ไม่มียังไม่ได้คิด

"คุณกำลังบอกกับพวกเราว่าคุณเป็นเทพงั้นหรอ?"

แจ็คถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ไม่รู้สินะก็แค่นิทานเรื่องนึงข้าอาจเล่าขึ้นมาขำๆ ก็ได้นะ"จอมมารพูดไปพร้อมกับค่อยๆยืนขึ้นและยิ้มอย่างมีความหมายบ้างอย่างจึงพูดขึ้น"เอาหละช่วงฟังนิทานจบแล้วได้เวลาวางแผนกันได้แล้ว"

"ตอนนี้พวกเราต้องการกองกำลังที่แกร่งมากในระดับนึงเพื่อ ป้องกันภัยที่กำลังจะมา แจ็คมีความคิดดีๆไหม? ไม่เอาทหารธรรมดานะนั้นเอาไว้เป็นหน่วยสนับสนุนก็ได้อยู่ หรอกแต่โจมตีกับป้องกันอย่าหวังเลยดีกว่า"

จอมมารถามมาแบบนี้ทำให้แจ็คต้องคิดหนักมากเพราะที่ตรงกับข้อกำหนดของจอมมารมีอยู่แค่พวกเดียว นั้นคือพวกผู้ฝึกตน ที่อยู่ที่ประเทศจีนซะส่วนใหญ่ แต่ปัญหาหลักๆเลยคือไม่รู้ว่าพวกเขาจะยอมช่วยไหม เพราะพวกผู้ฝึกตนขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งยโส ไม่สนหน้าใครทั้งนั้น และเห็นแก่ตัวมาก ขนาดทางองค์กร SCP เองยังไม่สามารถทำอะไรกับคนกลุ่มนี้ได้เลย แจ็คคิด แล้วจึงตอบ

"ก็มีนะครับ กลุ่มคนที่เหมาะกับหน้าที่นี้แต่...บอกตามตรงว่าพวกผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะช่วยหรือไม่นะครับ"

"หื้อ แค่มีก็ดีแล้วที่เหลือก็ให้ผู้กล้าจัดการซะสิ ง่ายจะตาย"

แจ็คพูดแบบไม่ค่อยมั่นใจนักแต่ จอมมารกลับพูดออกมาในทันทีโดยที่ปัดความรับผิดชอบไปให้ผู้กล้าทันที

"อะ....เอ่อ?...ครับ คือทางเราทำได้แค่ให้ผู้กล้าได้โอกาศไปคุยและลองขอความช่วยเหลือดูเท่านั้นนะครับ"

"อืม แค่นั้นก็พอแล้ว"

จอมมารดูจะไม่ใส่ใจเท่าไหร่นักหรือว่าเชื่อในตัว ผู้กล้ามากกันแน่? แจ็คไม่อาจทำความเข้าใจได้

"เอาหละข้าต้องการอีกอย่างนึงคือเตรียมกองกำลังและวางกำลังไว้ที่รอบเกาะที่พวกเจ้าเจอผู้กล้าครั้งแรก"

"ทำไมงั้นหรอครับ?"

"ที่เกาะนั้นจะเป็นหนึ่งในจุดที่จะถูกโจมตีที่หนักที่สุด ย้ำว่า รอบเกาะไม่ใช่บนเกาะ ผู้กล้าได้วางการป้องกันขนาดใหญ่เอาไว้แล้วอย่าได้เหยียบไปบนเกาะเด็ดขาด"

.

.

.

.

.

หลังจากนั้นพวกเขาก็ร่วมกันวางแผนกันอีกประมาณครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ว่าจะใช้คำว่าร่วมวางแผนได้ไหมเพราะ จอมมารบอกจุดประสงค์ที่ต้องการให้ทำเท่านั้นไม่ได้บอกเลว่าต้องทำยังไง จอมมารดันเรื่องทั้งหมดให้เป็นความรับผิดชอบของแจ็คและเจนทั้งหมด เจนมาที่นี้ได้หลังจากคุยกับไปประมาณ 5นาที เพราะเรื่องนี้มีรายละเอียดมากจึงต้องให้เจนมาช่วยอีกแรง

"เอาหละข้าจะสรุปนะ จุดที่จะถูกโจมตีนั้นมี อยู่แค่สองที่ นั้นคือที่เกาะที่พวกเจ้าเจอผู้กล้า และที่ตรงนี้" จอมมารเอาแผนที่โลกที่ไม่รู้เอามาจากมาวางบนโต๊ะกระดูกและกางมันออกพร้อมกับชี้ไปที่จุดกึ่งกลางของประเทศจีน"มีแค่นี้ ต้องระวังจุดนี้ให้มากเอาไว้กองกำลังที่เจ้าพูดถึงต้องมาประจำตรงนี้ละ"

หลังจากนั้นทุกคนก็เงียบไปมีเพียงเสียงของเจนที่กำลังจดบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างอย่างระเอียดเท่านั้น จอมมารเก็บแผนที่ลงไปแล้วจึงพูดออกมาเหมือนกับเป็นคนละคนกันกับที่ว่างแผนด้วยกันเมื่อกี้ เขาดูจริงจังมากแต่ตอนนี้เขากลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากว่า

"ฝากด้วยนะ"

เสร็จแล้วจอมมารก็ไม่พูดอะไรต่อและปัดมือเบาๆ ทำให้ทั้งสองคนนั้นหายไปในอากาศธาตุ จากนั้นจอมมารหันมามองกลุ่มคนที่เหลือทีละคนและกล่าวขึ้น

"ได้เวลาการทดสอบสุดท้ายแล้วอันนี้เป็นการทดสอบที่จะทำหรือไม่ก็ได้แต่ถ้าสำเร็จจะมีรางวัลใหัรับรองว่าการทดสอบนี้ง่ายมาก และรางวัลก็จะได้ตามตัวคน"

โรสและแองเจล่ามองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะ ตอบตกลงเพราะไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธอย่างไรพวกเธอก็มั่นใจว่าที่จอมมารเสนอมานั้นเพื่อพวกเธอและผู้กล้าแน่นอน

"งั้นดีเลยสุดท้ายนี้ยังไงก็มีคนนึงที่ต้องร่วมด้วยละนะ เพราะการทดสอบนี้ ลินลี่เป็นคนเดียวที่จะต้องทำให้ได้"

ทันที่ที่จอมมารพูดจบยังไม่ทันที่ใครจะตอบสนองทันจอมมารโบกมือเบาๆ ครั้งหนึ่งทั้งสามก็หายไปในอากาศแล้ว

"เห้อถึงเวลาต้องเล่นบทตัวร้ายอีกแล้วสิ"

จอมมารพึมพัมออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ทั้งสาม มาอยู่ในห้องเล็กๆห้องหนึ่ง เมื่อมองไปรอบๆแล้วห้องนี้เป็นห้องที่ค่อนข้างแคบกำแพงทั้งสี่ด้านและเพดานเป็นสีขาวอ่อนที่ทำให้รู้สึกสบายตา และข้างหน้าของพวกเธอนั้นมีประตูสามบาน และมีป้ายปักอยู่ที่ข้างหน้าประตูที่สอง ทั้งสามจึงเข้าไปอ่านด้วยความสงสัย

ป้ายนี้เขียนไว้ว่า "จงเลือกประตูที่จะเข้าไปคนละบานเท่านั้น และผ่านไปให้ถึงทางออก แล้วจะได้รางวัลของพวกเจ้า"

เมื่อเห็นดังนั้นทั้งสามมองหน้ากันเล็กน้อย และตกลงกันว่าจะไปด้วยกันในประตูบานแรก เพราะในป้ายไม่ได้บอกว่าห้ามไปด้วยกัน 

เมื่อตกลงกันเสร็จแล้วลินลี่ โรสและแองเจล่า ก็เดินไปที่ประตูบานแรก โดยมีแองเจล่า นำไปเป็นคนแรก เธอเปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไปในทันที แต่ทันใดนั้น ในตอนที่ขาของทั้งสองข้างของแองเจล่าพ้นประตูไป ประตูก็ปิดลงด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน จนเกือบจะกระแทกหน้าของโรสที่เดินตามมา 

นั้นทำให้พวกเธอตกใจมากและตะโกนเรียกแองจเล่าทันที ในวินาทีนั้นเองมีสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้นมีเงาของอะไรบางอย่างลอยเข้ามาจับขาทั้งสองเอาไว้โดยที่ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเงานั้นลากไปที่ประตู คนละบาน ทันที

ทางด้านของแองเจล่านั้นหลังจากเข้าห้องมาแล้วประตูปิดเธอรีบหันกลับไปแล้วใช้พลังกายอันมหาศาลของเธอในการ เปิดประตูทันที แต่มันก็ไมเป็นผลเธอได้ยินเสียงข้างนอกเหมือนว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสองคนเพียงแต่เธอไม่อาจรู้ได้เลย ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่าทั้งสองจะไม่เป็นอะไรแน่นอน

เมื่อเธอหันกลับมาที่เธอเห็นข้างหน้านั้นคือทางยาวมากน่าจะสัก 2- 3 กิโลเมตรได้ และมีสิ่งกีดขวางต่างๆ อยู่มากมายตลอดทาง ไม่ว่าจะเป็นกำแพงสูงหรือหนามแหลมขนาดใหญ่ อยู่เต็มไปหมดตามทาง นั้นทำให้เธอแอบตกใจอยู่เล็กน้อย แต่เพียงไม่นานเธอก็จัดการกับความรู้สึกตัวเองและรีบไปให้ถึงทางออกของห้องนี้ทันที

ขณะเดียวกันทางด้านโรสนั้น หลังจากมึนงง อยู่เล็กน้อยกับเหตุการที่เกิดขึ้นเธอก็เลิกเป็นห่วงไม่เข้าท่าและเริ่มหาทางไปที่ทางออกทันที

ผลคือทั้งสองคนถึงทางออกในเวลาที่แทบจะพร้อมกันและถูกเทเลพอร์ต กลับมาที่จุดที่ผู้กล้าอยู่ พวกเธใช้เวลาตั้งแต่เริ่มเพียงไม่กี่นาที่เท่านั้นก็ผ่านสิ่งกีดขวางพวกนั้นได้แล้ว

หลังจากทั้งสองคนกลับมาถึงพวกเธอก็ไม่เห็นจอมมารและลินลี่แล้วนั้นทำให้ โรสกับ แองเจล่าจึงเริ่มเป็นห่วงลินลี่ขึ้นมา เพราะก่อนจะเข้าไปจอมมารได้พูดอะไรบ้างอย่างเอาไว้ แต่ว่าเพียงไม่นานประมาณ 20นาที จอมมารก็อุ้มลินลี่มี่หมดสติกลับมา โดยที่สภาพของจอมมารนั้นเรียกได้ว่าแทบจะหายไปอยู่แล้ว บาดเจ็บทั้งตัวและ แขนของจอมมารหายไปหนึ่งข้าง

นั้นทำให้โรสและแองเจล่าตะลึ่งมาก และสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นจนต้องถามออกมา

"เกิดอะไรขึ้นกัน??"

ทั้งสองพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน แต่กลับไม่ได้รับคำตอบจากจอมมาร จอมมารเพียงวางลินลี่ลงเท่านั้นและ หยิบหนังสือสองเล่มออกมา ส่งให้ทั้งสองคนละเล่ม หลังจากทั้งสองรับหนังสือมาแล้วจอมมารก็โบกมือ หนึ่งที ภาพตรงหน้าของ โรสกับแองเจล่านั้นเปลี่ยนไปทันทีกลับมาอยู่ที่ประตูหน้าบ้านของพวกเขานั้นเอง

ทั้งสองคน งง งวยอย่างมาก อะไรกันที่ทำให้คนที่เก่งขนาดนั้นอยู่ในสภาพนั้นได้ แต่ก็คงจะไม่ได้คำตอบถ้าคิดต่อไป จึงไม่คิดให้รกสมองต่อไปและ อุ้มผู้กล้าและลินลี่กลับเข้าบ้านไป

ทางด้านจอมมารนั้น หลังจากที่ทั้งสี่ หายไปจากสายตาแล้ว จอมมารก็ทรุดลง อยู่ในท่าชันเข่าและขำออกมาเล็กน้อย และพูดออกมาว่า

"หึๆ นี้หนะหรอพลังของเนตรสังหารเทพ ไม่ใช่อะไรที่จะเอาร่างแยกครึ่งๆกลางนี้ไปรับตรงๆ เลยแหะ"

หลังจากจอมมารพูดจบร่างของจอมมารก็ค่อยๆสลายกลายเป็นหนึ่งเดียวกันสายลมไป

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________