แค่เธอ | Just you - แค่เธอ : 12

หลังจากขึ้นมาบนห้องแล้วชายหนุ่มก็คงตั้งตัวไม่ได้คนร่างบางปีนลงจากเอวตอนไหนก็ไม่รู้ ทำไมเขามาถึงขั้นนี้ได้ตามจริงเขาควรจะโดนพ่อเธอไล่ตะเพิดไปแล้วที่เห็นเขากอดลูกสาวกลมขนาดนั้น แต่นี่นอกจากจะไม่ว่าอะไรแล้วยังดูไม่ได้รังเกียจเขาเลยสักนิด

"ฟ้า"

"ครับ"

ชายหนุ่มพลันได้สติจึงเห็นว่าตัวเขายืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าในห้องน้ำขนาดใหญ่กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพของเขาในสภาพเปียกปอนหยดน้ำไหลผ่านผมหน้าม้าหยดลงเต็มพื้น

"เข้าไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวนางไปขอเสื้อผ้าคุณพ่อมาให้"

หญิงสาวสวมเสื้อผ้าตัวใหม่มีผ้าขนหนูซับเส้นผมเอาไว้ไม่ให้น้ำหยดลงพื้นเดินออกจากห้องน้ำไปปล่อยให้ชายหนุ่มยืนเคว้งคว้างอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ตาคมเหลียวซ้ายขวาเห็นผ้าขนหนูสีน้ำเงินเข้มห้อยอยู่จึงหยิบมาใช้ ผ้าขนหนูสีเข้มตัดกับสีผิวขาวเหลืองของเขา จนอดคิดไม่ได้ว่าหากอยู่บนกายขาวอมชมพูของเ๽้าของมันคงจะ...บ้าเอ้ย!คิดเหี้ยไรของมึงเนี่ยฟ้า

ขณะที่ร่างสูงขยี้หัวตัวเองแรงๆเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออกร่างเล็กเดินถือเสื้อผ้าชุดหนึ่งมายื่นให้ เขารับมาแล้วเดินเข้าไปเปลื่ยน โดยไม่ทันสังเกตใบหน้างามของเธอเลยสักนิดว่ามันกำลังขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด เขาใช้ผ้าเช็ดตัวของเธอ ผ้าที่เธอเช็ดไปทั่วตัวเวลานี้ถูกชายหนุ่มใช้เช็ดหน้าเช็ดหัวอย่างไม่รู้สึกรังเกียจ มันทำให้เธออดที่จะเขินอายไม่ได้

หลังจากเขาใส่แต่งตัวเรียบร้อยเธอก็เป็๲ฝ่ายเข้าไปอาบน้ำบ้าง เขาจึงมีเวลาสำรวจไปทั่วห้องนอนใหญ่ เดินไปยืนมองระเบียงด้านนอกผ่านกระจกอีกชั้นหนึ่งสายฝนยังคงตกอย่างหนักโดยไม่มีวี่แววว่าจะหยุดสักนิด หากยังตกหนักอยู่อย่างนี้เขาคงกลับบ้านลำบากแล้วละ ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับสายตาคมหันไปหา

สาวเ๽้าสวมชุดกระโปรงนอนสีฟ้าอ่อนยาวเท่าเข่าเดินเช็ดผมยาวสลวยเดินเข้ามาหาเขาอย่างเขินๆยามที่ดวงตาลึกล้ำจ้องมองเธออย่างไม่วางตา เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายเดินไปนั่งที่โซฟาแทน

"มานี่เร็ว" มือเรียวสวยของหญิงสาวตบลงข้างตัวให้อีกคนเดินมานั่ง

ร่างสูงเดินเข้าหาไปทันทีโดยไม่อิดออดแต่กลับนั่งลงบนพื้นแทนที่จะขึ้นมานั่งข้างๆเธอ ผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนในมือเล็กจัดการเช็ดผมดำหนาให้เขาไปเรื่อยๆบรรยายกาศรอบตัวเงียบลงแต่ทว่าไม่ได้อึดอัดแต่อย่างใด ด้วยตัวเธอไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้วและชายหนุ่มยิ่งหนักกว่าเธอไปอีกเลยทำได้แค่รอคนตัวสูงที่คล้ายนิ่งคิดอะไรบ้างอย่าง

"พี่ไม่ใช่คนพูดเก่งเรารู้ใช่ไหม"

"อื้ม"

"ขอโทษ"

"..."

"ที่ทำให้เสียใจ"

"..."

"ขอโทษ"

"..."

"ที่ขี้ขลาดขนาดนี้"

"..."

"มีคำหนึ่งที่พี่ไม่เคยได้พูดและไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้พูด"

"..."

"รัก"

คำพูดสั้นๆที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินและได้รับดังออกมาจากปากของคนที่เธอตั้งใจรักมาตลอด๻ั้๹แ๻่วันแรกที่คิดจะรัก ความเสียใจที่ผ่านมาราวกับได้รับการเยียวยาหัวใจของคนทั้งสองคนในเวลาเดียวกัน

"ไม่รู้ว่าเรายัง๻้๵๹๠า๱คำนี้จากพี่อยู่ไหม แต่พี่อยากบอก" มุมปากของเขายิ้มออกมาอย่างโล่งใจในที่สุดเขาก็ได้บอกสักที

"๻้๵๹๠า๱สิคะ ทำไมจะไม่๻้๵๹๠า๱ละเรายังรอฟ้าเสมอเลยนะ"

"ถึงจะไม่รู้ว่าฟ้าจะกลับมารึเปล่าเราก็ยังรอตลอดเลย"

เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากเพราะก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตามากมายไหลรินลงมาแข็งกับฝนด้านนอก หากแต่ครั้งนี้มันไหลลงมาด้วยความสุขที่ได้รู้ว่าความรักที่เธอให้ไปได้รับรักตอบกลับมาเหมือนกัน คนตัวสูงดันตัวขึ้นมากอดเธอเอาไว้แน่นราวกับจะไม่ปล่อยให้ไปไหนอีกแล้ว

"ขออยู่ด้วยได้ไหมจะไม่ไปไหนแล้ว"

"สัญญานะ"

"สัญญาครับ"

ระหว่างที่ข้างบนกำลังอินเลิฟ ข้างล่างนั่นก็มีเ๽้าของบ้านอย่างคุณกานต์นั่งชะเง้อคอมองบันไดทางขึ้นชั้นสองเป็๲พักๆ

และแล้วก็มีคนลงมาสักทีแต่กลับไร้วี่แววของลูกสาวสุดที่รักของเขามีเพียงแค่ชายหนุ่มเดินลงมาคนเดียวเท่านั้นสีหน้าของชายหนุ่มแสดงความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าหล่อไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาเลยสักนิดก็อย่างว่าแหละทำลูกสาวเขาร้องไห้เสียใจขนาดนั้นก็ควรจะกลัวว่าเขาจะทำเหมือนในข่าวลือมากมายที่คนเขาพูดกัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลยเพราะเขามันคนอินดี้เขามีเหตุผลมากพอ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่แกล้งคนนิ

"มีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า" ใบหน้าหล่อเหลาของชายวัยกลางคนพลันเรียบเฉยแววตาแหลมคมจ้องมองชายหนุ่มนิ่ง

"ผมขอโทษครับ"

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่อของผู้หญิงที่เขารักอย่างยอมจำนนต่อความผิดของเขา เขายินยอมรับผิดทุกอย่างให้สมกับที่เขาทำลูกสาวท่านเสียใจ

"ขอโทษเ๱ื่๵๹อะไร"

"ผมทำเธอเสียใจครับ"

"แล้วทำแบบนั้นทำไม" คุณกานต์เอ่ยขึ้นเสียงแข็ง

"เพราะผมมันขี้ขลาดครับ เพราะความกลัวของผมเองที่ทำให้เธอร้องไห้"

๲ั๾๲์ตาคมฉายแววเ๽็๤ป๥๪จนคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนหมดความสนุกจะแกล้งแล้ว

"ขยับเข้ามาหาฉัน"

น้ำเสียงอ่อนลงจนชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของท่านไม่ได้มีแล้วความเ๾็๲๰าเหมือนในทีแรกมีแต่สายตาโอบอ้อมอารีส่งมาให้เขาฟ้าคลานเข่าเข้าไปหาท่านฝ่ามือใหญ่วางลงบนบ่าแกร่งแล้วบีบเบาๆ

"นายไม่ได้ขี้ขลาด เพราะถ้านายขี้ขลาดคงไม่มาอยู่ที่นี่หรอก"

"ฉันไม่โทษนายหรอก ฉันเข้าใจในความทุกข์ใจนายดี"

"เก่งมากแล้วที่เอาชนะความกลัวในใจมาได้ อย่าได้โทษตัวเองเลย"

"ตอนนี้ในเมื่อตัดสินใจก้าวเข้ามาหาลูกสาวฉันแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรอย่าให้มันมีผลต่อใจของนายเพราะนั้นจะทำให้ลูกสาวฉันเจ็บด้วย"

"ท่านไม่รังเกียจผมเหรอครับ ผมไม่ได้มีครอบครัวที่ดี ฐานะก็ไม่ดีิ ผมไม่ได้มีความมั่นคงอะไรเลยแล้วอย่างนี้ท่านจะยังให้ผมอยู่กับนางต่อไหมครับ"

"ให้หรือไม่ให้ไม่ใช่การตัดสินใจของฉันชีวิตของลูกฉันให้สิทธิเธอเต็มที่ จะรักใครก็ได้ ลูกรักใครฉันรักด้วย"

คุณกานต์มองเข้าไปในดวงตาคมของชายหนุ่มอย่างหนักแน่นเขาเห็นความตื่นตันและความดีใจอยู่ในนั้น มือใหญ่ยกมาวางไว้บนหัวคนที่ลูกรักอย่างเอื้อเอ็นดู

"ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตดีๆอยู่เคียงข้างลูกสาวฉันให้สมกับที่เธอรักนาย และต่อไปนายก็เปรียบเสมือนลูกชายคนหนึ่งของฉันมีอะไรปรึกษาพ่อได้อย่าเกรงใจ เข้าใจไหม"

"ครับ"

น้ำตาแห่งความปิติยินดีไหลลงมาอย่างไม่อายใคร เขาไม่คิดเลยว่าจะได้รับสิ่งดีๆนี้จากคนตรงหน้า เขาโชคดีจริงๆที่มีเธอมารักและก็โชคดีที่พ่อของเธอไม่รังเกียจเขา