ใบหน้าของมือปราบหญิงตึงขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากท่านไม่ไปสถานที่เช่นนั้นก็คงไม่ต้องเจ็บตัว”
เว่ยหลีเหว่ยเห็นสีหน้าของนางก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิดเขารีบลุกขึ้นยืนต่อหน้านาง ทำใจดีสู้เสือยื่นมือมาจับแขนคนที่ทำหน้าบึ้งตึง
“ได้ๆข้าผิดเอง ข้าไปในสถานที่ไม่ควรไป ว่าแต่เ้าไม่คิดจะดูหน่อยหรือ? ข้าเ็ปไปหมดทั้งตัวก่อนที่เ้าจะมามันสองคนทั้งทุบทั้งซ้อมจนข้าช้ำไปหมด ท้องของข้ายังเจ็บอยู่เลย”ชายหนุ่มแสร้งกุมท้องดึงมือนางให้มานั่งที่เตียง
แม้ไป๋สือจิ่นจะยังรู้สึกเดือดปุดๆอยู่ภายในแต่มองหน้าบวมช้ำของเขาก็อดจะสงสารไม่ได้ จึงยอมเดินตามแต่โดยดีเว่ยหลีเหว่ยกอดเอวนางด้วยมือข้างหนึ่งทั้งยังเอียงหน้าซบไหล่แหงนหน้าขึ้นแอบดมกลิ่นที่ซอกคอนาง
“เ้ากับหัวหน้าอู๋แบกคนร้ายผู้นั้นไปซ้อมมาหรือ?เหงื่อเ้าออกเยอะเลยนี่ แต่ข้าชอบนะ ข้าชอบที่เ้าแข็งแรงและมีวรยุทธ์ร้ายกาจ”
“ข้ายอมตามใจท่านก็จริงแต่มิใช่ว่าจะยอมให้ท่านขึ้นเตียงกับสตรีอื่น” น้ำเสียงของนางแข็งกร้าว
“ถ้าหากว่าพวกนางปีนเตียงข้าเองเล่า?”
“ข้าจะตัดเส้นเอ็นที่ขาพวกนางเอง”
เว่ยหลีเหว่ยถึงกับสะดุ้งสีหน้าของไป๋สือจิ่นไม่ล้อเล่นเลยสักนิด
“นี่...นี่เ้าคงไม่คิดจะตัดเส้นเอ็นข้าด้วยหรอกนะ”
นางจับปลายคางของเขาให้หันมาสบตา“มือไหนของท่านแตะต้องนาง ข้าก็จะตัดข้างนั้น”
ชายหนุ่มขนลุกขนชัน“เอาจริงหรือนี่?”
“ท่านคิดว่าคนอย่างข้าพูดเล่นหรือไม่?”
เขารีบส่ายหน้าเว่ยหลีเหว่ยรู้ว่าคนอย่างนางต่อให้เขาข่มขู่ หากนางไม่เต็มใจจะไม่ทำก็ย่อมได้ เว่ยหลีเหว่ยเชื่อว่านางยังคงติดใจคืนนั้นที่ได้ร่วมเตียงกันในเมืองิไม่เช่นนั้นนางคงไม่ยอมให้เขาแตะต้องร่างกายอีก เท่าที่สอบถามจากมือปราบในเมืองเทียนถังมานางไม่มีครอบครัวและไม่มีคนรัก นางพักอาศัยอยู่ตามลำพังอีกทั้งตอนนี้สำนักนักฆ่าที่นางหลบหนีออกมาก็ถูกทางการทำลายไปหมดสิ้นแล้ว
“เ้าอย่าโมโหเลยนะข้ารู้ว่าที่เ้ากลับมาเพราะเป็ห่วงข้า”
“ข้ารีบกลับมาพักต่างหาก”นางเบือนหน้าหนี “หากว่าท่านไม่เป็ไรมาก ข้าก็กลับห้องพักก่อนเ้าค่ะ”
ชายหนุ่มยื่นริมฝีปากไปจูบซอกคอนางอย่างรุกเร้าในเมื่อนางมาถึงเตียงของเขาแล้ว จะปล่อยให้นางกลับออกไปเฉยๆ ได้อย่างไร?อ้อมกอดของเขากระชับเข้า เสียงพึมพำอยู่ข้างคางได้ยินชัดเจน
“คืนนี้อย่ากลับเลยนะอยู่ดูแลข้าเถอะ”
“คุณชายข้าต้องกลับไปอาบน้ำก่อนนะเ้าคะ”
เขาจูบใบหูนางดูดเบาๆ สูดดมกลิ่นเหงื่อบางๆ ของนางอย่างหลงใหล
“ไม่ต้องอาบหรอกข้าชอบตอนเ้ามีกลิ่นเหงื่อหน่อยๆ”
เขารุนร่างนางให้นอนลงก่อนจะทาบลง้าไป๋สือจิ่นโยนกระบี่ลงข้างเตียงแล้วสอดสองแขนกอดคอเขาจูบตอบอย่างเต็มใจ
“โอ๊ะ! ตรงนี้เจ็บ”
“ท่านเจ็บมากหรือ?”
“เป็เพราะเ้ามาช่วยข้าช้าคราวหน้าเ้าอย่าทิ้งข้าไว้อีกนะ”เขาชี้ให้นางดูหน้าอกที่มีรอยช้ำเพราะถูกด้ามกระบี่กระแทกเข้าอย่างแรงนางเอื้อมมือไปลูบรอยช้ำของเขาเบาๆ
“หากท่านไม่ขึ้นไปบนห้องกับพวกนางก็คงไม่เจ็บตัว”นางกระพริบตาสองสามครั้ง
“หืม! ที่จริงเป็เ้าที่ลงโทษข้าไม่ยอมออกมาช่วยทันทีแต่ปล่อยให้ข้าเจ็บตัวเสียก่อน ใช่หรือไม่?”คุณชายเว่ยผู้เสเพลและเฉลียวฉลาดนึกออกในทันที
ไป๋สือจิ่นสบตาเขานิ่งแทนคำตอบ
“ในเมื่อข้าก็เจ็บตัวตามที่เ้า้าแล้วคืนนี้เ้าต้องปลอบใจข้าแล้ว”
หญิงสาวครางเบาๆเมื่อเขาก้มลงทำโทษนางด้วยปากที่ทรวงอก
ปั่ก!
นางทุบหลังเขาหนึ่งที ชายหนุ่มสะอึกเบาๆก่อนจะก้มหน้าก้มหน้าลงโทษนางต่อไปกระทั่งมีรอยช้ำสีกุหลาบเพิ่มขึ้นอีกหลายรอย
เช้าวันต่อมาไป๋สือจิ่นรีบกลับไปที่บ้านของตนพร้อมด้วยปิ่นโตอาหารเช้าอู๋เจี้ยนที่นั่งจิบน้ำชารออยู่ยิ้มร่าเมื่อเห็นของที่นางหิ้วมาด้วย
“อืม...นับว่าเ้ายังรู้งาน”
“หัวหน้าอู๋ในเมื่อท่านทำงานหนัก ข้าก็ต้องหาทางช่วยเหลือสิ”
ไป๋สือจิ่นเรียงถ้วยอาหารบนโต๊ะและวางถ้วยข้าวพร้ะเกียบเอาไว้หน้าอู๋เจี้ยนหัวหน้ามือปราบกล่าวขอบคุณและเริ่มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยมือปราบหญิงถือถ้วยข้าวที่คีบอาหารโปะไว้ข้างบนเดินลงไปยังห้องใต้ดินมือปราบว่านถูกปล่อยลงจากไม้ที่มัดไว้เอาแล้วไปขังในคุกเล็กๆ มุมห้องหญิงสาวยื่นถ้วยอาหารให้พร้อมกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำดื่ม
“กินเสียเถอะตอนสายข้าจะเอายามาให้เ้า รีบรักษาแผลให้หาย อีกไม่นานจะมีคนมาอยู่ในห้องขังเป็เพื่อนเ้าแล้ว”
“นางปีศาจ! แกคิดจะฆ่าพวกเราสี่คนงั้นหรือ?”
“ฆ่า?! ยังเลยข้าแค่อยากรู้ความจริงเท่านั้นเอง”
“การเปิดเผยความลับของพรรคเทียมฟ้าคิดหรือว่าพวกเรายังจะมีชีวิตอยู่ได้?”
“เื่นั้นอยู่นอกเหนือความรับผิดชอบของข้าหากพวกเขาคิดจะฆ่าคนที่ทรยศนั่นก็เป็เื่ของพวกเขา” นางยังคงทำหน้าเรียบเฉย “จะข้าวกินหรือไม่?มันก็เื่ของเ้า”
ไป๋สือจิ่นกลับขึ้นไปห้องชั้นบนอู๋เจี้ยนที่กินข้าวเสร็จแล้วเก็บของที่เหลือคืนใส่ในปิ่นโต ดูเหมือนนางจะนำเอามาจากเรือนพักของท่านผู้ตรวจการเพราะถ้วยจานดูงดงามกว่าที่มีในบ้านนางมาก
“พวกเราออกไปคนทั้งสี่ที่ถูกจับเมื่อคืนกันเถอะข่มขู่พวกเขาไว้ก่อนว่าอย่าได้คิดพูดเื่ที่มือปราบว่านหายไปให้บอกว่าเขาแค่กลับไปบ้านนอกเมือง”
อู๋เจี้ยนพยักหน้ารับเขารีบไปที่คุกในสำนักมือปราบแล้วจัดการตามที่ไป๋สือจิ่นบอก
“ข้าจะปล่อยพวกเ้าไปแต่จำไว้ว่าหากมีคนถามหามือปราบว่านต้องบอกว่าเขากลับบ้านนอก เข้าใจหรือไม่?”
คนทั้งสี่รับคำแต่โดยดีพวกเขาได้รับการปล่อยตัวออกมา ยามนั้นฉางจื่อเหลียงกำลังตามหามือปราบว่านเพื่อเตรียมจะลงมือลอบสังหารคนของพรรคัเทพเพื่อจัดฉากใส่ร้ายอีกครั้ง
“เหล่าว่านกลับบ้านนอก! อะไรกัน? จะไปก็ไม่บอกกล่าวเื่ที่ตกลงกันไว้จะได้ทำในยามใด?”
“เห็นว่าอีกสามสี่วันก็กลับมาแล้วนะขอรับ”
“ได้! ข้าจะรอเขา!”
****************************
5K
