… เขายังดูคลั่งรักไม่หาย”

เซเลน่ากลั้นหัวเราะ “ระวังเถิด เดี๋ยวเขาจะทุ่มเทจนเกินตัว”

เทพีน้ำค้างเหมันต์โบกมือเบาๆ “เริ่มได้”

วินเซนต์พุ่งเข้าหาศิษย์ร่วมสำนัก พลังแตกกระจายราวสายฟ้า แต่เอวาแผ่ควันปราณเจือกลิ่นน้ำค้างเหมันต์ วินเซนต์ชะงัก สูดลมหายใจลึกอย่างไม่รู้ตัว “กลิ่นนี้… หอมเหลือเกิน…”

เซเลน่าหัวเราะคิก พลันสร้างม่านลวงตาให้เขาเห็นร่างอาจารย์สามคนล้อมรอบ วินเซนต์ตะโกนลั่น “อาจารย์! ข้าจะปกป้องท่าน!”

เอวาหัวเราะเบา ๆ “โถ… ถ้าจะหลงขนาดนี้ คลานตามเงาอาจารย์ไปเลยสิ”

ทันใดนั้น มืออันเย็นเฉียบก็แตะลงบนไหล่เขา เสียงของเทพีน้ำค้างเหมันต์ดังขึ้นใกล้ๆหู “วินเซนต์… สติและปัญญาคือหนทางสู่ชัยชนะ หาใช่ความลุ่มหลงไม่ เจ้าจงพิเคราะห์คำเตือนนี้ให้ดีเถิด” วินเซนต์ได้สติขึ้นมาพลันหน้าแดงซ่าน ก้มหัวอย่างนอบน้อม รู้ตัวทันทีว่าต้องก้าวข้ามความหลงใหลเพื่อพิสูจน์คุณค่าแท้จริงของตนเอง