ณ สะพานโบราณทอดยาวข้ามแม่น้ำ สายลมพัดเย็นฉ่ำพาใบไม้ร่วงหล่นปลิวว่อน
เซี่ยเหลียง คุณชายแห่งตระกูลเซี่ย ยืนตระหง่านในชุดผ้าสีครามเข้ม ใบหน้าคมคายยังคงเ็าเหมือนเคย แต่ดวงตากลับอ่อนโยนเมื่อหันมองฉินซิว คนใช้หนุ่มที่ยืนเคียงข้าง
ฉินซิวในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย ใบหน้าหวานหยดยิ้มเ้าเล่ห์ แววตาซุกซนราวจะจุดไฟในใจเซี่ยเหลียงให้ลุกโชน
เื่ราวถึงจุดเปลี่ยนเมื่อเซี่ยเหลียงตัดสินใจปฏิเสธคู่หมั้นที่ตระกูลจัดหาให้ เขาไม่สนใจคำครหาของผู้คนหรือสายตาดูแคลนจากขุนนาง เขาคว้าข้อมือฉินซิว ลากออกจากจวนเซี่ยโดยไม่หันกลับมอง
“เ้ามากับข้า!”
เขากล่าว น้ำเสียงหนักแน่นราวคำสั่ง แต่แฝงความห่วงใยที่ยากจะซ่อน ฉินซิวยิ้มกว้าง ตามเ้านายไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง เขารู้ว่าเซี่ยเหลียงยังไม่ยอมปริปากว่านี่คือรัก แต่การกระทำของเขาดังยิ่งกว่าถ้อยคำใด
ทั้งคู่มุ่งหน้าไปยังโรงหมอของตระกูลหลิว สหายสนิทของเซี่ยเหลียง หลิวหยาง หมอหนุ่มร่าเริงที่เคยหยอกเย้าเซี่ยเหลียงเื่คู่ครอง ตบไหล่เขาแรง ๆ พร้อมยิ้มกว้าง
“ในที่สุดเ้าก็เลือกทางของตัวเอง!”
เซี่ยเหลียงถลึงตาใส่ แต่ปากยกยิ้มมุมหนึ่ง เขาจัดการให้ฉินซิวได้ทำงานในโรงหมอ อยู่ใกล้เขา ปลอดภัยจากเงื้อมมือของตระกูลเซี่ยและศัตรูเก่า
“เ้าจะอยู่เคียงข้างข้าเสมอ” เขากล่าวกับฉินซิว น้ำเสียงทุ้มต่ำราวคำสาบาน
ฉินซิวพยักหน้า ดวงตาหวานฉ่ำเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ข้าจะไม่หนีนายท่านไปไหน”
เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงสะพานเก่า ฝูงชนในเมืองใหม่พลุกพล่าน ผู้คนเดินขวักไขว่ บ้างค้าขาย บ้างจับกลุ่มพูดคุย เซี่ยเหลียงหยุดฝีเท้า มองฉินซิวที่ยืนพิงราวสะพาน สายลมพัดผมดำของฉินซิวปลิวไสว เผยใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อจากความเย็น เขายิ้มยั่ว
“นายท่าน ท่านมองข้าทำไม? กลัวข้าจะหนีหรือ?”
เซี่ยเหลียงย่นคิ้ว มือหนาคว้าเอวบางของฉินซิว ดึงเข้ามาใกล้จนร่างเกือบชิด
“เ้ากล้าพูดจายั่วข้า!” เขากระซิบ น้ำเสียงแหบเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องปากนุ่มของฉินซิวราวจะกลืนกิน
ไม่รอให้ฉินซิวได้ตอบ คุณชายเซี่ยมองซ้ายขวายามนี้ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น เซี่ยเหลียงโน้มหน้า จุมพิตลงบนปากหวานของฉินซิวอย่างรวดเร็ว ลิ้นหนาตวัดเข้าไปในโพรงปากนุ่ม วนไล่ลิ้นเล็กของฉินซิวอย่างหิวกระหาย
ฉินซิวสะดุ้ง ครางเบา ๆ ในลำคอ มือเล็กยกขึ้นเกาะไหล่กว้างของเซี่ยเหลียง ลิ้นของเขาตอบโต้ด้วยความซุกซน ตวัดวนรอบลิ้นของเซี่ยเหลียงราวจะยั่วให้คลั่ง จุมพิตนั้นสั้นแต่ร้อนแรง สายลมพัดผ่านทำให้ทั้งคู่ตัวสั่นเล็กน้อย เซี่ยเหลียงผละออก หายใจถี่ ดวงตาลุกโชนด้วยไฟปรารถนา
ฉินซิวยิ้มเ้าเล่ห์ มองเซี่ยเหลียงด้วยแววตาที่ยั่วเย้า มือเล็กของเขาค่อย ๆ เลื่อนลงจากไหล่ของเซี่ยเหลียง ลูบไล้หน้าอกแข็งแกร่ง ก่อนลื่นไถลลงสู่หน้าท้องแบนราบ
เซี่ยเหลียงยื่นมือจะคว้า แต่ฉินซิวเร็วกว่า มือเล็กนั้นเลื่อนต่ำลงไปคลึงแกนกายของเซี่ยเหลียงผ่านชุดผ้าบาง แรงกดนั้นหนักแน่นแต่ยั่วเย้า ทำให้เซี่ยเหลียงสะดุ้ง ครางต่ำในลำคอ
“ฉินซิว...เ้า!” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แกนกายแข็งขึงทันทีจากััที่ร้อนแรง
“กล้าดียังไง!” เซี่ยเหลียงคำรามเบา ๆ มือหนาคว้าข้อมือเล็กของฉินซิวไว้ แต่ฉินซิวยังยิ้มไม่เลิก
นิ้วเล็กขยับคลึงอีกครั้ง กระตุ้นยอดแกนกายจุดอ่อนไหวของเซี่ยเหลียงจนเขากัดฟัน หายใจถี่
“เ้า...รอข้าก่อนเถอะ!”
เขากระซิบ ดวงตาคมจ้องฉินซิวราวจะลงโทษ ไฟในอกของเขาลุกโชน แต่ฝูงชนรอบสะพานทำให้เขาไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านี้ เสียงหัวเราะและการพูดคุยของผู้คนดังก้อง ราวจะเยาะเย้ยความอดกลั้นของเขา
เริ่มมีผู้คนเดินผ่านจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ ทำให้คุณชายเซี่ยไม่สามารถทำสิ่งใดต่อได้
ฉินซิวหัวเราะคิกคัก ถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว มองเซี่ยเหลียงด้วยแววตาซุกซน
“นายท่าน ใจเย็น ๆ สิ ข้าแค่ลองใจท่านเฉย ๆ!” เขากล่าว น้ำเสียงขี้เล่น แต่แววตายังยั่วเย้าไม่เลิก เซี่ยเหลียงย่นคิ้ว มือหนายังจับข้อมือฉินซิวไว้แน่น
“เ้ารอคอยดู ข้าจะสั่งสอนเ้าให้หลาบจำ!”
เขากล่าว น้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม
ฉินซิวยิ้มกว้าง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวาน “ถ้าการสั่งสอนของนายท่านสนุกเหมือนที่ผ่านมา ข้าจะรอ!”
86
