วิลล์กลับมาที่เมืองเอลลานิธอีกครั้งพร้อมกับทารินและลีน่า
เมื่อเดินทางมาถึงเมืองทารินได้พาวิลล์ตรงไปที่ร้านช่างไม้ที่เขารู้จัก
เมืองเอลลานิธเป็เมืองที่โดดเด่นในเื่การค้าจึงมีเขตหนึ่งของเมืองที่เป็จุดรวมตัวเฉพาะสำหรับช่างฝีมือและนักออกแบบ
ทุก ๆวันจะมีร้านค้าถูกเปิดขึ้นมาใหม่และปิดตัวลงอยู่เสมอ
ช่างฝีมือและนักออกแบบจึงเป็หนึ่งในอาชีพที่สำคัญและเป็สิ่งที่ไม่อาจถูกแทนที่ได้สำหรับเมืองแห่งนี้
“นี่ไมรอนเป็ช่างฝีมือแล้วก็เป็เ้าของร้านนี้ด้วย”ทารินกล่าวแนะนำไมรอนให้กับวิลล์รู้จัก
“ยินดีที่ได้รู้จัก”ไมรอนกล่าวทักทายเสียงเรียบ “ทารินพึ่งพูดถึงเธอให้ฟังไม่คิดว่าตัวจริงจะเด็กกว่าที่คิด”ไมรอนคิดว่าคนที่มีฝีมือที่สามารถรังสรรค์เมนูอาหารเอลฟ์ใหม่ ๆ ออกมาได้ไม่น่าจะเป็เด็กอายุน้อยแบบวิลล์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”วิลล์เกร็งเล็กน้อยกับการทักทายที่เกิดขึ้นในครั้งนี้
ไมรอนเป็เอลฟ์ที่ค่อนข้างเรียบง่ายแต่ก็เต็มไปด้วยความสุขุมงานทุกชิ้นที่ผ่านมือเขาจึงเต็มไปด้วยความสวยงามและความประณีต
“มีแบบร้านที่้ามาด้วยไหม?”ไมรอนกล่าวเข้าเื่ทันทีทันใด
“มีค่ะ!”วิลล์กล่าวด้วยเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย
หญิงสาวนำแบบร้านที่เตรียมไว้มอบให้กับไมรอนก่อนที่เธอจะอธิบายถึงความ้าออกมา
“เอ่อ…ร้านที่อยากทำจะเป็ร้านไม้ทั้งหลังค่ะตัวร้านติดล้อลากสี่ข้าง เป็ยางแข็งแรงเพื่อเข็นไปได้สะดวกแล้วข้างในก็จะมีที่นั่งประมาณ 8 ที่ ด้านซ้ายกับขวาฝั่งละ 2 ที่ แล้วด้านหน้าอีก4 ที่พอดีค่ะ” วิลล์ยกนิ้วชี้ไปตามตำแหน่งบนภาพแบบด้วยแววตาเป็ประกาย “ส่วนพื้นที่ตรงกลางที่เหลือจะใช้สำหรับวางของ เตรียมวัตถุดิบ แล้วก็ทำอาหารตรงนั้นเลยค่ะเหมือนเป็หัวใจของร้านเลยนะคะ” กล่าวอธิบายรวดเดียวจนจบจนทารินและลีน่าที่ยืนอยู่มีสีหน้าประหลาดใจ
“เป็ไม้ทั้งหมด?”ไมรอนถาม “หลังคาด้วยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ ได้ไหมคะ?”
ไมรอนขมวดคิ้วทำสีหน้าครุ่นคิดแล้วส่งเสียง‘อืม อืม’ ออกมา
“ได้!”กล่าวเสียงหนักแน่น “คงต้องใช้กาวไม้ที่ทนทานต่อทุกสภาพอากาศมาใช้”ยังคงมีสีหน้าครุ่นคิดอยู่ตลอด
วิลล์หันหน้าไปหาลีน่าอย่างงงๆ “เขาเป็อะไรเหรอ?” กล่าวถามลีน่าด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ
ลีน่ายิ้มแล้วตอบ“กำลังใช้ความคิดแล้วก็วางแผนสร้างร้านให้กับเธอยังไงล่ะ”
ทุกครั้งที่ไมรอนตอบรับงานใหม่ๆเขาจะมีใบหน้าที่จริงจังและอยู่ในสภาวะครุ่นคิดจนกว่าสิ่งที่เขากำลังจะทำจะเป็รูปเป็ร่างขึ้นมาในความคิดของเขา
“เบาไหม?ร้านต้องเบามากไหม?” ไมรอนที่กำลังนึกถึงความพิเศษของไม้ที่จะนำมาสร้างร้านกล่าว
“เบาได้ก็ดีค่ะพอดีฉันจะเอาไปใช้งานตามสถานที่ต่าง ๆ ที่ฉันกำลังจะเดินทางไป”
ไมรอนยกยิ้มมุมปากแล้วกล่าว“เป็ผู้หญิงที่กล้าและเด็ดเดี่ยวดีนะ”
“คะ?”วิลล์อุทานออกมาด้วยความมึนงง
“น่าจะเสร็จภายใน10-15 วัน” ไมรอนกล่าว “รูปแบบร้านค่อนข้างแปลกใหม่ฉันคงต้องใช้เวลาศึกษาเล็กน้อย”
“ได้ค่ะ”
รูปแบบร้านที่วิลล์เสนอทำให้ไมรอนถึงกับเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจมันไม่ใช่เพราะโครงสร้างภายนอกของร้านที่ต่างจากเดิมหากแต่เป็เพราะการออกแบบภายในที่ไม่เหมือนใคร เพราะที่ผ่านมายังไม่มีใครคิดจะสร้าง “รถลาก” ที่กลายเป็ร้านค้าเคลื่อนที่พร้อมทั้งมีที่นั่งให้ลูกค้าได้นั่งกินอยู่ภายในแบบนี้มาก่อนมันคือความคิดที่ทั้งบ้าบิ่นและน่าสนใจไปพร้อมกัน
“น่าสนใจ! น่าสนใจ!”ไมรอนที่ยังคงจดจ่ออยู่กับรูปแบบร้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
...
“เอาล่ะพวกเราสองคนต้องไปแล้ว พรุ่งนี้ยังมีงานรอพวกเราสองคนอยู่” ทารินกล่าว
“ดูแลตัวเองด้วยล่ะเอาไว้ว่าง ๆ หรือเอาของมาขายฉันจะแวะมาหานะ” ลีน่ากล่าวอย่างอาลัยอาวรณ์
“อืม...ขอบใจนะ”วิลล์ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าว “ฉันให้!”หญิงสาวนำอาหารเอลฟ์ที่เคยทำและเก็บไว้ออกมามอบให้กับเอลฟ์ทั้งสองคน
ทารินและลีน่าตาลุกวาว
“ขอบคุณนะ!”ลีน่ากล่าวพลางสวมกอดอีกฝ่าย
“ขอบใจนะวิลล์”ทารินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ทั้งสามคนกล่าวลาแล้วแยกย้ายกันออกไป
...
ด้วยยานอวกาศที่ยังอยู่ระหว่างการซ่อมวิลล์จึงเลือกปักหลักชั่วคราวที่เมืองเอลลานิธเมืองที่ทั้งคึกคักและแปลกตาสำหรับเธอ บ้านพักเล็ก ๆในย่านการค้าจึงกลายเป็บ้านหลังใหม่ของเธอไปก่อนจนกว่ายานของเธอจะพร้อมออกเดินทางอีกครั้ง
หญิงสาวเลือกบ้านพักขนาดเล็กเรียบง่ายแต่มีครบทุกอย่างที่จำเป็ให้ใช้ชีวิตได้สะดวกสบายโดยเฉพาะห้องครัวที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุด
รูมิเป็คนลงมือจัดการติดตั้งอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมในห้องครัวด้วยตัวเองพอเสร็จสิ้นทุกอย่าง เธอก็เอ่ยกับวิลล์เสียงหนักแน่นปนโอ้อวดว่า
“เื่ควบคุมกล้องปล่อยให้รูมิทำเองเถอะเอไอพวกนั้นไม่เก่งพอจะเก็บภาพเธอได้เหมือนที่รูมิทำได้หรอก”
วิลล์ใช้รถโดยสารประจำทางและรถโดยสารส่วนตัวเป็บางครั้งในการออกสำรวจสถานที่ต่าง ๆ ภายในเมือง
เพราะเมืองการค้าแห่งนี้มีขนาดใหญ่หญิงสาวจึงเลือกสำรวจสถานที่บางแห่งที่สำคัญ
หลายวันที่ผ่านมาวิลล์ได้เดินสำรวจสถานที่ต่าง ๆ มากมาย และสถานที่สุดท้ายที่เธอแวะมาคือที่ ๆคุ้นเคยดี ‘ตลาดขายพืช’
พื้นที่สำหรับขายพืชผักและสมุนไพรต่าง ๆ ถือว่าเป็ตลาดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดมีเอลฟ์หญิงชายมากหน้าหลายตา จากเมืองต่าง ๆ เดินทางมาซื้อ ขายแลกเปลี่ยนวัตถุดิบต่าง ๆ มากมายในแต่ละวัน
“ใช่สิ! จริงด้วย!”วิลล์อุทานออกมา
หญิงสาวที่กำลังเดินสำรวจวัตถุดิบต่างๆ ได้พบเจอกับวัตถุดิบชนิดหนึ่งที่ดูเหมือนว่ามันจะเป็วัตถุดิบที่มีมากเป็พิเศษภายในตลาดแห่งนี้
วิลล์มองไปที่วัตถุดิบและครุ่นคิดถึงวิธีการแปรรูปสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
หญิงสาว้าเปลี่ยนวัตถุดิบสดใหม่ดังกล่าวให้เป็เครื่องปรุงสารพัดประโยชน์ชนิดหนึ่งสำหรับเอลฟ์และเธอ
“ลืมสิ่งนี้ไปได้ยังไงเนี่ย!”อารมณ์เสียเล็กน้อยกับความสะเพร่าของตัวเอง
ในชีวิตก่อนซอสปรุงรสเห็ดหอมและผงปรุงรสเห็ดหอมถือว่าเป็เครื่องปรุงที่สำคัญสำหรับผู้ที่ไม่กินเนื้อสัตว์มันจะขายดีที่สุดใน่เทศกาลหนึ่ง ซึ่งเป็เทศกาลสำหรับผู้ที่ละเว้นเนื้อสัตว์
วิลล์กลับมาที่บ้านพักพร้อมกับวัตถุดิบจำนวนมาก
“ทีนี้แหละ!สามีภรรยาคู่นั้นจะได้มีเครื่องปรุงที่หลากหลายหน่อยไม่ใช่เอะอะก็ซอสเทอริยากิอย่างเดียว”
...
ช่อง : วิลล์หิวแล้ว
หัวข้อ :เครื่องปรุงรส
ผู้ชม : 58,631
“สวัสดีผู้ชมทุกท่านนะคะ!”วิลล์กล่าวทักทายด้วยใบหน้าและท่าทางที่เป็กันเอง“วันนี้วิลล์ไปเดินเล่นที่ตลาดแล้วพบกับวัตถุดิบชนิดหนึ่งมาค่ะ!” ทำสีหน้าตื่นเต้น“มันมีขายอยู่เยอะมาก ๆ มากจนวิลล์คิดอะไรบางอย่างออกมาได้เลย!”กล่าวด้วยน้ำเสียงและใบหน้าขี้เล่น
“และสิ่งนั้นก็คือ‘เห็ดหอมแห้ง’ ค่า!!!” รูมิใส่เสียงเอฟเฟกต์ตื่นเต้นประกอบ
[ว้าว!วันนี้มีเสียงเอฟเฟกต์ด้วย! เ้าของช่องอัปเกรดอุปกรณ์มาใหม่เหรอเนี่ย!]
[เห็ดหอมแห้งเหรอ?เยอะมากจริง ๆ นั่นแหละ เดินไปทางไหนก็เจอ]
[ลูกเล่นเยอะขึ้นแต่ฝีมือไม่ได้เื่หรือเปล่า สตรีมเมอร์เน้นอุปกรณ์]
เสียงเอฟเฟกต์ที่เพิ่มเข้ามาในวันนี้สร้างความน่าสนใจให้กับการไลฟ์สตรีมของวิลล์เป็อย่างมาก
“เรามาเริ่มทำเครื่องปรุงชนิดแรกกันเลยดีกว่าค่ะ!”ยิ้มบาง ๆ ให้กับกล้อง
กล้องที่ถูกควบคุมโดยรูมิโฟกัสไปที่วัตถุดิบแต่ละชนิดแล้วไปหยุดโคลสอัพที่เห็ดหอมแห้งที่เป็วัตถุดิบหลัก
“วิลล์จะนำเห็ดหอมแห้งไปอบให้กรอบก่อนนะคะแล้วเราค่อยเอากระเทียมที่ปอกเปลือกแล้วไปอบต่อทีหลัง”
กล้องซูมเข้าที่ถาดอบขณะที่เห็ดและกระเทียมเริ่มส่งกลิ่นหอมลอยขึ้นมา
“การอบให้แห้งสนิทจะช่วยให้วัตถุดิบทั้งสองมีกลิ่นหอมมากขึ้นค่ะ”
จากนั้นวิลล์ก็นำเห็ดหอมแห้งและกระเทียมที่อบแล้วไปปั่นจนละเอียดเสียงเครื่องปั่นดังเบา ๆ ประกอบการไลฟ์สตรีมทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนอยู่ในครัวด้วยกัน
“ขั้นตอนสุดท้ายวิลล์จะใส่เกลือกับน้ำตาลลงไปแล้วคลุกส่วนผสมให้เข้ากันค่ะ”
คลุกส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากันอย่างพิถีพิถัน
“เสร็จแล้วค่ะเครื่องปรุงรสชนิดแรกสำหรับเอลฟ์”ยิ้มให้กล้องเล็กน้อย “ง่ายไปไหมคะ?” กล่าวด้วยน้ำเสียงติดเล่น
[ทำไมไม่เปิดฟีเจอร์ทุกอย่างให้หมดล่ะสตรีมเมอร์แบบนี้ก็ไม่ได้กลิ่นพอดี]
[ง่าย!แต่จะเอาไปทำอะไรกินล่ะ?]
[หรือวาสสตรีมเมอร์จะเริ่มี้เีแล้วไลฟ์สตรีมสั้นๆ แค่นี้]
คำถามชวนสงสัยมากมายถูกส่งเข้ามา
วิลล์ยิ้มแล้วหัวเราะเบาๆ ให้กับคอมเมนต์
“เดี๋ยววิลล์จะใช้ผงปรุงรสเห็ดหอมทำข้าวผัดให้ชิมนะคะแต่ตอนนี้เรามาเริ่มทำเครื่องปรุงรสชนิดที่สองกันดีกว่า”
วัตถุดิบหลักของเครื่องปรุงรสชนิดที่สองยังคงเป็เห็ดหอมเหมือนครั้งก่อนมีวัตถุดิบอื่น ๆ เพิ่มเติมเข้ามาเล็กน้อย รวมไปถึงเครื่องปรุงรสอื่น ๆที่หญิงสาวนำมาเป็ส่วนผสม
“วิลล์จะแช่เห็ดหอมแห้งในน้ำอุ่นประมาณ30 นาที นะคะ รอจนนุ่ม แล้วค่อยนำมาหั่นเป็ชิ้นบาง ๆ”
กล้องซูมเข้าที่มือวิลล์ขณะหยิบเห็ดหอมขึ้นจากน้ำอุ่นเผยให้เห็นเนื้อเห็ดที่เริ่มนุ่ม
“วิลล์แช่เห็ดหอมเตรียมไว้แล้วค่ะผู้ชมทุกคนจะได้ไม่ต้องรอนาน”
เธอยิ้มให้กล้องเล็กน้อยพร้อมเสียงน้ำหยดจากเห็ดที่ยังหมาด ๆ
[สตรีมเมอร์เริ่มมีลูกเล่นแล้วฮ่า ฮ่า]
[เป็เทคนิคที่ดีผู้ชมจะได้ไม่เสียเวลานานจนเกินไป]
ผู้ชม : 92,391
หญิงสาวหั่นเห็ดหอมเป็ชิ้นบางๆ
ขยับใบหน้าเข้าหากล้องเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบว่า“วิลล์มีเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากค่ะ” เธอหยิบน้ำแช่เห็ดหอมขึ้นมาโชว์ให้ผู้ชมเห็นอย่างชัดเจน “อย่าทิ้งน้ำแช่เห็ดหอมเด็ดขาดน้ำแช่เห็ดหอมนี่แหละที่จะทำให้ซอสของเราหอมมากยิ่งขึ้น” กล้องจับโฟกัสน้ำเห็ดที่ใสใสเป็ประกายราวกับกำลังส่องแสงจากดวงดาว
วิลล์นำกระทะขนาดกลางมาตั้งบนเตาเทน้ำแช่เห็ดหอมลงไป แล้วตามด้วยเห็ดหอมที่หั่นเอาไว้
“ต้มด้วยไฟกลางประมาณ5–10 นาที นะคะหลังจากนั้นวิลล์จะวางพักไว้เพื่อให้ตัวน้ำเห็ดคลายความร้อนลงเล็กน้อย”
หญิงสาวฮัมเพลงระหว่างรอเห็ดหอมได้ที่เห็ดหอมส่งกลิ่นหอมลอยขึ้นมา กล้องโฟกัสไอร้อน
วิลล์นำเห็ดหอมพร้อมกับน้ำต้มเทใส่ลงไปในเครื่องปั่น
เห็ดหอมค่อย ๆกลายเป็เนื้อเนียนละเอียด
จากนั้นตั้งไฟอ่อนเทเห็ดหอมปั่นกลับลงกระทะ เติมน้ำเล็กน้อย ตามด้วยซีอิ๊วขาวและน้ำตาล
คนส่วนผสมให้เข้ากันชิมรสกลมกล่อม เค็มหวานตามชอบ
เคี่ยวจนเดือดและหอมกล้องซูมเข้าเห็นซอสค่อย ๆ ข้น
สุดท้ายใส่น้ำละลายแป้งลงไปเพื่อให้ซอสข้นเล็กน้อยเพิ่มความหนืดและมิติให้ซอส
“เสร็จแล้วค่ะ!แต่ถ้า้าให้ซอสมีความเนียนสามารถกรองเอาเศษเห็ดเล็ก ๆ ออกได้นะคะ”
กล้องโฟกัสไปที่ผงปรุงรสและซอสปรุงรสทั้งสองชนิด
“วิลล์จะเริ่มทำอาหารจากเครื่องปรุงรสทั้งสองชนิดนี้แล้วนะคะ”ยิ้มบาง ๆ ให้กับกล้อง
ฟีเจอร์ทั้งหมดถูกเปิดออก
“และเมนูแรกก็คือ‘ข้าวผัดเกาลัด’ ค่ะ!”
วิลล์ตั้งกระทะบนเตาใช้ไฟกลางแล้วเทน้ำมันลงไป กล้องจับภาพไปที่กระทะ
พอน้ำมันเริ่มร้อนเธอใส่กระเทียมสับลงไป ผัดจนกระเทียมเริ่มส่งกลิ่นหอมและเปลี่ยนสี
จากนั้นเทข้าวหุงสุกที่พักไว้จนเย็นแล้วลงไปในกระทะกล้องโคลสอัพจับมือขณะผัด ให้ผู้ชมเห็นเมล็ดข้าวสวย ๆ ที่คลุกอยู่กับกระเทียม
วิลล์ใส่เกาลัดต้มสุกหั่นเต๋าลงไปสะบัดกระทะขึ้นเพื่อคลุกให้เกาลัดเข้ากับข้าวกล้องซูมโฟกัสที่เกาลัดลอยขึ้นมาเด่นในกระทะ
สุดท้ายเติมผงปรุงรสเห็ดหอมซีอิ๊วขาว และน้ำตาล จากนั้นผัดให้เข้ากัน
หญิงสาวชิมเล็กน้อยแล้วพยักหน้าพอใจ พร้อมหันไปส่งรอยยิ้มให้กล้อง
“เสร็จแล้วค่ะมาเริ่มทำเมนูต่อไปกันเลยดีกว่า เราจะได้กินอาหารมื้อนี้ทีเดียว”วิลล์ยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์ “เมนูต่อไปก็คือ ‘ผักราดซอสเห็ดหอม’ ค่ะ”
ผู้ชม : 253,419
กลิ่นหอมของเครื่องปรุงรสสองชนิดลอยฟุ้งขึ้นมาดึงดูดสายตาและความสนใจของผู้ชมได้อย่างรวดเร็วทำให้ทุกคนในสตรีมต่างตั้งตารอชิมรสชาติของเมนูต่อไป
[หอม หอม เกินไปมากเปิดให้ชิมเลยเถอะขอร้อง]
[‘สนับสนุน 888เฟนี’ อย่าเอาไปตั้งตรงนั้น เลื่อนมาอีกนิดก็ได้ชิมแล้ว]
[ก็แค่ข้าวผัดง่าย ๆไม่รู้ไปเลียนแบบสตรีมเมอร์คนอื่นอีกหรือเปล่า]
วิลล์เหลือบมองคอมเมนต์เล็กน้อยแล้วเริ่มทำเมนูต่อไปทันที โดยเธอทำแค่เพียงยิ้มเพื่อเพิ่มความสงสัย
“วิลล์จะใช้เป็ยอดอ่อนคะน้านะคะนำมาลวกหรือนึ่งเพื่อทำให้นิ่มเล็กน้อย ส่วนในวันนี้วิลล์จะใช้วิธีลวกนะคะวิลล์อยากได้ความสดกับความกรอบของยอดอ่อนคะน้าค่ะ!”
หญิงสาวตั้งน้ำด้วยไฟแรงสุดพอน้ำเดือดก็ใส่ยอดอ่อนคะน้าลงไป รอจนครบหนึ่งนาทีก็ตักยอดคะน้าไปแช่ไว้ในน้ำเย็นจัด
“การแช่ในน้ำเย็นจัดจะช่วยให้คะน้าคงความกรอบและสดเอาไว้ค่ะส่วนผู้ชมคนไหนที่ไม่สะดวก สามารถนำไปทานกับซอสได้เลยนะคะ”
วิลล์นำยอดอ่อนคะน้ามาจัดเรียงบนจานอย่างประณีตราดซอสปรุงรสเห็ดหอมตามลงไป ก่อนที่จะปิดท้ายด้วยน้ำมันงา
วิลล์ปรบมือพร้อมทำท่าทางผ่อนคลาย“เรามาชิมกันดีกว่า กลิ่นหอมกำลังดีเลย รีบกินในตอนที่ยังร้อน ๆ อยู่เถอะค่ะ”
ผู้ชม : 539,178
[‘สนับสนุน1,000,000 เฟนี’ อร่อยทั้งสองเมนูเลยครับ ยังยืนยันคำเดิมสนใจมาเป็แม่ครัวส่วนตัวของผมหรือเปล่าครับคุณวิลล์]
[‘สนับสนุน 1,000เฟนี’ กรี๊ด ๆ สู้คอนเมนต์บนไม่ได้เลย ถ้าฉันรวยแบบนี้ก็อยากเก็บคุณวิลล์เอาไว้ข้างกายเหมือนกัน]
[‘สนับสนุน 100เฟนี’ อร่อยมากเลยค่ะ ลูกชายกินอาหารสำเร็จรูปไม่ได้ั้แ่ที่มีช่องไลฟ์สตรีมของคุณวิลล์ ช่วยคนเป็แม่แบบฉันได้เยอะเลย]
[‘สนับสนุน 100,000เฟนี’ ใช่ ๆ เหมือนกับคอมเมนต์บน แม้อาหารปรุงสุกจะมีราคาแพงแต่มันก็สามารถรักษาโรคเบื่ออาหารสำเร็จรูปได้]
[‘สนับสนุน 10,000เฟนี x100’ ฉันมาจากบริษัทxxx ้าติดต่อซื้อสูตรวิธีการทำซอสและอาหารต่างๆ ...]
[‘สนับสนุน …’]
ไลฟ์สตรีมวันนี้มียอดเงินสนับสนุนมากมายถูกโอนเข้ามาสนับสนุนให้กับวิลล์
หญิงสาวสะดุดตากับคอมเมนต์จากบริษัทแห่งหนึ่งที่ส่งคอมเมนต์เข้ามาติดๆ กัน
“รูมิแบนคนนี้ให้ที”กล่าวด้วยสีหน้าจริงจังเมื่ออยู่หลังกล้องก่อนที่จะปรับสีหน้ากลับมายิ้มแย้มอีกครั้งเมื่ออยู่หน้ากล้อง
“วันนี้วิลล์มีข่าวดีจะมาบอกกับทุกคนด้วยค่ะ”ทำสีหน้าตื่นเต้น “หลังจากจบไลฟ์สตรีมวันนี้วิลล์จะอัปโหลดคลิปวิดีโอการทำอาหารทั้งหมดลงช่องแล้วนะคะ”กล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“แล้วกลับมาพบกับวิลล์ใหม่อีกครั้งเมื่อ‘วิลล์หิวแล้ว บ๊าย บายค่ะ!’”
ไลฟ์สตรีมจบลงด้วยบรรยากาศที่สุดแสนจะครื้นเครง
โดยเฉพาะบรรดาผู้ชมที่กำลังรอคอยคลิปวิดีโอวิธีการทำอาหารจากเ้าของช่อง‘วิลล์หิวแล้ว’
20
![จ้าวปกครองแดนนรกภูมิเยี่ยงข้าดันมาเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ..!! [E-BOOK ใน MEB]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698224279_17658081.webp)
