ตอนที่5
ซีคอฟ เผ่า:ปีศาจ
เลเวล86
หลังจากใช้สกิลประเมิน
เลเวล86
"บ้าเอ้ย เลวร้ายสุดๆ คนที่นี่เลเวลเยอะสุดก็แค่ 77 เองนะ แล้วเลเวล 40 อย่างเราจะโจมตีมันเข้าไหมเนี้ย!ถึงจะมีBLAZE SLAYER กับมานาชาร์จรวมกันก็เถอะ เฮ้อออ!"จินกำดาบในมืออย่างหมดหวัง เขามองการต่อสู้ผ่านซากตู้เตียงที่เหล่านายช่างนำมาทำที่กั้นที่ให้เหล่าคนเจ็บได้หลบภัยชั่วคราวด้วยพลังโจมตีที่กวาดสิ่งตรงหน้าให้หายไปในแทบจะทันทีของศัตรูมันเป็ไปไม่ได้เลยที่จินจะหอบร่างโทรมๆของเขาไปถึงตัวเป้าหมายได้
แต่หากยังปล่อยไปแบบนี้เขาคงตายไปทั้งๆที่ไม่ได้ทำตามคำฝากฝังของฮิกาชิได้สำเร็จ
ทั้งความโกรธ ทั้งความกลัว เ้าบัดซบนี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด มันฆ่าสหายของเขามากเกินไปแล้วแต่การจะเข้าไปโจมตีมันโต้งๆก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ คำสั่งเสียของฮิกาชิยังคงต้องทำแต่เหนืออื่นใดเขาต้องมีแผน!
"นี่เธอน่ะ เธอมีความสามารถหรือสกิลอะไรบ้าง?"จินหันไปถามหญิงสาวคนเดิมที่วิ่งเอาโพชั่นมาให้ฮิกาชิในตอกแรก
เธอทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะตอบ"ฉันมีสกิลบัพเพิ่มมานาเล็กน้อย กับ เคลื่อนย้ายวัตถุข้ามมิติในระยะใกล้ได้"จินอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะถามต่อว่ามันสามารถย้ายคนแบบเขาไปยังอีกจุดจุดหนึ่งในโถงนี้ได้หรือไม่ซึ่งคำตอบก็คือ ได้ พอได้ยินแบบนั้นจินก็ตาสว่างวาบขึ้นมาทันทีเขาคิดแผนๆหนึ่งขึ้นมาได้ดูเหมือนในเื่ร้ายๆของวันนี้จะมีเื่ดีอยู่บ้าง
"เธอรู้จักพวกเขาไหม?"จินชี้นิ้วไปที่กลุ่มคนที่คอยพยายามต่อสู้อยู่
เธอพยักหน้า"พวกเขาเป็เพื่อนของฉันเอง"จินได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ้มให้กับเธอ
"อ่า เยี่ยมเลยฉันมีแผนแล้ว"จากนั้นชายหนุ่มก็รีบเล่าแผนของเขาให้อีกฝ่ายฟังและบอกความสารถของเขาถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่แผนที่ดูฉลาดและเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จต่ำแต่ก็มีแต่ต้องลองเสี่ยงดูเท่านั้น หญิงสาวมีสีหน้าที่เคร่งเครียดแต่เธอก็พยักหน้ายอมรับแผนของจินเพราะถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างทุกคนก็คงตายหมดอยู่ดี
"นี่! ฉันมีแผน!พวกคุณโจมตีทุกอย่างที่มีในครั้งเดียวซะ! ทีเหลือเราจะจัดการเอง!"เธอะโไปอีกฝั่งนึง
เพื่อบอกสิ่งที่พวกเขาต้องทำ
พวกเขามีสีหน้าที่ลังเลแต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วอย่างแย่สุดก็แค่ตายเร็วขึ้นอีกหน่อย
"ได้!!!"หลังรับปาก พวกนายช่างก็หยิบเอาอาวุธสุดท้ายของพวกเขาออกมามันคือะเิมานา ในบรรดาไอเทมที่มีเ้านี่มีพลังที่รุนแรงที่สุดแต่แล้วแถมในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่มีไม่ถึงสิบคนที่มีมันไว้ในเนื่องจากส่วนใหญ่ถูกนำมันไปใช้ในาหมดแล้ว
บึ้ม!!
ยังไม่ทันได้ทำอะไรเหล่านายช่างบริเวรนั้นก็ถูกฆ่าตายนับสิบ
เหล่าสมิทที่รอดจากคลื่นพลังของเ้าปีศาจถึงกับตัวแข็งเจอแบบนี้ความลังเลก็ไม่เหลืออีกต่อไป
กลับมาด้านผม คุณผู้หญิงคนนั้นก็บัพเสริมมานาให้ผม มานาชาร์จก็ถูกใส่ลงไปในดาบสั้นทันทีแต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของผม
"ว่าแล้วเรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยผมจิน"ผมถามและแนะนำตัวกับเธอ
หญิงสาวที่มีสีหน้าจริงจังเสมอเมื่อได้ยินคำถามของผมก็ดูเธอจะใเล็กน้อยก่อนยิ้มออกมาให้ตายเถอะน่ารักชะมัด!
"ยุนอา ลี ยุนอาค่ะ"รอยยิ้มของเธอเล่นเอาบรรยากาศแห่งความตายตรงหน้าหายวับไปแปปหนึ่งเลยดูๆแล้วเธอก็เป็คนสวยคนนึงเลยนะเนี้ย
แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้คุยอะไรไปมากกว่านี้พวกสมิทที่เหลืออยู่ได้ทำการโจมตีสุดกำลังเป็ครั้งสุดท้าย
ตู้มมมมม!
"เสร็จนี่ไปกินข้าวกันนะ"ผมพูดกับยุนอาและเตรียมท่าทางให้พร้อม หญิงสาวขำเล็กน้อยกับการชวนเดทที่ไม่ดูสถานการณ์ของอีกฝ่ายเอาเสียเลย
"ค่ะ"ถึงอย่างนั้นเธอก็ตอบตกลงเพราะถ้ารอดไปได้การไปกินข้าวกับพ่อหนุ่มคนนี้ก็คงไม่ได้เสียหายอะไรก่อนจะทำการเคลื่อนย้ายชายหนุ่มด้วยสกิลของเธอ
วิ้งงงงง
ร่างของผมหายไปและปรากฎตัวตรงหน้าปีศาจตำแหน่งเดิมในท่าแทงแผนนี้เป็การคาดเดาล้วนๆ เดาจากความแข็งแกร่งของเ้าปีศาจนี่ ว่ามันแข็งแกร่งจนไม่กระเด็นถอยหลังจากแรงะเิจากะเิมานาที่เหล่านายช่างขว้างออกมามันบ้ามากที่เชื่อในความแข็งแกร่งของศัตรู ผมแทงดาบสั้นิกไปสุดแรงไปยังตำแหน่งที่คิดว่าเ้าปีศาจยืนอยู่ทันใดนั้นมีบางอย่างเสียบเข้าที่ท้องของผมอย่างรวดเร็ว
ฉั๊วะ!
เืพรุ่งออกจากปากของผมเยอะทีเดียวท่ามกลางควันที่เริ่มจางถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เสียบอยู่ตรงท้องของผมนั้นก็คือแขนของเ้าปีศาจและดาบสั้นมานาของผมก็เสียบเข้าไปที่หน้าอกของเ้าปีศาจเพียงนิดเดีนวมันยิ้มเยาะเย้ยผม ผมมองตามันและยิ้มกลับ ทันใดนั้น
ตู้ม!!
แสงมานาที่ถูกบีบอัดในตัวดาบสั้นมานาะเิไปข้างหน้าอย่างรุนแรงหน้าอกมันมันกลายเป็รูพอที่จะทำให้ลูกฟุตบอลรอดผ่านไปได้เลย มันหงายหลังล้มตึงลงไปนอนกับพื้นและแน่นอนมันตายสนิท
แต่ผลที่ตามมาคือแขนของมันที่เสียบท้องผมอยู่ถูกถอนออก เืได้ไหลออกจากท้องผมราวกับท่อประปาแตกเล่นเอาผมเวียนหัวหมดแรงล้มลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าปีศาจตัวนี้ที่ค่อยสลายร่างเป็ละอองแสง
"หวังว่าแกจะมีของที่ใช้ประโยชน์ได้บ้างนะ"ขณะที่ผมกำลังรอดูว่าจะมีไอเทมอะไรเหล่าคนที่เหลือรอดก็วิ่งเข้ามาดูผมในนั้นก็มียุนอาอยู่ด้วยเธอมีสีหน้าที่ดูเป็กังวลเมื่อได้เห็นสภาพของผมผมรู้ตัวเองดีด้วยสภาพของผมตอนนี้ถึงจะดื่มโพชั่นไปกี่ขวดแต่ก็คงไม่ช่วยอะไรแล้วยุนอา เข้ามาหาผมและรีบหยิบขวดโพชั่นให้ผมดื่ม ผมไม่มีแรงจะปฏเสธเธอด้วยซ้ำจึงทำได้เพียงกลืนมันลงไปสี่ถึงห้าขวดได้
"สงสัยนัดทานข้าวคงต้องเลื่อนแล้วล่ะ"ผมที่พอจะมีแรงขึ้นมาหน่อยจากโพชั่นพูดกับเธอยุนอาที่ได้ยินแบบนั้นก็ร้องไห้ เธอจับมือผมไว้
"ได้เลื่อนก็ได้แต่คุณต้องรอดนะ"เธอพูดทั้งน้ำตาแปลกจังทั้งที่เราพึ่งจะเจอกันแปปเดียวเองทำไมรู้สึกสนิทกับเธอจังผมทำได้เพียงยิ้มให้เธอเท่านั้น
"นี่พวกฉันประเมินไอเทมนี้แล้ว แต่มันบอกสำหรับผู้ที่สังหารน่ะ"เขาหันมามองที่ผมผมพยักหน้าและแบมือของดูไอเทมชิ้นนั้นด้วยสติที่เลือนลางเต็มทีมันเป็ลูกแก้วสีฟ้าขนาดลูกเบสบอล มีลวดรายวงเวทสวยงามทั้งยังเรืองแสงสีฟ้าอ่อนผมจับมัน
"ประเมิน"
ลูกแก้ว วงวาลแห่งกาลเวลา
ระดับ:ตำนาน
สามารถย้อนเวลาไป 5ปี
้าใช้งานหรือไม่
ใช่:ไม่
ผมมองลูกแก้วนี้และยิ้มอย่างขบขัน ก่อนจะหันหน้ามาหายุนอาและมองเธอด้วยรอยยิ้ม
"กินข้าวน่ะไว้ครั้งหน้านะ"เธองงกับสิ่งที่ผมพูดและยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไร
"ใช้งาน"หลังเสียงของผมทุกอย่างก็ขาวโพลน..
216
![[รีไรท์] หลานชายคนโปรด(อาภาคหลานภัทร) [25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721719332_31299023.webp)
