มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ตามกฎหมายของจีนจะไม่อนุญาตให้มีปืนพกเป็นของตัวเอง แต่เพราะอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ของเหลียวตงไค พร้อมกับการทำประโยชน์ให้กับรัฐบาลท้องถิ่นอย่างยิ่งใหญ่แต่ละปี ผนวกกับมีศัตรูจำนวนมากรัฐบาลจึงหลับตาข้างหนึ่งให้ลูกจ้างของเขาพกปืนได้

เหลียวตงไคก็ไม่หาเรื่องให้ตัวเอง เขาให้บอดี้การ์ดแค่ 4 หรือ 5 คนเท่านั้นที่พกปืน ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นวิธีสุดท้าย พวกบอดี้การ์ดคงไม่กล้าเอาปืนออกมา

ตอนนี้เป็นเวลาที่พวกเขาจะใช้มาตรการสุดท้ายแล้ว เพราะว่าฉินเฉาที่เหมือนกับมีร่างกายครึ่งเทพ กำลังถือต้นไม้ยาว 5 เมตร ที่หนากว่าพวกเขา ซึ่งเขาแกว่งมันไปรอบ ๆ สนามหญ้านี้ บังคับให้พวกบอดี้การ์ดหลีกทางให้เขา เพื่อที่เขาจะได้เดินเข้าไปในปราสาท

“หยุด!” พวกบอดี้การ์ดชี้ปืนไปที่ฉินเฉา ถ้าชายคนนี้ยังก้าวต่ออีก พวกเขาจะยิงขาทันที

เมื่อเห็นพวกบอดี้การ์ดดึงปืนออกมา ฉินเฉาขมวดคิ้วมุ่น

‘ตอนนี้แล้ว เหลียวตงไคยังไม่ออกมาอีกเหรอ? เขาช่างโหดจริง ๆ ขนาดเห็นบอดี้การ์ดตัวเองแทบจะพิการอยู่แล้ว ยังไม่ออกมาอีก’ ฉินเฉาคิด

‘ไอ้บ้าเอ๊ย! อยากจะเล่นกับฉันนักใช่มั้ย? พ่อแกคนนี้จะเล่นเป็นเพื่อนแกเอง!’

“จะเอาอย่างนั้นก็ได้” ฉินเฉายื่นแขนออกไป พร้อมกับเสียงกระแทก เขาขว้างต้นไม้ลงบนพื้น “ฉันมาถึงที่นี่แล้ว แต่นายยังไม่พอใจ? งานบอดี้การ์ดที่น่ารำคาญ พ่อแกคนนี้ก็ไม่อยากเป็นอีกต่อไป ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อเล่นกับนาย”

หลังจากนั้น เขาก็หันหลังแล้วเตรียมจากไป

พวกบอดี้การ์ดพากันโล่งใจ มองส่งดาวปีศาจที่จัดการพวกเขาเดินออกไป

“เป้าหมายอันตรายมาก รีบยิงมันให้ตาย” ในตอนนี้เองพวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากหูฟัง

“เตรียมตัว ยิงได้!” เสียงบอสสั่งออกมา พวกบอดี้การ์ดก็ลั่นไกทันที

ปัง ปัง ปัง! กระสุนจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ฉินเฉา ฉินเฉาประหลาดใจ เขารีบกระโดดถอยหลัง สนามหญ้าตรงหน้าเขาฟุ้งไปด้วยเศษดิน

“บ้าชิบ!” ฉินเฉาโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว เขาฟาดขาเตะใส่ต้นไม้ใหญ่ แล้วทำให้มันลอยขึ้นจากพื้นพุ่งเข้าใส่บอดี้การ์ดกลุ่มที่ยิงใส่เขาเมื่อกี้อย่างไม่คาดคิด

พวกบอดี้การ์ดตกใจ แล้วก้มหัวลงพร้อมกับนอนลงกับพื้นอย่างไม่ลังเล ต้นไม้ลอยผ่านหนังหัวพวกมันไปแล้ว ตูม! ชนเข้ากับป่าที่อยู่ข้างหลังพวกเขา

เมื่อพวกเขามองขึ้นไป ฉินเฉายังยืนอยู่ที่นั่น ในมือของเขาเหมือนกับถือเหรียญจำนวนมาก แสยะยิ้มมาที่พวกเขา

“เร็ว รีบยิงมันเร็วเข้า! อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!” พวกการ์ดยกปืนพวกเขาขึ้น ฉินเฉาสะบัดมือแล้วโยนเหรียญออกไป โดยใช้พลังเทเลคิเนซิสเข้าช่วย เหรียญพวกนั้นไม่ใช่แค่เร็วแล้วแรงเท่านั้น แต่ยังแม่นยำมากอีกด้วย ทำให้ได้ยินเพียงแค่เสียงแตกหักเท่านั้น ปืนของบอดี้การ์ดถูกเหรียญชนใส่ แล้วลอยออกจากมือพวกเขา ตกลงกับพื้นหญ้า

พวกบอดี้การ์ดพากันตะลึง พวกเขาคิดว่า ‘นี่มันวิชาอะไรนี่? ดีดเหรียญเหรอ?’

“ชายคนนี้น่ากลัวจริง ๆ!” บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ใกล้ปืนที่สุดหยิบปืนขึ้นมา แล้วชี้ไปที่ฉินเฉา “ฉันไม่เชื่อว่าแกจะเร็วกว่าลูกปืน!”

“งั้นก็ลองสิ” ฉินเฉาหันหัวกลับ ในมือของเขายังถือเหรียญอยู่ ท่ามกลางพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสง

“คุณ...คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?” ในจังหวะนี้เอง จากด้านข้าง ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนหวานของหญิงสาวดังออกมา เมื่อฉินเฉาชำเลืองดู ทันใดนั้นเขาถึงกับตัวสั่น

ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามประณีตอะไรขนาดนี้! พวกเขาพูดว่าตงชวนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยสาวงาม วันนี้เขาโชคดีจริง ๆ ที่ได้เห็นพวกเธอถึงสองคน

ผู้หญิงคนนี้ต่างจากอู๋ซิ่นที่ยังเด็กแล้วมีชีวิตชีวา ตัดสินจากใบหน้าของเธอแล้ว อย่างน้อยอายุของเธอคงจะประมาณ 25 ปี หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยรสชาติของผู้ใหญ่ ผมที่ม้วนเป็นลอนที่ด้านข้างของเธอเหมือนกับหยาดน้ำตา ที่เสริมเสน่ห์ให้กับเธอ

โดยเฉพาะน้ำเสียงที่อ่อนหวาน แค่คำพูดไม่กี่คำของเธอก็สามารถหลอมกระดูกชายที่ได้ยินได้แล้ว

ในตอนนี้ สาวสวยคนนี้กำลังถือตะกร้าอยู่ในมือของเธอ เหมือนกับเพิ่งกลับมาจากตลาด สาวงามที่อาศัยอยู่ในที่แบบนี้ ยังต้องไปจ่ายตลาดอีกเหรอ?

“คุณนายหยูลู่!” บอดี้การ์ดทั้งหมดรีบพยักหน้าให้เธอ

‘คุณนาย? หรือเธอจะเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้?’ ฉินเฉาแอบคิด ‘เหลียวตงไค โอ้ เหลียวตงไค เจ้าแก่โสโครก’

“คุณนายหยูลู่ที่นี่ไม่ปลอดภัย ได้โปรดหลบไปก่อนครับ ชายคนนี้อันตราย ให้พวกเราจัดการเองครับ” พวกบอดี้การ์ด เหมือนจะแสดงความตั้งใจของเขา พูดกับสาวงามคนนั้น

“ชายอันตราย?” สาวงามคนนั้นทำแค่ยิ้ม “ที่นี่จะมีอันตรายได้ยังไง? ขอโทษนะคะ ขอทราบชื่อคุณหน่อยได้มั้ย?”

“ผมชื่อฉินเฉา” เมื่อฝั่งตรงข้ามสุภาพมา แถมยังเป็นผู้หญิงอีก ดังนั้นฉินเฉาจึงไม่ต่อต้านแล้วตอบคำถามของเธอ

“คุณนั่นเองฉินเฉา!” สายตาของหยูลู่ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง หลังจากนั้น เธอก็พูดกับบอดี้การ์ดใกล้ ๆ ว่า

“พวกนายชายคนนี้คือฉินเฉา เป็นบอดี้การ์ดที่ผู้อำนวยการเหลียวจ้างมา เพื่อปกป้องเหลียวชาชาโดยเฉพาะ”

“หา?” พวกบอดี้การ์ดพากันแข็งค้าง ‘มันเป็นแบบนี้เองงั้นเหรอ’ พวกเขาคิด ‘ดูเหมือนว่านี่จะเป็นบททดสอบที่ผู้อำนวยการเหลียวเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง กลับกลายเป็นว่าที่เราต้องรับเคราะห์ก็เพราะเหตุนี้’

“ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ” ใบหน้าของหยูลู่เต็มไปด้วยความเสียใจ เธอโค้งให้ฉินเฉาแล้วพูดว่า “พวกเราเกือบจะทำร้ายคุณแล้ว ฉันต้องขอโทษแทนพวกเขาจริง ๆ ค่ะ ได้โปรดยกโทษให้เราด้วย”

“ลืมมันซะ” เมื่อคนอื่นได้ขอโทษแล้วฉินเฉาก็ไม่เอาเรื่องอีก “งั้นก็จบเรื่องนี้กันที่นี่เถอะ ต้นเหตุเป็นเพราะผมไม่ได้รับการต้อนรับจากผู้อำนวยการเหลียว ผมว่าผมกลับไปเป็นยามอย่างเก่าดีกว่า”

“ได้โปรดอย่าทำอย่างนั้นเลยค่ะ คุณฉิน” หยูลู่รีบส่งตะกร้าให้บอดี้การ์ดคนหนึ่งแล้วเข้ามาหยุดฉินเฉา “นี่เป็นความผิดของเรา โปรดยกโทษให้เราด้วย ฉันได้ยินเรื่องของคุณจากซู่เฟิงแล้วว่าคุณเป็นคนที่แข็งแกร่ง มีความสามารถพอที่จะเป็นบอดี้การ์ดให้เหลียวชาชาได้อย่างแน่นอน”

ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำแล้วพูด “ชาชา เพราะว่าเธอมีความสัมพันธ์กับผู้อำนวยการเหลียว เธอจึงต้องอยู่บ้านทุกวัน แล้วแทบจะไม่ได้ไปโรงเรียนเลย เด็กคนนี้ก็เลยกลายเป็นหมกมุ่น แล้วไม่อยากจะออกไปข้างนอก ฉันขอร้องล่ะ โปรดอยู่ต่อด้วยเถอะค่ะ”

กลิ่นหอมที่ไหลออกมาจากร่างของหยูลู่ มาพร้อมกับคำพูดที่จริงใจ ทำให้ฉินเฉารู้สึกอาย

เขาลูบจมูกแล้วก็ยอมแพ้ในที่สุด น้ำตาคลอเบาต่อหน้าสาวสวยคนนี้

“ก็ได้... แต่หลังจากนี้หวังว่าผู้อำนวยการเหลียว จะไม่เล่นอะไรแบบนี้อีก เพราะฉันไม่ชอบ”

“เยี่ยม!” หยูลู่ยินดีใจอย่างมาก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสุขที่ไม่สามารถรอที่จะกระโจนออกมาได้ “อย่าห่วงไปเลยค่ะ ฉันจะไปบอกเรื่องนี้กับผู้อำนวยการเหลียวอย่างแน่นอนค่ะ นี่เป็นเพราะเขาเป็นห่วงชาชามากเกินไป ทำให้เขาทำเรื่องแบบนี้ลงไป”

พวกบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี เมื่อเห็นสาวสวยทำท่าทางแบบนั้น ทุกสิ่งเปลี่ยนไปชายที่เหมือนกับสัตว์ประหลาดเพียงแค่เธอพูดไม่กี่คำ เขากลับยอมแพ้อย่างง่ายดาย

“คุณฉินคะ โปรดมากับฉัน ฉันจะพาคุณไปพบผู้อำนวยการเหลียว”

“จริงสิ... ผมลืมถาม ในบ้านหลังนี้คุณหยูลู่เป็นนายหญิงของบ้านนี้เหรอครับ?”

“คุณฉินตลกจริง ๆ ฉันเป็นแค่พี่เลี้ยงค่ะ”

ฉินเฉาพูดไม่ออกเขาเคยเห็นพี่เลี้ยงมามาก แต่เขาไม่เคยเห็นพี่เลี้ยงที่มีอำนาจมากแบบเธอมาก่อน

ทั้งสองคนเดินข้ามสนามหญ้ายาว ๆ แล้วในที่สุดก็มาถึงตรงหน้าคฤหาสน์หรู

เหลียวตงไคประธานกลุ่มต้าฟาใส่ชุดธรรมดา ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์รอพวกเขาด้วยท่าทางรู้สึกผิด

เมื่อเห็นฉินเฉามาถึง เขารีบเข้ามาทักทายทันที

“คุณฉิน ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ที่รบกวนคุณ” มันเหมือนกับว่าเหลียวตงไคมีความจริงใจ เขาจับมือทั้งสองข้างของฉินเฉา แล้วกล่าวขอโทษด้วยความเต็มใจ “ตำหนิฉันได้เลย....ที่ไม่เชื่อใจคุณ ฉันไม่คิดว่าพลังของคุณฉินจะสุดยอดขนาดนี้ ตอนนี้ผมก็วางใจแล้วเรื่องความปลอดภัยของชาชาได้แล้ว”

“ผู้อำนวยการเหลียว ในอนาคตอย่าทำอย่างนี้อีกนะคะ มันจะทำให้คนอื่นผิดหวังได้” หยูลู่พร้อมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานของเธอ พูดกับเหลียวตงไค

“ใช่ ใช่แล้ว ลู่ลู่ของเราพูดถูก” เหลียวตงไคพยักหน้า ฉินเฉาพบว่าเหลียวตงไคมองหยูลู่ต่างออกไป ‘ไม่แปลกใจเลย ที่บอดี้การ์ดที่นี่จะเชื่อฟังหยูลู่’ ฉินเฉาคิด ‘กลายเป็นว่าบอสใหญ่ของพวกเขาสนใจพี่เลี้ยงสาวนางนี้ ยิ่งกว่านั้น ยังไม่ใช่แค่การสนใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ’

ราชาให้ความสนใจ แต่นางฟ้ากลับใจร้าย ดูเหมือนว่าหยูลู่ก็รู้สึกถึงสิ่งนี้ได้เหมือนกัน

“ผู้อำนวยการเหลียว ผมจะปกป้องความปลอดภัยให้กับเหลียวชาชาอย่างเต็มที่” ฉินเฉาไม่ลืมภารกิจของเขา “แต่... ผมต้องบอกผู้อำนวยการเหลียวก่อนว่าอย่าลืมข้อตกลงระหว่างเรา พรุ่งนี้ผู้อำนวยการซูจะบินมาที่เมืองตงชวนนี้เพื่อเซ็นสัญญากับผู้อำนวยการเหลียว ผมหวังว่าพวกเราทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกันไปอีกนาน”

“ไม่มีปัญหา คุณฉินโปรดมากับผม” เหลียวตงไคเดินไปในห้องโถงที่โอ่อ่าพร้อมกับฉินเฉา “หลังจากเซ็นสัญญากับผู้อำนวยการซู ฉันจะต้องบินไปดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศ สองเดือนจากนี้ฉันไม่สามารถดูแลชาชาได้ เพราะงั้นฉันจึงต้องรบกวนคุณฉิน”

“เมื่อฉันไม่อยู่ในเมืองตงชวน พวกศัตรูจำนวนมากจะต้องเลือกที่จะเคลื่อนไหวไปที่ชาชาอย่างแน่นอน เมื่อเวลานั้นมาถึงหน้าที่รักษาดูแลความปลอดภัยของชาชาจะตกเป็นของคุณฉินอย่างเต็มตัว”

“เกี่ยวกับเรื่องเงินเดือนของคุณฉิง ฉันจะให้ราคาพิเศษสุดอย่างแน่นอน ชั่วโมงละ 100 หยวน ฉันไม่รู้ว่าคุณฉินจะพอใจกับมันมั้ย”

“นี่มันสูงเกินไปแล้ว...” สำหรับฉินเฉานี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเขามีค่า ‘ชั่วโมงละ 100 หยวน ไม่ใช่ว่าอย่างน้อยเดือนหนึ่งก็50,000 หยวนหรอกเหรอ’ ฉินเฉาคิด

มันเป็นเรื่องจริงว่างานที่มีความเสี่ยงสูง จะต้องได้เงินเดือนสูงด้วยเช่นกัน

“เมื่อคุณฉินพอใจ งั้นก็เอาตามนี้” เหลียวตงไคพอใจอย่างมาก แล้วเดินขึ้นไปที่ชั้นสองพร้อมกับฉินเฉา

ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นหมอนสองใบก็ลอยออกมาจากห้อง กลุ่มของแม่บ้านที่มีท่าทางตื่นกลัวถูกขับไล่ออกมา

“ฉันไม่อยากไปโรงเรียน! ฉันจะไม่ไปโรงเรียน!” เสียงของเด็กสาวตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“คุณหนู นี่เป็นคำสั่งของคุณท่าน” พวกแม่บ้านรีบอธิบาย

“ฉันไม่สน ฉันจะไม่ไปอย่างแน่นอน!” หลังจากนั้น พร้อมกับเสียงแตกหักดังออกมา แจกันหลายใบถูกขว้างใส่เท้าแม่บ้าน

ฉินเฉาสามารถได้ยินเสียงของเหลียวชาชา เขาคิดว่า ‘สวรรค์ เธอเอาแต่ใจจริง ๆ แจกันหลายใบที่ดูท่าทางไม่ใช่ถูก ๆ ถูกขว้าง เหมือนกับกำลังขว้างจานธรรมดา’

“ชาชา เกิดอะไรขึ้น?” หยูลู่รีบเข้าไปในห้อง เสียงของชาชาดังอยู่ในห้อง “พี่ลู่ลู่ ฉันแค่ไม่อยากไป ฉันไม่อยากไปโรงเรียน!”

“ชาชา เธอไม่สามารถอยู่แต่ในบ้านแบบนี้ได้ตลอดหรอกนะ” หยูลู่ พร้อมกับน้ำเสียงอ่อนโยน กล่อมเธอด้วยความอดทน “ที่โรงเรียนมีเพื่อนมากมาย เธอไม่อยากเล่นกับพวกเขาเหรอ?”

“ฮึ มีแต่พวกโง่ ๆ ใครอยากจะเล่นกับพวกนั้นกัน”

“ชาชา ฟังที่พี่สาวลู่ลู่พูด แล้วไปโรงเรียนเถอะนะ” เหลียวตงไค ผู้ที่ไม่ต้องการให้ลูกสาวตัวเองปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก เข้ามา แล้วตักเตือนเธอ

“หนูไม่ไป!” เหลียวชาชาคนนี้แม้แต่กับพ่อของเธอก็ยังไม่สุภาพ เธอโกรธจนขว้างแจกันใส่เขา แจกันลอยผ่านหยูลู่ ทำให้เธอสะดุ้ง แล้วร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ

ทันใดนั้นก็มีมือยื่นออกมาแล้วจับเสียงหมับไปที่คอแจกันไว้ แจกันถูกจับไว้ในมือนี้

“เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรจะโหดร้ายอย่างนี้นะ”

ฉินเฉามองไปที่เหลียวชาชาที่เหมือนจะตะลึงกับอะไรสักอย่าง “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การทำแบบนี้กับพ่อแม่มันไม่จบแค่การขอโทษหรอกนะ”

จบตอน#