เช้าวันจันทร์ พายุตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน ทว่าเขานั้นไม่ได้ไปเรียนเเต่เเค่อยากไปแอบดูปฏิกิริยาของครูข้าวหอมเท่านั้น เขาอยากรู้ว่าเวลาที่เธอไม่เจอเขา เธอจะรู้สึกยังไง ณ หน้าประตูโรงเรียนคิตตี้กับเวลเดินจูงมือกันเข้าโรงเรียนอย่างสบายใจ วินาทีนั้นพวกเขาก็เหลือบไปเห็นข้าวหอมเดินมาพอดี
“อาจารย์ข้าวหอม..สวัสดีค่ะ..มาโรงเรียนแต่เช้าเลยนะคะ” คิตตี้ลองทักเสียงดังลั่นจนข้าวหอมใ จนต้องหันมาตามหาต้นเสียงที่เรียก
“อ้าว..อรุณสวัสดิ์จ้ะ…พวกเธอก็มากันเเต่เช้าเลยนะ”
“พอดีพวกผม 3 คนเป็เวรทำความสะอาดห้องนะครับ”
“อ่อจ้ะ” ข้าวหอมทักทายพอเป็พิธีและกำลังจะเดินไปยังห้องพักครูแต่ทว่าคิตตี้กับเวลวิ่งมาขวางทางเธอไว้ก่อน พวกเขาพยายามถ่วงเวลาไว้เพื่อให้ข้าวหอมถามหาอีกคนที่ไม่ได้มาด้วย เเต่ดูเหมือนว่าข้าวหอมจะไม่ได้สนใจในเื่นั้น
“พวกเธอมีอะไรอีกหรือเปล่าจ๊ะ?”
“เอ่อ…คือ…พวกผม 3 คน มาทำความสะอาดห้องครับ” เวล..พยายามเน้นเสียงตรงคำว่า 3 เพื่อให้ข้าวหอมรู้สึกแปลกใจว่าตอนนี้ทำไมพวกเขามีกันอยู่ 2 คนนั่นเอง
“จ่ะ..ตามสบายนะ..ครูขอตัวก่อน” ข้าวหอมเดินเลี่ยง 2 คนและตรงไปยังห้องพักครูอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเอาเวลกับคิตตี้ถึงกับมองหน้ากันแล้วงงๆ
“ทำไมเธอไม่สงสัยเลยอ่ะ ว่าทำไมเรามีกันอยู่ 2 คนไอ้พายุไปไหน?”
“เหลืออาจารย์อาจจะยังไม่ได้สังเกต ต้องรอให้เข้าห้องเรียนก่อนตอนนั้นแหละต้องมีการเรียกชื่อพายุแน่” เวลพยักหน้าตอบแฟนก่อนจะจูงมือตรงไปที่ห้องเรียน ไม่นานนักก็ถึงเวลาเข้าห้องเรียน ซึ่งคาบแรกก็เป็ข้าวหอมที่จะต้องมาสอน ม. 6/1 นั่นเอง
“สวัสดีจ๊ะ นักเรียนทุกคน วันนี้เรามาเรียนด้วยกันนะ ก่อนอื่นครูขอเช็คชื่อก่อนแล้วกัน แก้วกานดา”
“มาค่ะ”
“ กฤติกา”
“มาค่ะ
“มาเวล”
“มาครับ”
“ภาสกร”
“...............” ข้าวหอมเรียกชื่อมาจนถึงพายุ ซึ่งไม่มีคนตอบกลับ ข้าวหอมจึงแหงนหน้าขึ้นจากราบชื่อเพื่อมองไปรอบๆห้อง
“ภาสกรไม่มาเหรอจ๊ะ?”
“เอ่อ..พอดี พายุเขาไม่สบายอ่ะค่ะอาจารย์”
“ใช่ครับ…เห็นบอกว่าเป็หนักเลยอาจจะได้ลาหลายวันนะครับ”
“อ้าวหรอ…โอเคงั้นหรอรอให้หายก่อนแล้วค่อยมาเรียนเนาะ ต่อไปจ้า กรรณิกา….” เวลกับคิตตี้หันมองหน้ากันอีกครั้งด้วยความสงสัย เพราะอาจารย์ข้าวหอมไม่ได้มีปฏิกิริยาในการเป็ห่วงหรืออยากไปเยี่ยมใดๆเลย เช่นเดียวกับคนที่ปีนต้นไม้แอบมองอาจารย์เขาหอมอยู่ เขาคอตกทำหน้าหงอยเมื่อรู้ว่าอาจารย์ข้าวหอมไม่ได้เป็ห่วงหรือรู้สึกว่าเขาหายไปเลย
“นี่ขนาดไอ้เวลบอกว่าเราไม่สบายหนัก ยังไม่คิดจะสนใจอีก ชิ!!ต้องรอให้ตายก่อนหรือไงวะ ไอ้มดบ้านี้ก็กัดอยู่นั่นแหละ!! เห้ย!! ผึ้ง ไอ้เหี้ย!!” ตุ่บ!! เสียงวัตถุขนาดใหญ่ตกลงสู่พื้นเสียงดังลั่น ข้าวหอมรีบวิ่งมาดูเพราะกลัวว่าจะเป็เด็กนักเรียนเเต่เมื่อมาถึงก็พบว่าเป็พายุนอนฟุบอยู่กับพื้น เธอใมากรีบพักการสอนแล้ววิ่งลงไปดู เช่นเดียวกับเวลและคิตตี้ที่วิ่งลงมาสมทบ
“เห้ย!!..ไอ้ยุนี่นา!!บอกให้อยู่บ้านไง มันมาทำไมวะเนี่ย!เสียแผนหมด”
“ที่รัก ทำอะไรสักอย่างสิ ตี้สงสารพายุอ่ะ..เสียงเมื่อกี้ต้องเป็พายุที่ตกลงมาจากต้นไม้แน่ๆ”
“เวล…เธอช่วยครู พา…พายุไปห้องพยาบาลหน่อย”
“ครับ!” เวลรับอาสาแบกตัวพายุไปที่ห้องพยาบาลส่วนข้าวหอมเองก็ตามไปติดๆ เมื่อไปถึงข้าวหอมก็จัดการทำแผลให้ ซึ่งตอนนี้ริมฝีปากของพายุก็บวมฉึ่งขึ้นมาเนื่องจากผึ้งต่อย เเขนซ้ายถลอก หัวเข่ามีรอยแผลกว้าง เวลกับคิตตี้อดที่จะเวทนาเพื่อนไม่ได้จริงๆ
“ตอนแรกก็เป็แค่แผน แต่ตอนนี้มันได้หยุดยาวจริงๆแน่”
“สงสัยพายุจะแอบตามมาดูปฏิกิริยาของอาจารย์ข้าวหอมน่ะ” นอกจากพี่ข้าวหอมทำแผลทุกอย่างเสร็จหมดเรียบร้อย เธอก็หันมาคุยกับคิตตี้และพายุ
“ครูทำแผลให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็ฝากเธอ 2 คนช่วยดูแลเพื่อนด้วยนะ ครูมีสอน”
“ครับ””ค่ะ” สองคนตอบสั้นๆก่อนข้าวหอมจะเดินกลับออกไป ในตอนนั้นเวลรีบคิดหาวิธีเพื่อจะให้พวกเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เเต่เผื่อจะคิดได้ข้าวหอมก็เดินไปไกลมากแล้ว
“เอาไงต่อล่ะ แผนนี้พังไม่เป็ท่าเลย”
“เอาไงล่ะ ถามเ้าตัวมันสิ มันมาทำไม เสียเื่หมด!”
“เอาหน่า..รอพายุฟื้นก่อนละกันแล้วค่อยดำเนินแผนการณ์ต่อไป” เพื่อนนั่งพายุอยู่แบบนั้นเป็เวลาเกือบ 20 นาที พายุตื่นลุกพรวดด้วยความใพร้อมกับใช้มือสะบัดไปมาแล้วพูดพึมพำว่าผึ้งผึ้งผึ้งผึ้งผึ้ง จนเวลต้องรีบตบเตือนสติ
“ผึ้งที่ไหน นี่พวกฉันเอง”
“เวล…ตี้?”
“ใช่..ก็เราตกลงกันแล้วหรอว่าวันนี้พายุจะหยุดอยู่ที่บ้าน แล้วพายุมาที่โรงเรียนทำไม?”
“ก็..ก็เรา…เราลืมอ่ะ”
“โกหก!..ฉันเป็เพื่อนกับแกมากี่ปี ทำไมฉันจะไม่รู้ แกมาดูปฏิกิริยาของอาจารย์ข้าวหอมว่าถ้าแกหายไปแล้ว เธอจะเป็ยังไงใช่ไหม!!?”
“เออ!!รู้แล้วยังมาถามอีก แล้วสรุปยังไง?”
“สรุปอะไร แผนทั้งไม่เป็ท่าเพราะแกเลย อีกอย่างอาจารย์ข้าวหอมเขาก็เห็นแล้วว่าคนที่ตกลงมาจากต้นไม้คือแก คราวนี้ต้องหาวิธีใหม่แล้วส่วนแก ก็พักยาวๆไปเลยแผลเต็มตัวขนาดนี้ คงจะมาเรียนไม่ได้อีกหลายวันเลย”
“โถ่เอ้ย!! อะไรวะเนี้ย!!แผนพวกแกอ่ะ!!”
“โทษตัวเองดีกว่าไหมคะ ตัวเองทำตัวเองแท้ๆ” พายุนานๆนิ่วเพราะตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว นอกจากหยุดเรียนพักรักษาตัวให้หาย ในตอนที่เขาตื่นมานั้นดูเหมือนว่าเขาอยากเจอข้าวหอมเป็คนแรกแต่ก็ไม่ใช่ เพราะข้าวหอมกลับไปั้แ่ที่พาเขามาส่งแล้ว พายุต้องอดเจอหน้าข้าวหอมอีกหลายวัน เพราะการกระทำโง่ๆของเขาอีกแล้ว หวังว่าในตอนที่เขาหายไปจะไม่มีใครมายุ่งกับอาจารย์ข้าวหอมของเขาอีกนะ…
1K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
