ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 39 ตำราเรียน 2

เมื่อถึงตอนบ่ายอาการของนินก็ดีขึ้นแล้วออกไปดูว่าห้องน้ำสร้างไปถึงไหนแล้วพบว่านายช่างฝีมือดีมากสามารถทำตามที่เราต้องการได้ต้องเข้าใจว่าแบบของเขาค่อนข้างสมัยใหม่เลยหลังคาของมันเป็นหลังคาแบบโมเดิร์น

นิน” ช่างสมัยโบราณนี่งานไม้สุดยอดงานปูนสุดล้ำไปเลยขนาดห้องน้ำยังสวยอย่างนี้เสียดายที่ยังไม่มีกระเบื้องปู “เมื่อคิดได้ดังนี้นินตบหน้าผากตัวเอง

นิน” ใช่...กระเบื้องไงกระเบื้องเซรามิกฉันลืมไปได้ไง “เขาคิดถึงข้อนี้ก็สบายทันทีจับเสือมือเปล่านี่เขาอย่างชอบเลย แค่บอกสูตรและวิธีทำก็ได้หุ้นมาแล้ว

นิน “ไว้ขาหายค่อยไปที่ร้านแล้วกัน” จากนั้นนินก็สั่งคนออกไปซื้อวัตถุดิบล็อตใหม่ให้เขาแน่นอนว่าเป็นชุดเดิมกับเมื่อคราวก่อน

นิน “เอาไว้ที่โกดังในตลาดนะ” นินส่งกุญแจให้ฟัก

นิน “นายพาคนไปทำความสะอาดโกดังไว้ด้วยนะ” ฟักรับคำ

ฟัก” ขอรับท่านเขย “จากนั้นทุกคนก็ออกไปทำงาน ที่โรงครัวคนในยุคนี้ห้องครัวจะถูกสร้างแยกออกจากตัวบ้านดังนั้นบางคนอาจจะเรียกว่าโรงครัวก็ได้เพราะมีขนาดใหญ่เรือนเจ้าพระยามีคนครัวสิบกว่าคนในการทำอาหาร มีบ่าวคุมโรงครัวชื่อว่ายายนวลฝีมือทำอาหารไม่ต้องพูดถึง อันที่จริงมีต้นเครื่องหลายคนพี่อิ่มก็ฝีมือไม่แพ้ป้านวลแต่ป้านวลอาวุโสกว่านั่นเอง

นาล “พักนี้แม่นายมาบ่อยนะเจ้าคะ” พิมพ์สีหน้าเรียบๆ

พิม “บ่อยที่หน้ากันป้าจำผิดแล้ว “ทุกคนยิ้ม

พิม” เตรียมของทำแกงรัญจวนให้จ้าด้วย” ทุกคนยิ้มออกมาแล้วทำตามคำสั่ง แน่นอนว่านินไม่มาทานอาหารกลางวันและเย็นเธอที่เป็นคู่หมั้นย่อมต้องจัดการเรื่องอาหารให้เขา ไม่นานของก็เตรียมเรียบร้อยแล้วพิมลงมือทำทุกขั้นตอน ไม่นานกลิ่นหอมๆ ของแกงก็กระจายไปในห้องครัว พิม “เตรียมเครื่องน้ำพริกด้วยนะป้า” ป้านวนยิ้ม

“เจ้าค่ะ” ผ่านไปไม่นานน้ำพริกก็เรียบร้อยพิมยังทำไก่ทอดด้วย แถมขนมทานเล่นให้เขาด้วยอย่างบัวลอย ว่ากันถึงแกงรัญจวนที่ไม่ค่อยได้ยินกันหน่อย “แกงรัญจวน” เป็นแกงโบราณที่มีชื่อมาจากกลิ่นหอมรัญจวนของน้ำซุปที่ใส่น้ำพริกกะปิลงไปด้วยเพื่อเพิ่มความหอม และรสจัดจ้านทั้งเปรี้ยว เผ็ดและเค็มนิด ๆ สามารถใส่เนื้อวัวหรือเนื้อหมูต้มจนเนื้อเปื่อยนุ่ม ก่อนตักเสิร์ฟและแต่งด้วยใบโหระพาหรือพริกชี้ฟ้าแดง ท่าทางการทำของพิมนั้นงดงามมากยายนวลแอบยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของพิมตั้งใจทำมากหญิงสาวในยุคโบราณต้องเรียนทำอาหารทุกคนอยู่แล้วยายนวลถามขึ้น

” คุณหนูไม่เอาไปให้คุณนินเองหรือเจ้าคะ “พิมพ์ส่ายหน้า

พิมพ์ “ป้าเอาไปให้คนเอาไปให้เขาเถอะ “ยายนวลยิ้มมองคุณหนู

” ไหนบอกทำให้ท่านเจ้าคุณไม่ใช่หรือ “ทุกคนหัวเราะ จากนั้นพวกแม่ครัวก็เริ่มกระซิบคุยกันเรื่องท่านเคยและพิมว่ารักกันหรือยังพวกนางก็คิดกันไปไกล แท้จริงแล้วความรักมันไม่ได้เกิดขึ้นรวดเร็วอย่างนั้น ความชอบเมื่อเจอกันครั้งแรกนั้นมีจริงแต่ความรักที่เกิดพร้อมกันระหว่างสองคนในครั้งแรกนั้นไม่มีอยู่จริงนินหรือถ้ามีก็ไม่ใช่กับสองคนนี้ หากพูดถึงความสัมทั้งสองกำลังทำอยู่ในช่วงความรู้จักกันก็เท่านั้นเองตอนนี้ความรู้สึกของทั้งก็เหมือนคนทั่วๆ ไปที่เพิ่งรู้จักกันนั่นแหละแต่พิเศษกว่าหน่อยเพราะทั้งสองมีสถานะเป็นคู่หมั้นแล้วและรู้ตัวว่าอย่างไรก็หนีเรื่องนี้ไม่พ้นจึงปรับเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว นินที่สนใจแต่ผู้หญิงในโลกสองมิติจะสนใจเรื่องความรักชายหญิงแบบปกติได้อย่างไรดังนั้นเขามองพิมพ์เป็นเพื่อนเท่านั้นอย่างน้อยก็ในตอนนี้ ถามว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่น่ะหรือเขากำลังสร้างตำราเรียนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งไม่รู้ทำไมเมื่อเขาเริ่มแล้วเขาไม่สามารถหยุดมันได้เลย ในตอนเย็นโรงครัวทำอาหารมาส่งนินที่เรือนแสงรีบขอบคุณ

แสง” ขอบคุณนะจ๊ะพี่ท่านเขยข้าเจ็บเลยต้องรบกวนพวกพี่ๆ วันหลังให้คนมีตามข้าก็ได้ข้ากับป้าแม้นไปยกมาเองก็ได้ “คนจากโรงครัวยิ้ม

” เอ็งไม่ต้องคิดมากหรอกนี่คุณพิมสั่งให้พวกข้าเอามาให้คุณพิมลงมือทำเองเลยนะโว้ย “แสงดวงตาเป็นประกาย

แสง” จริงหรือพี่แบบนี้ชอบกันแล้วสินะ “คนจากโรงครัวหัวเราะ

” ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่คุณพิมไม่เคยทำอาหารให้ชายอื่นกินเลยน่ะตั้งแต่ท่านเขยมาอยู่ก็สองสามครั้งแล้วเอ็งคิดว่าไงล่ะ “แสงยิ้มออกมา

แสง” ที่พี่พูดก็ถูก “ทั้งสามคุยกันเบาแล้วยกอาหารขึ้นมาที่ห้องทำงานของนิน

แสง “อาหารมาแล้วเจ้าค่ะคุณนิน “นินเงยหน้าขึ้น

นิน” โอ้ขอบใจ “เขาได้กลิ่นหอมมาแต่ไกลแล้ว” นินมองแกงแล้วถาม

นิน “นี่มันแกงอะไรหรือไม่เคยเห็นเลย” คนจากโรงครัวกล่าว

“นี่คือแกงรัญจวนเจ้าค่ะคุณพิมทำเองเลยนะเจ้าค่ะ” นินประหลาดใจเขาเคยได้ยินว่าเป็นอาหารโบราณสูตรชาววังแต่ไม่เคยกินสักครั้งเขาตั้งชิมก็ดวงตาเป็นประกาย รสชาติของมันครบรสมาก ทั้งเผ็ด เปรี้ยว และเค็ม แถมเนื้อวัวต้มเปื่อยกำลังดีเลย

นิน “อร่อยมากพิมทำเองเลยหรือ” คนจากห้องครัวยิ้ม

“เจ้าค่ะ” นินยิ้ม

นิน “ขอบใจมากที่ยกมาให้กลับไปทำงานเถอะ” คนจากห้องครัวจึงกลับไปนินทานข้าวอย่างอร่อย

นิน” อันที่จริงมีแฟนทำอาหารเก่งก็ไม่เลวนะ “เขาคิดไปเรื่อยก่อนจะส่ายหัว หลังทานอาหารเรียบร้อยเขาก็ให้แสงยกสำรับออกไปแล้วทำงานต่อ ตำราเรียนของนินก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้วเบื้องต้นคือภาษาไทยทั้งแบบหัดอ่านและแบบสะกดคำเขาคัดลอกมากตั้งแต่อนุบาลถึงประถมหกเลย อีกวิชาคือคณิตศาสตร์ สองวิชานี้อย่างไรก็จำเป็นต้องเรียนรวมไปถึงภาษาอังกฤษขั้นเริ่มต้นเท่านั้นนินเชื่อว่าถ้าเรียนภาษาอังกฤษพร้อมภาษาไทยไปเลยจะทำให้เรียนรู้ได้เร็วขึ้นกว่าที่จะมาเรียนทีหลังในหนังสือภาษาไทยเขาก็จะมีศัพท์อังกฤษเขียนไว้ด้วยเพื่อให้ผ่านตาระหว่างเรียนนินพบว่าเขาเขียนเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

ในเช้าวันถัดมานินตื่นขึ้นมาพบว่าเท้าของเขาหายแล้วตาของเขาที่ช้ำก็ไม่มีรอยแล้วเพียงแต่ยังมีอาการเจ็บอยู่บ้างท่านเจ้าคุณเห็นนินก็หัวเราะ

“เท้าเอ็งหายแล้วหรือถึงมากินข้าวที่เรือนข้าได้” นินยิ้มแล้วมองไปที่พิม

นิล “พอดีมีหมอมือหนักมานวดให้และยังมีอาหารอร่อยที่หมอทำให้กินจะไม่หายได้ไงครับ” พิมกลอกตา

ไหมแก้ว” แล้วนั่นถืออะไรมาด้วยพ่อนิน “นินยิ้มแล้วส่งให้ท่านป้าดู

นิน “นี่คือตำราเรียนภาษาไทยชุดที่หนึ่งครับคุณป้า” เขาส่งตำราทั้งสองเล่มให้ท่านเจ้าคุณ เมื่อเขาเปิดดูก็ต้องพบกับความประหลาดใจ

“น่าสนใจ” นินยิ้ม

นิน “เอาล่ะก่อนกินข้าวผมจะสอนวิธีอ่านให้ทุกคนได้ฟังกันแล้วช่วยบอกหน่อยว่าเข้าใจง่ายขึ้นไหมครับ” ทุกคนพยักหน้าจากนั้นนินก็ท่อง ก เอ๋ย ก ไก่ ให้ทุกคนฟังรวมไปถึงการสอน สระ อักษรกลาง หรือคำเป็นคำตาย ในบทเรียนนี้ ทุกคนอ้าปากค้าง

ท่านเจ้าคุณ” บ้าไปแล้วตำราที่เอ็งทำจำจำง่ายและเข้าใจง่ายมากๆ แถมสามารถสอนคนให้คนจำนวนมากๆ ได้ด้วยใช้กลอนหรือเพลงช่วยในการจำเอ็งทำได้ดีมาก “ภาหยิบหนังสือที่เขียนว่าอนุบาลขึ้นมาดู

ภา” นี่อะไรเจ้าคะพี่นิน “นินยิ้มออกมา

นิน” นี่เรียกว่าการเติมคำเห็นไหมว่าคำพวกนี้มีตัวอักษรหรือสระหายได้เราจะให้นักเรียนเติมคำไง “ทุกคนทึ่งกำแนวคิดนี้ไหมแก้วสะดุดคำว่านักเรียน

ไหมแก้ว” นักเรียนหรือ “นินยิ้มออกมา

นิน” ใช่ครับสำหรับคนที่ไปสถานศึกษาเพื่อจะเรียนก็ต้องเรียกนักเรียนสิครับ “ทุกคนพยักหน้า

พิม” คำนี้ดีมากคุณพ่อว่าอย่างไรเจ้าค่ะ “ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

” ยอดเยี่ยมมากเป็นคำง่ายๆ แต่สามารถสรุปบริบทได้อย่างครบถ้วน “นินส่งหนังสือให้อีก

นิล “ส่วนเล่มนี้เป็นคำอ่านส่วนวิธีการออกเสียงให้ถูกครับ” ทุกคนฟังนินอธิบายก็ดวงตาเป็นประกาย

ไหมแก้ว” เก่ง เก่งมากพ่อนินมีความรู้ขนาดนี้เชียวหรือบ้านเมืองเรากำลังเปลี่ยนแปลงแล้วเจ้าค่ะคุณพี่ “ท่านเจ้าคุณยิ้มออกมา

“ใช่แล้วเอ็งทำให้ข้าเห็นความรุ่งเรืองของประเทศเราเลยไอ้นิน” นินกลอกตาอย่าชมเขาเลยเขาลอกมาทั้งนั้นแหละนินหยิบหนังสืออีกเล่มหนึ่งขั้นมา

นิน “นี่เป็นหนังสือเลขครับเป็นแบบง่ายๆ ผมคิดว่ารู้แค่พื้นฐานไว้เพียงพอแล้วครับสอนเรื่องการคำนวณง่ายๆ พออย่างน้อยก็จะไม่โดนเอาเปรียบแน่นอนครับ” หนังสือเลขนินเขียนค่อนข้างง่ายเนื่องจากเป็นอะไรที่ตายตัว

นิน” วิชาเลขของผมมีสอนถึงขั้นสูงจำเป็นต้องเอามาย่อยแบ่งระดับตามอายุของนักเรียนก่อนครับวิธีคำนวณมันสูงถึงขั้นที่ว่าผมไม่แน่ใจว่าในประเทศเราจะมีคนเข้าใจมันหรือเปล่า “ทุกคนตกใจ แม้นินจะเป็นสายลับแต่เขาก็เรียนจบมหาวิทยาลัยเหมือนกันแต่เป็นเรียนออนไลน์ หนังสือคณิตเขาก็อ่านมาจนทะลุเหมือนกันทำให้เขาเขียนวิชาคณิตได้ไปถึงขั้นสูง แต่วิชาวิทยาศาสตร์เขาค่อนข้างปานกลาง

นิน “ส่วนเล่มอื่นจะเป็นหลักการแล้วผมคงต้องขอเวลาสักพักครับ” ท่านเจ้าคุณเผยยิ้มออกมา

“แค่นี้ก็มากพอแล้ว “ลินหยิบมาเล่มหนึ่ง

ลิน “มีภาษาอังกฤษด้วยหรือเจ้าค่ะ” นินพยักหน้า

นิน “อันนี้พี่เขียนให้พิมน่ะเอาไว้ฝึกเรียน” พิมในตาวูบไหวแต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาท่านเจ้าคุณหยิบมาดูก็ประหลาดใจ

“นี่มันเอ็งทำแบบนี้ได้อย่างไรนี่ก็ต้องถวาย” พิมไม่พอใจ

พิม “คุณพ่อเจ้าคะ” ท่านเจ้าคุณยิ้ม

“แน่นอนว่าต้องให้ลูกคัดลอกไว้ก่อน” ไหมแก้วหัวเราะ

ไหมแก้ว” งั้นวันนี้ลูกไม่ต้องไปที่ร้านรีบคัดลอกให้เสร็จแล้วเอาให้คุณพ่อไปส่งที่วังหลวง “พิมพยักหน้าหลังจากท่านข้าวเรียบร้อยทุกคนก็แยกกันไปทำงานไม่เสียแรงที่นินอดหลับอดนอนเขียนตำราจนเสร็จเขาได้รับคำชื่นชมจากคนในบ้านเป็นอย่างมาก เมื่อขาหายดีนินก็ออกเดินทางไปยังร้านช่างเตี้ยกับขมและลุงย้อย เพื่อไปเอาเครื่องอัดเดินปืนและปลอกกระสุนปืนที่สั่งทำเอาไว้จากร้านทองเหลืองและส่วนที่เกี่ยวข้องอื่นๆ อีก

นิน” นายแน่ใจนะว่าช่างเขาเข้าใจที่ฉันบอกไป “ขมพยักหน้า

ขม” แน่ใจขอรับกระผมได้อธิบายอย่างชัดเจนแล้วไอ้ฟักยืนยันได้ขอรับ” นินสบายใจรถม้ามาถึงร้านทองเหลืองเป็นอันดับแรกเนื่องจากอยู่ใกล้ที่สุดนินสั่งทำไปร้อยนัดเมื่อเขาไปตรวจสอบก็พบว่าน้ำหนักและขนาดตามที่เขาต้องการ

นิน “เยี่ยมมาก” เถ้าแก่ยิ้มออกมา

“ของแบบนี้ทำง่ายมากพ่อหนุ่มจะสั่งอีกไหม” นินพยักหน้า

นิน “ทำมาอีกสองร้อยอันเลยลุง” เถ้าแก่ยิ้มออกมาแล้วเขียนใบสั่งจองให้แต่ราคาก็ไม่เบาเหมือนก่อนจากนั้นนินก็ออกไปร้านช่างเตี้ย เมื่อนินออกมานอกเมืองก็พบว่ารถม้ายังต่อแถวเข้าเมืองยังเป็นขบวนยาวจนมองไม่เห็นเลย

นินมองไปที่ขบวนรถม้าที่กำลังไหลเข้าเมืองหลวงอย่างสนใจเหมือนว่าขบวนเรือสินค้านั้นจะมีต่อเนื่องถึงสิบวันจากสิบประเทศทั้งแถบเอเชียและยุโรป

นิน” ขมนายเห็นกำหนดการจากพิมแล้วใช่ไหม “ขมพยักหน้า

” ขอรับเรือของแม่นายมาวันที่ 5 ขอรับ “นินพยักหน้า

นิน” แล้วพรุ่งนี้เป็นสินต้าอะไรเอ็งพอรู้ไหม “ขมคิดสักพัก

ขม” ส่วนมากเรือชุดแรกจะเป็นผลผลิตทางการเกษตรขอรับรวมไปถึงพวกเครื่องเคลือบงานฝีมือขอรับ “นินพยักหน้า

นิน” งั้นพรุ่งนี้ก็ไม่น่าสนใจน่ะสิ “ขมส่ายหน้า

ขม” น่าสนใจสิขอรับวันแรกย่อมมีของดีเสมอขอรับส่วนมากพวกพ่อค้ามักจะมาให้ทันวันแรกทั้งนั้นขอรับ “นินสีคางไปมา

นิน” งั้นหรืองั้นฉันแวะไปดุหน่อยดีกว่า” ทั้งสามคนออกไปนอกแล้วตรงไปยังร้านช่างเหล็ก นินมาถึงร้านก็เป็นตอนเกือบจะบ่ายแล้ว คนในร้านเห็นนินก็เรียกนายช่างมานายช่างให้คนเอาของมาส่งให้เขา

นิน “พี่พวกพี่ทำอะไรกันน่ะทำไม่มีตรวนเยอะขนาดนี้” ชายคนหนึ่งกล่าว

“อ้อนี่เหรือทางหลวงสั่งทำตรวนจำนวนมากน่ะทั้งเมืองเร่งทำตรวนไปส่งตามกำหนดของโรงเหล็กเราต้องทำถึงสามสิบอันเชียวนะ” นินพยักหน้าแล้วเดินออกมาขึ้นรถ

นิน” ลุงย้อยไปหาร้อนอาหารอร่อยๆ กินหน่อย “ลุงย้อยพยักหน้าแล้วกลับเข้าเมือง ส่วนที่กลางขบวนรถม้าสตรีคนหนึ่งลงมาจากรถม้าสภาพของนางเหมือนผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดเสื้อผ้าของนางขาดเผยให้เห็นผิวขาวบางส่วนถ้าสังเกตจะเห็นว่ายังมีเลือดไหลออกมาเป็นระยะๆ

“นี่แม่หนูจะลงตรงนี้จริงๆ หรือ” สตรีพยักหน้า

“เจ้าค่ะท่านตารถม้าไม่ขยับเลยบาดแผลของข้าจำเป็นต้องต้องได้รับการรักษาแล้วเจ้าค่ะ” ชายชราถาม

“แล้วเอ็งมีเงินหรือ “นางยิ้ม

” มีเจ้าค่ะ “ว่าจบนางก็เดินไปยังหน้าประตูเมือง แน่นอนเมื่อคนที่ลามกเห็นสภาพของนางก็อดไม่ได้ที่จะมองทว่าใบหน้าของนางนั้นจัดว่าสวยจึงมีคนคิดไม่ดีจำนวนมาก

“นี่สาวน้อยมาอยู่กับข้าไหมข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดีเลย” นางไม่สนใจเดินต่อไปมือก็กดไปที่หน้าอกสีหน้าของนางดูเจ็บปวดมาก ชายคนหนึ่งกระโดดลงจากรถ

“แม่นางนายของข้าต้องการให้เข้าไปคุยด้วยหน่อยนะท่านจะดูแลอย่างดีเลยนะ” สตรีหันมากล่าวยิ้มๆ

“ข้ามีผัวแล้ว” ชายคนนั้นทำหน้าเจื่อนแล้วเดินกลับไป เนื่องจากอยู่บนเส้นทางเข้าเมืองพวกมันจึงไม่กล้าทำอะไร

“เวรเอ๊ยไอ้ผู้ชายหัวงูคิดว่าข้าเป็นใครกันถึงจะตามไปง่ายๆ” จากนั้นก็มาชายสี่ห้าคนมาขวางนางไว้

“นี่แม่นางไปรถม้าของเราเถอะดูสิรถม้าหรูหรามากนะแถมนายของเราเป็นถึงหมื่นแห่งอู่ทองเชียวนะ” นางยิ้ม

“หากเป็นท่านหมื่นจริงจะมาสนใจสตรีที่มีผัวแล้วอย่างข้าทำไมกัน” มันยิ้มออกมา

“เข้าใจผิดแล้วนี่ก็แค่เพื่อนมนุษย์เห็นสตรีลำบากก็ต้องช่วยไม่ใช่หรือ” แน่นอนว่านางส่ายหน้า

“เจ้าคิดทบทวนเถิดเจ้าบาดเจ็บเช่นนี้จะเดินไปจริงๆ หรือเรามีหมอมาด้วยนะ” นางส่ายหน้าจะมีคนใจดีขนาดนี้ได้อย่างไร

“ข้าไม่รบกวนพวกท่านหรอก” สามคนมองหน้ากันแล้วพุ่งเข้าไปหมายจะฉุดร่างนางทว่าสตรีนั้นรวดเร็วหลบแล้วถีบพวกมันถอยออกไป ปังงง ร่างของมันล้มลงไปอีกสี่คนก็พุ่งเข้ามานางหลบแล้วแตะใส่พวกมัน พลัก!!!!

“อย่าเข้ามานะไม่งั้นข้าสู้ตายคิดฉุดสตรีกลางถนนพวกเจ้าใจกล้าเสียจริง” นางกำด้ามดาบแน่นชายอีกคนหัวเราะ

“นางขอทานขโมยเงินของเราไปแล้วยังกล่าวหาเราอีกหรือรู้ไหมนายข้าเป็นใครจะมาฉุดผู้หญิงงั้นหรือ” สตรีขมวดคิ้วโดนพวกนี้กลับดำเป็นขาวเสียแล้วพวกมันพุ่งเข้าไปทว่านางรวดเร็วมากหลบแล้วสวนกลับได้ตลอดถึงจะบาดเจ็บทว่าวิชาหมัดมวยใช่เล่น แต่อย่างไรก็ตามคนของมันมากกว่าแถมนางค่อนข้างสาหัสเลย

“เหนื่อยแล้วล่ะสิ” พวกมันพุ่งเข้าใส่นางหมัดกำลังจะต่อยไปที่ท้องของนาง

“แย่แล้ว” ปังงงง หน้าของชายคนนั้นหงายหลังไป

นิน “กลางวันแสกๆ กล้าฉุดผู้หญิงหรือ” ชายที่โดนเตะลุกขึ้นมา

“มึงเป็นใครวะกล้ามายุ่งเรื่องดีๆ ของนายข้า” นินหัวเราะ

นิน” ขมส่งดาบมา “ขนโยนดาบให้นินเขาชักดาบออกมา เคร้งงง

นิน “ถ้าพวกแก่ยังจะดื้อด้านข้าจะอัดให้หมอบเลย” มีเสียงดังออกมาในรถม้า

“พูดจะใหญ่โตจริงนะ “จากนั้นก็มีชายร่างอวบเดินออกมาจากรถม้า

นิน” ไม่ได้ใหญ่แค่คำพูดนะแต่ตีนฉันก็ใหญ่อยากลองดูไหม “ชายร่างอวบคำรามออกมา

” สามหาวรู้ไหมข้าคือใคร “นินกลอกตา

นิน” ข้าไม่สนหรอกว่าแกเป็นใครตกลงว่าแกจะหาเรื่องจนโดนฉันตบหรือแกจะรอเข้าแถวเข้าเมืองไปดีๆ มันชักดาบออกมา

“ฆ่ามัน” ลูกน้องมันลังเล

“ท่านหมื่นนี่มันทางไปประตูเมืองนะขอรับมีเรื่องอาจเข้าเมืองไม่ได้นะขอรับ” มันหรือจะสนใจ

“ข้าบอกให้ฆ่ามันไง” ลูกน้องมันพุ่งเข้าไป นินควงดาบฟาดออกไปไม่กี่ทีพวกมันก็ร่วงเป็นใบไม้แล้วจากนั้นเขาก็พุ่งไปยังชายร่างอวบแล้วตบไปที่หน้าของมัน เพี๊ยะ!!!!

นิน “แกซ่านักหรือไอ้สลัดผัก” เพี๊ยะ เพี๊ยะ!!! นินตีมันจนหน้ามันบวมชายร่างอวบดิ้นรน

“หยุ..หยุด…ก่อน…ข้า…ข้า…ข้าคือ…หมื่น” เพี๊ยะ!!! แน่นอนว่านินไม่ฟังมันหรอก

นิน"แกจะพูดอะไรนะ"เพี๊ยะ!!! เขาตบมันไปอีกครั้ง

นิน"พูดให้มันชัดๆ หน่อย"เพี๊ยะ!!!

“ข้า..ข้าคือ” เพี๊ยะ!!! นินตบไปอีก สตรีของมันที่อยู่ในรถม้าเห็นว่าผิดปกติจึงออกมาดูเมื่อเห็นภาพนี้ก็ตกใจรีบวิ่งออกมาจากรถม้าแล้วร้องเตือน

“หยุดนะนี่คือหมื่นช้างแห่งเมืองอู่ทองถ้าแกไม่อยากเดือดร้อนก็ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้” นินเมื่อรู้ว่าเป็นหมื่นช้างก็หัวเราะออกมา

นิน “ฉันจะตบแกให้แม่แกจำไม่ได้เลย” เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!! นินฟาดไม่ยั้งมันกรีดร้องออกมา

นิน “จริบสิแก้แค้นให้พี่ทองสักหน่อยถือว่าแถม” เขาเตะไข่มันทีหนึ่งมันร้องเหมือนหมูเลยผู้หญิงของไอ้ช้างร้องออกมา

“หยุดนะไอ้สารเลวปล่อยท่านหมื่นนะ” นินทำหน้าเหมือนคนไม่ได้ยิน

นิน “ใครนะข้าฟังไม่ถนัดเลย” เพี๊ยะ เพี๊ยะ!!! เขาตีมันจนเลือดเต็มปากร้องเหมือนหมูจุดที่มีเรื่องห่างจากประตูเมืองมากเจ้าหน้าที่จึงยังไม่ทันสังเกตเพราะคนมันเยอะมากๆ

นิน “อย่าให้ฉันเจอแกอีกนะไอ้พวกชั่ว” นินเข้าไปพยุงตัวผู้หญิงเมื่อเขาเห็นหน้าก็ตกใจ

นิน” เธอ…วาสหรือ “…