พระราชวังโบราณ ต้าิกง ซีอาน
หญิงสาวในชุดฮั่นฝูสีหวานละมุน สดใสแบบจัดเต็มทั้งเสื้อผ้า หน้าผม ครบเครื่องยืนมองความใหญ่โตของพระราชวังโบราณตรงหน้า สายลมที่พัดเอื่อยมาเป็ระยะ ทำให้ชุดที่เนื้อผ้าบางเบาพลิ้วไหวไปตามแรงลม เพิ่มความน่ามองขึ้นอีก
นักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาบริเวณนั้นเหลียวมองด้วยรอยยิ้มกันเป็แถว หลายคนยกกล้องขึ้นถ่ายรูปเธอ วังโบราณกับสาวชุดโบราณช่างเขากันซะจริง
"บัว"
เสียงที่พูดภาษาไทยสำเนียงแปร่งๆ ทำให้หญิงสาวในชุดฮั่นฝูนั้นหันกลับไปมอง
"เหม่ยหลิง เธอหายไปซะนาน ฉันยืนจนขาแข็งแล้วนะ แถมคนพากันมองฉันแทบจะเป็ตาเดียว"
"เขามองเพราะเธอสวยไง สาวไทยหน้าตาไทยๆแบบเธอกลับใส่ชุดฮั่นฝูฃด้สวยมาก"
หญิงสาวร่างเล็กในชุดฮั่นฝูเช่นกันพูดพลางส่งยิมจนตาหยีมาให้
"สวยแบบแปลกๆนะสิ เรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะ ฉันอยากถ่ายรูปสวยๆแล้ว"
สองสาวจูงมือกันเดินเข้าสู่ประตูทางเข้าพระราชวังโบราณ
บัวบูชา เดินทางจากไทยมาเที่ยวประเทศจีนตามคำชักชวนของเหม่ยหลิง เพื่อนสาวชาวจีนที่รู้จักกัน 4 ปีก่อนที่เหม่ยหลิงไปเที่ยวประเทศไทย
ครั้งนั้นเธอได้ให้ความช่วยเหลือเหม่ยหลิงหลายเื่ จึงทำให้พวกเธอกลายเป็เพื่อนและคบหากันเรื่ยมา แม้จะเจอกันตัวเป็ๆไม่บ่อยนัก แต่ก็ติดต่อพูดคุยกันผ่านโซเชี่ยลตลอด
บัวบูชาเพิ่งเรียนจบ ตั้งใจว่าจะเที่ยวพักผ่อนหลังเรียนอย่างหนักจนจบปริญญาตรี เมื่อเพื่อนสาวเอ่ยชวนเธอจึงมาโดยไม่ลังเล
หลังจากเที่ยวในปักกิ่ง บ้านของเหม่ยหลิงหลายวันแล้ว เพื่อนสาวก็พามาเที่ยวซีอานต่อ และยังจัดหาชุดฮั่นฝูสวยๆให้ด้วยเมื่อบัวบูชาบอกว่าอยากลองแต่งชุดโบราณเที่ยวเมืองโบราณของจีนดูบ้าง
สองสาวพากันเดินเที่ยวตามจุดต่างๆภายในพระราชวัง ที่มีการจัดแสดงในหลายรูปแบบ การฉายภาพยนตร์แบบ IMAX 3D โซนพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าถึงการสร้างพระราชวังและจัดแสดงสิ่งที่ขุดค้นพบในสมัยราชวงศ์ถังมากมาย และสุดท้ายก็นั่งรถไฟฟ้าชมบริเวณต่างๆ เมืองจำลองและซากสิ่งก่อสร้างที่เหลืออยู่ภายในพระราชวัง
กว่าจะเที่ยวจนทั่วก็กินเวลาไปหบายชั่วโมงเลยทีเดียว ดีว่าพวกเธอมากันแต่เช้าไม่เช่นนั้นกว่าจะจบทริปพระราชวังคงเย็นย่ำเป็แน่
"โหยยย....เมื่อยน่าดูเลยกว่าจะดูครบทุกจุด ดีนะที่มีรถไฟฟ้าให้นั่งไม่งั้นเดินกันขาลากแน่"
บัวบูชาทิ้งตัวลงนั่งที่ม้านั่งบริเวณจุดพักคอยที่จัดไว้ให้นักท่องเที่ยวได้นั่งพักผ่อน
"ฉันว่าคงไม่ต่างจากตอนเธอพาฉันเที่ยวที่ประเทศเธอหรอก นั่นก็ปาไปครึ่งค่อนวันเหมือนกัน"
เหม่ยหลิงหัวเราะเมื่อนึกถึงตอนที่เธอไปเที่ยวไทยและบัวบูชาพาเธอแต่งชุดไทยไปเที่ยวที่เมืองเก่าอยุธยา
"วังโบราณนี่สวยจริงๆเลยนะ นี่ขนาดว่าผ่านมาเป็พันปีละ อยากเห็นจังว่าในสมัยโบราณจะสวย อลังขนาดไหน คิดเล่นๆนะถ้าหลุดไปในสมัยนั้นเราจะเป็ยังไงนะ....ว่าแต่เราจะไปไหนกันต่อล่ะเหม่ยหลิง"
บัวบูชาเอ่ยถามเพื่อนสาว
"เดี๋ยวเราหาข้าวกินแล้วกลับไปพักที่โรงแรมกันก่อน พอใกล้ค่ำเราค่อยไปเที่ยวหอระฆังกัน พอมืดเขาเปิดไฟจะสวยกว่าตอนกลางวัน"
เหม่ยหลิงบอกโปรแกรมต่อไป
"โอเค ตามนั้น....let's go"
บัวบูชาออกเดินไปโดยไม่รู้ว่าเหม่ยหลิงยังไม่เดินตามมา เพราะเ้าตัวกำลังเก็บข้าวของที่ร่วงกระจายลงพื้นด้วยไม่ทันระวังตอนลุกจากม้านั่ง
"เอ......ทำไมอยู่ดีๆฟ้าก็มืดแบบนี่ล่ะ เมื่อกี้แดดยังจ้าจนตาแทบบอดอยู่เลย"
สภาพอากาศที่เปลี่ยนกระทันหัน ทั้งแดดที่หุบแบบฉับพลันและเหมือนจะได้ยินเสียงฟ้าคำรามถี่ๆ ทำให้บัวบูชาแหงนมองท้องฟ้าด่วยท่าทีกังวล
"ฝนจะตกรึเปล่าเหม่ยหลิง" เธอร้องถามเพื่อนสาวโดยไม่ได้หันไปมอง
เงียบไม่มีเสียงตอบรับ หญิงสาวหันกลับไปมองไม่เจอเพื่นสาวที่ควรจะเดินมาพร้อมกัน เมื่อกวาดตามองก็เห็นเหม่ยหลิงกำลังเก็บอะไรที่พื้น เธอจึงเดินย้อนกลับไปหา
เสียงฟ้าคำรามดังขึ้นมาอีก คราวนี้มันดังกว่าเดิมและยังมีฟ้าแล่บแปลบปลาบอีกด้วย หญิงสาวหรี่ตา ทำคอย่นเพราะสายฟ้าที่นั่นมันดูน่าหวาดเสียวซะเหลือเกิน
เปรี้ยงงงงงง.....
จู่ๆฟ้าที่คำรามลั่นก็ผ่าเปรี้ยงลงมา ห่างจากตัวบัวบูชาแค่เมตรเดียว แสงสว่างจ้าจากสายฟ้าและเสียงดังกัมปนาททำให้หญิงสาวถึงกับหูอื้อ ตาพร่า จนต้องหลับตาลง
"บัว"
เธอได้ยินเสียงเหม่ยหลิงะโเรียกชื่อเธอดังลั่น ก่อนจะเงียบหายไป
????????????????????????????????????
1K
