ภายในตู้โดยสาร ทั้งสี่คนสนทนากันอย่างออกรสเื่การแยกบ้านที่ใกล้จะมาถึง
ท้องฟ้าสีม่วงเข้มยามเย็นทอดตัวเหนือแนวเขาและป่าไม้ ขณะรถไฟชะลอลงอย่างช้าๆ
“อีกห้านาทีจะถึงฮอกวอตส์ กรุณาวางสัมภาระไว้บนรถ เราจะนำไปส่งที่โรงเรียนให้”
เสียงประกาศดังไปทั่วขบวน
“โอ้! ได้เวลาสวมเสื้อคลุมแล้ว!”
หลังเปลี่ยนเป็เสื้อคลุมสีดำของนักเรียนเวทมนตร์ เดม่อนกับฮารียัดลูกอมที่เหลือใส่กระเป๋า แล้วเคลื่อนตัวตามฝูงชนออกจากตู้โดยสาร
ยามค่ำคืนอันหนาวเย็นทำให้เดม่อนสดชื่นขึ้น สีหน้าที่ฉายแววตื่นเต้นดึงดูดสายตาแม่มดน้อยหลายคนที่แอบมองเขาอยู่
โคมไฟดวงหนึ่งแกว่งไปมาเหนือศีรษะเหล่านักเรียน พร้อมเสียงทุ้มต่ำะโว่า:
“นักเรียนปีหนึ่ง! ปีหนึ่งมาทางนี้! แฮร์รี่ ทางนี้! เป็ไงบ้าง?”
“โอ้! แฮกริด!” แฮร์รี่ร้องอย่างดีใจ วิ่งนำเพื่อนๆ ไปยังต้นเสียง โดยไม่สังเกตว่าเดม่อนยืนตะลึงกับรูปร่างของชายร่างั์หนวดเฟิ้ม
แฮกริดพาเด็กๆ เดินเลี้ยวไปตามทางแคบ ก่อนจะหันมาะโเสียงดัง
“เลี้ยวตรงนี้ แล้วพวกเธอจะเห็นฮอกวอตส์เป็ครั้งแรก!”
เสียง “ว้าว!” ดังขึ้นเป็ทิวแถว
เบื้องหน้าคือทะเลสาบดำมืดกว้างใหญ่ เหนือหน้าผาคือปราสาทอันสง่างาม ทรงแหลมของหอคอยมากมายทอดตัวขึ้นสู่ฟากฟ้า ดวงดาวพราวพร่างเหนือหลังคา
“เรือหนึ่งลำไม่เกินสี่คน!” แฮกริดชี้ไปยังเรือไม้ลำเล็กๆ ที่จอดเรียงรายอยู่
เดม่อนะโขึ้นเรืออย่างสบายอารมณ์ มองน้ำในทะเลสาบเป็ระลอกขณะคนอื่นๆ ทยอยตามมา
เรือแล่นข้ามผืนน้ำ มุดผ่านม่านไม้เลื้อยเข้าสู่อุโมงค์ใต้งานหน้าผา และจอดที่ท่าเรือใต้ดินก่อนจะเดินขึ้นหินกรวดสู่ประตูหน้าปราสาท
แฮกริดเคาะประตูสามครั้งด้วยหมัดขนาดั์
ประตูบานใหญ่เปิดออก หญิงร่างสูงผมดำในชุดคลุมสีเขียวเข้มยืนรออยู่ ใบหน้าเคร่งขรึม... แต่เมื่อเธอเห็นเดม่อน สายตานั้นก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ฉันคือศาสตราจารย์มักกอนนากัล ยินดีต้อนรับพวกเธอเข้าสู่ฮอกวอตส์”
“ต่อแถวเป็แถวเดี่ยว แล้วตามฉันมา”
เดม่อนเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่พร้อมเด็กๆ ไม่สนใจนักเรียนรุ่นพี่ที่นั่งประจำโต๊ะทั้งสี่ หันไปมองเพดานมืดราวกำมะหยี่ที่ประดับด้วยดาวและเทียนลอยนับพันด้วยความทึ่ง
และในขณะที่เดม่อนกำลังชื่นชมบรรยากาศนั้น ผู้คนส่วนใหญ่ในห้องโถง... ก็กำลังมองเขา
รวมถึงบุรุษชราผมเงินที่นั่งกลางโต๊ะอาจารย์ บนเก้าอี้ทองอร่าม อัลบัส ดัมเบิลดอร์
พิธีคัดสรรบ้านเริ่มต้นแล้ว
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลวางเก้าอี้สี่ขาไว้ตรงหน้าผู้มาใหม่ พร้อมกับนำหมวกแหลมใบเก่ามากลางเวที
“นั่นคือหมวกคัดสรรเหรอ?”
เดม่อนมองหมวกเวทมนตร์เก่าๆ แล้วนึกในใจว่า ควรซักมั้ยนะ... ราวกับว่าหมวกได้ยิน มันขยับตัวขึ้นมา และ...ร้องเพลง!
♪ ฉันอาจไม่งามตา
แต่มีเวทมนตร์ที่ประเมินค่าไม่ได้
ถ้าเธอหา ‘หมวก’ ที่ฉลาดกว่านี้ได้
ฉันยินดีจะกลืนตัวเองเข้าไป!
♪ มาสิ ใส่ฉันลงไป!
อย่าหวั่นไหว อย่าใ
ฉันไม่มีมือ แต่มีสติ
จะจัดวางเ้าอย่างเหมาะสมทีเดียว! ♪
เดม่อนตบมือเป็คนแรกหลังหมวกจบเพลง เสียง “เยี่ยมมาก!” ของเขาดังขึ้น ทำให้แฮร์รี่ที่อยู่ข้างๆ แอบมองอย่างงุนงง เมื่อกี้ยังสุขุม...ตอนนี้เหมือนคนเมาเลย?
จากนั้นศาสตราจารย์มักกอนนากัลจึงเริ่มอ่านรายชื่อ
“ฮันนาห์ แอ็บบ็อท!”
“ฮัฟเฟิลพัฟ!”
“ซูซาน โบนส์!”
“ฮัฟเฟิลพัฟ!”
“เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์!”
“กริฟฟินดอร์!”
และแล้ว...
“แฮร์รี่ พอตเตอร์!”
เสียงจ๊อกแจ๊กดังขึ้นทันที
“พอตเตอร์? ใช่คนนั้นรึเปล่า?”
“ใช่แล้ว! แฮร์รี่ พอตเตอร์!”
ห้องโถงสั่นะเืด้วยเสียงโห่ร้อง!
“เขาคือผู้กอบกู้โลก!”
“ถึงว่าทำไมถึงชนะนักเรียนปีสี่ได้!”
เหล่าแม่มดตัวน้อยกรี๊ดกันลั่นจนคุณครูหลายคนยังเหลียวมอง
ศาสตราจารย์สเนปกล่าวเยาะเย้ย:
“แฮร์รี่ พอตเตอร์... ผู้กอบกู้โลก? ว้าว ช่างยิ่งใหญ่เสียจริง”
แม้แต่ดัมเบิลดอร์ยังเอ่ยขึ้น:
“ฉันก็ไม่คิดว่าจะเกิดกระแสแบบนี้นะ...”
แต่เมื่อแฮร์รี่เดินไปถึงหน้าเวที ความเงียบก็พลันเข้าครอบงำราวกับน้ำแข็ง
นั่นไม่ใช่เขา!
เสียงซุบซิบกลับมาอีกครั้ง
แต่นั่นมัน...
ก็ยังเป็แฮร์รี่ พอตเตอร์นะ!
แฮร์รี่ฝืนยัดหมวกลงบนหัวซ่อนหน้าแดงก่ำ พวกเขาเข้าใจผิด คิดว่าเขาคือเดม่อน!
สุดท้าย หมวกคัดสรรก็ประกาศ: “กริฟฟินดอร์!”
แฮร์รี่โล่งอกกลับไปนั่ง โดยไม่ทันสังเกตว่าเสียงเชียร์นั้นแฝงความลังเลอยู่เสมอ
“ลิซ่า ดูแปง!”
“เรเวนคลอ!”
“รอน วีสลีย์!”
“กริฟฟินดอร์!”
แต่ยังไม่ทันที่เสียงเงียบลง...
“เดม่อน ไวท์!”
โฮ่!!!
เสียงกรี๊ดราวกับพายุพัดถาโถมเข้าห้องโถงพร้อมเสียงเฮดังกระหึ่ม
สาวน้อยแม่มดบางคนถึงกับร้องไห้ ขณะร่างสูงของเดม่อนก้าวออกมาจากแถวอย่างมั่นคง
และในวินาทีนั้น
ฮอกวอตส์ทั้งปราสาทะเื
(จบบท)
2K
