หวนคืนสู่นภา

หลังจากหลี่ชิงหยุนจดสิ่งที่ต้องการ จากนั้นเขายื่นมันให้กับโม่หยุนเทียนโดยตรง

โม่หยุนเทียนหยิบมันขึ้นมาอ่านและพยักหน้า เขาสั่งให้คนรับใช้เตรียมสิ่งของในกระดาษนี้มาให้กับเขาโดยทันที

"เสวี่ยเอ๋อร์ ซีเอ๋อร์ พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปที่ห้องฝึกฝนกับเจ้าหนุ่มนี่เอง" โม่หยุนเทียนเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปที่ห้องว่างที่ใช้สำหรับการฝึกฝน

หลังจากไม่กี่นาที คนรับใช้ได้เตรียมสิ่งที่จำเป็นสำหรับการล้างพิษไว้ในห้องฝึกฝน อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ หญ้าหยางห้าพันปี โสมหยินลึกลับและสมุนไพรชนิดหยางอีกมากมาย

หลี่ชิงหยุนใช้ไฟเพื่อทำให้น้ำในอ่างเดือดปุดปุด จากนั้นเขาโยนสมุนไพรทั้งหมดลงไปในอ่างทันที

"ฝ่าบาท ท่านลงไปแช่น้ำในอ่างเพื่อขับพิษออกมาทางรูขุมขน กระบวนการนี้อาจจะเจ็บปวดอย่างมาก ดังนั้นขอให้ท่านอย่าหยุดกลางคัน" หลี่ชิงหยุนคอยแนะนำโม่หยุนเทียนทีละขั้นตอน

โม่หยุนเทียนก็เชื่อฟังอย่างไม่ลังเล เขาเดินลงไปที่อ่างอาบน้ำทันที

หลังจากที่เขาลงในอ่างอาบน้ำแล้ว หลี่ชิงหยุนเริ่มการฝังเข็มเปิดรูขุมขน และให้หลอดเลือดดำไหลเวียนพิษไร้เงาออกมาผ่านทางผิวหนัง

"จึก! จึก! จึก!"

หลี่ชิงหยุนต้องใช้พลังวิญญาณอย่างมากในการฝังเข็มแต่จุด ใบหน้าของเขาเริ่มซีดจนผ่านไปกว่า 56 เข็ม ขั้นตอนสุดท้าย เขาใช้ฉีต้นกำเนิดเพื่อผลักดันพิษไร้เงาจากร่างกายลงสู่อ่างอาบน้ำด้วยแรงดันที่เขาพอจะทำได้!

"อ๊าก!"

โม่หยุนเทียนกัดฟันแน่นจนเสียงกรามดังลั่น ความเจ็บปวดไหลผ่านร่างของเขา เส้นลมปราณ หลอดเลือดดำดูเหมือนจะผิดรูปผิดร่างไปแล้ว

ขณะนี้ฉีต้นกำเนิดกำลังผลักดันฉีแห่งพิษออกมาจากร่างกายของโม่หยุนเทียนอย่างช้าๆ

ผ่านไปหนึ่งก้านธูป อ่างอาบน้ำทั้งหมดกลายเป็นสีดำอมเขียว นี่คือพิษในร่างกายของโม่หยุนเทียนอย่างแม่นยำ ตอนนี้พิษไร้เงาถูกล้างออกอย่างสมบูรณ์!

โม่หยุนเทียนเริ่มลุกขึ้นจากอ่างพร้อมหยิบเสื้อผ้ามาสวม "ฮ่าๆๆๆ เบาสบายดีจริงๆ"

ขณะนี้เขารู้สึกราวกับว่าได้เกิดใหม่ ร่างกายของเขาเบาอย่างบอกไม่ถูก ผิวหนังตามร่างกายก็ดูไม่ซีดเหมือนก่อนหน้านี้ เหมือนกับเขาได้กลับไปยังวัยหนุ่มของเขาอีกครั้ง

โม่หยุนเทียนหันไปหาหลี่ชิงหยุนด้วยความกตัญญู "เจ้าหนุ่ม ข้าขอบใจเจ้าอย่างมาก"

"ฝ่าบาท ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นทางการ ข้ายังต้องใช้ราชวงศ์ของท่านเพื่ออยู่อาศัย หากอะไรที่ข้าสามารถช่วยท่านได้ ข้าก็พร้อมจะทำ" หลี่ชิงหยุนพูดอย่างสุภาพ ไม่นานเขาก็หยิบเม็ดยาฟื้นฟูขึ้นมา แล้วกลืนมันลงไปทีเดียวสามเม็ดรวด

เขาเสียพลังวิญญาณไปมาก ตอนนี้เขารู้สึกอ่อนล้าเกินไปดังนั้นเป็นการดีที่จะอยู่ในสภาพสูงสุดก่อนจะไปที่ตระกูลเสิ่น 

โม่หยุนเทียนเห็นว่าหลี่ชิงหยุนกำลังพักฟื้น เขาเองก็นั่งลงเพื่อบ่มเพาะพลัง ตอนนี้เขาพยายามที่จะทะลวงเข้าสู่ระดับลมปราณลึกซึ้งขั้นสมบูรณ์แบบในทันที!

.

.

.

~ ในห้องโถงหลัก ~

"ซีเอ๋อร์ บิดาของเจ้าจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่?" หนานกงเสวี่ยกังวลเกี่ยวกับสามีของนาง พิษไร้เงาเป็นพิษที่แม้แต่นักปรุงยาระดับ 7 ยังทำอะไรไม่ถูก แม้ว่านางจะได้ยินเรื่องราวต่างๆของหลี่ชิงหยุนจากบุตรสาวมาบ้างแล้ว แต่นางก็ยังคงกังวลอยู่ดี ท้ายที่สุดเขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่อายุยังน้อยเท่านั้น

"ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล เท่าที่ข้ารู้จักเขา เขาไม่ใช่คนที่พูดแล้วทำไม่ได้" โม่หยุนซีกำลังปลอบหนานกงเสวี่ยให้ทำใจให้สงบ

แต่จู่ๆกลับมีเสียงของทหารดังขึ้นทำความเคารพจากนอกห้องโถง "ฝ่าบาท!"

"อืม..." อีกเสียงหนึ่งตอบกลับเบาๆพร้อมกับเสียงเปิดประตูขนาดใหญ่

ประตูห้องโถงหลักถูกเปิดออก ด้านนอกมีชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทอง ร่างกายของเขาดูเปล่งประกายอย่างมาก ใบหน้าของเขาแทบจะไม่ต่างชายอายุ 30 ปี 

"ท่านพ่อ" โม่หยุนซีเรียกขาเขาทันทีที่เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นกับโม่หยุนเทียน

"สามี เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หนานกงเสวี่ยเองก็เดินไปหาโม่หยุนเทียนและถามด้วยความกังวล"

"ฮ่าๆๆๆ ลูกเขยคนนี้ยอดเยี่ยมมาก ข้าหายเป็นปกติแล้ว" โม่หยุนเทียนปล่อยออร่าฉีออกมาจากร่างกายของเขาให้ได้ประจักษ์

"เอ๊ะ!? เด็กคนนั้นทำสำเร็จจริงๆหรือ?" แม้แต่หนานกงเสวี่ยเองก็ไม่อยากจะเชื่อ  

"วู้ม!"

ออร่าที่ทรงพลังระเบิดออกมาจากโม่หยุนเทียน ทำให้แม้แต่พระราชวังก็ยังสั่นสะเทือน!

ขณะนี้โม่หยุนเทียนได้ก้าวเข้าสู่ระดับลมปราณลึกซึ้งขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว!

"ยอดเยี่ยม!"  หนานกงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

"ท่านพ่อ หลี่ชิงหยุน...เขาอยู่ที่ไหนกัน?" โม่หยุนซีเดินเข้าไปหาบิดาและถามเกี่ยวกับเขา

"ลูกเขยของเรากำลังพักฟื้นอยู่ อีกไม่นานเขาน่าจะกลับมา" โม่หยุนเทียนหัวเราะอย่างพึงพอใจ 

ตอนนี้โม่หยุนเทียนคิดจะให้หลี่ชิงหยุนเป็นลูกเขยของเขาเต็มตัวแล้ว 

"ชายหนุ่มคนนี้เหมาะสมมากที่จะเป็นลูกเขยของพวกเรา เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?" โม่หยุนเทียนหันไปถามความเห็นจากหนานกงเสวี่ยด้านข้าง

"อืม แม้ว่าข้าจะพบเขาในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ข้ารู้สึกได้ว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยม ในอนาคตเขาจะต้องเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่กว่าเจ้าอย่างแน่นอน" หนานกงเสวี่ยหัวเราะเบาๆและเอามือปิดปาก

โม่หยุนซีที่กำลังฟังอยู่ด้านข้าง ใบหน้าของนางร้อนผ่าวราวกับกำลังจะไหม้ นางเขินอายอย่างมากจนแทบจะหารูเพื่อมุดหนี

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านแกล้งข้าอีกแล้ว!" โม่หยุนซีชกต่อยเบาๆไปที่โม่หยุนเทียน

"ฮิๆๆๆ หากเจ้าชอบเขา เรื่องนี้ไม่มีอะไรเสียหายอย่างแน่นอน" โม่หยุนเทียนเริ่มหยอกล้อนางอีกครั้ง

โม่หยุนซีก้มหน้าลงเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร แต่นางก็ชอบเขาจริงๆ

จากนั้นนางพูดด้วยเสียงเบาราวกับเสียงยุง "แต่... แต่เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว อีกทั้งคู่หมั้นของเขายังงดงามมาก"

"โอ้?" ทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกันและมองหน้ากัน

จากนั้นโม่หยุนเทียนถอนหายใจอย่างน่าเสียดาย "เราจะคุยเรื่องนี้กันในภายหลัง"

ไม่นานนักหลี่ชิงหยุนเดินกลับเข้ามาในห้องโถง หลังจากสัมผัสได้ถึงออร่าที่หนาแน่นของโม่หยุนเทียน เขาไม่รอช้าที่จะแสดงความยินดี "ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาท ที่ก้าวเข้าสู่ระดับลมปราณลึกซึ้งขั้นสมบูรณ์แล้ว"

"หลี่ชิงหยุน เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าฝ่าบาทอีกต่อไป แค่เรียกข้าว่าท่านลุงก็เพียงพอ" โม่หยุนเทียนรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณหลี่ชิงหยุนมาก เขาไม่ต้องการเป็นทางการมากเกินไป 

"แต่...ฝ่าบาท" หลี่ชิงหยุนกล่าวอย่างลังเลเล็กน้อย

"เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดมาก พวกเราเป็นหนี้เจ้าแล้ว แค่เรียกเราว่าท่านลุง และท่านป้าก็พอ" หนานกงเสวี่ยกล่าวเสริม 

"เข้าใจแล้ว ท่านลุง ท่านป้า" เช่นนั้นหลี่ชิงหยุนจึงไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

"ดีมาก ดีมาก ซีเอ๋อร์พาหลี่ชิงหยุนไปที่ห้องเก็บสมบัติของข้า หากเขาอยากได้อะไร แค่หยิบมันออกมาข้าจะไม่บ่นแม้แต่คำเดียว" โม่หยุนเทียนต้องการคืนความโปรดปราณให้กับหลี่ชิงหยุนในการช่วยเหลือเขาในครั้งนี้ 

"ท่านพ่อ ซีเอ๋อร์เข้าใจ" โม่หยุนซีพยักหน้า นางเดินไปที่หลี่ชิงหยุนพลางมองเขาด้วยสายตาที่ขอบคุณและเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"ไปกันเถอะ" โม่หยุนซีจับมือของหลี่ชิงหยุนไว้พร้อมออกจากห้องโถงหลักไปด้วยกัน

หลังจากทั้งสองจากไป โม่หยุนเทียนกำลังคุยกับหนานกงเสวี่ยต่อเล็กน้อย "เสวี่ยเอ๋อร์ เราสามารถฝากฝังซีเอ๋อร์ไว้กับเด็กหนุ่มคนนี้ได้ ข้ามั่นใจว่าดวงตาจักรพรรดิของข้าไม่มีวันตัดสินใครผิดพลาด"

นี่คือความสามารถพิเศษของราชาแห่งราชวงศ์โม่ ดวงตาจักรพรรดิของโม่หยุนเทียน นี่เป็นทักษะดวงตาลึกลับที่สามารถมองเข้าไปในจิตใจของผู้คน มันเป็นทักษะพิเศษที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ใช้มันได้ หากผู้ใดมีเจตนาร้ายต่อเขา เขาก็จะสามารถสัมผัสมันได้อย่างแน่นอน นี่คือเหตุผลที่เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับแผนการและการเคลื่อนไหวของตระกูลเล่ย 

เขาต้องการกำจัดตระกูลเล่ยไปนานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นเขายังมีพละกำลังไม่เพียงพอ แต่ตอนนี้เขาสามารถทำทุกอย่างได้อย่างที่เขาต้องการ

"ข้าก็คิดเช่นนั้น" หนานกงเสวี่ยไม่ได้ปฏิเสธความคิดของเขา  

"ถึงเวลาแล้วที่เราต้องล้างราชสำนักให้สะอาดอีกครั้ง!" ขณะนี้ดวงตาของโม่หยุนเทียนมีเจตนาฆ่าปะทุออกมาโดยไม่ปกปิด!

.

.

.

"หลี่ชิงหยุน ทางนี้" โม่หยุนซีจับมือของเขาพร้อมกับเดินไปที่ห้องเก็บสมบัติของโม่หยุนเทียน

หลังจากผ่านไปพวกเขาเห็นประตูด้านนอกของห้องสมบัติ มีผู้เฝ้าประตูสองคนคอยเฝ้าหน้าห้อง แม้แต่คนเหล่านี้ก็เป็นผู่บ่มเพาะระดับลมปราณฟ้าอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าใครจะขโมยของออกไป 

"ลุงหลาน ลุงหยู ท่านพ่อต้องการมอบสมบัติบางอย่างให้แก่เขา" โม่หยุนซีทักทายผู้เฝ้าประตูด้วยน้ำเสียงน่ารัก พร้อมยื่นหยกคำสั่งของโม่หยุนเทียนให้แก่พวกเขาทั้งสอง

ลุงหลานหยิบหยกขึ้นมาอ่านอย่างช้าๆ ต่อมาเขารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก พร้อมมองไปที่หลี่ชิงหยุนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ "ไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้จะเป็นผู้รักษาอาการบาดเจ็บของฝ่าบาทที่เขากังวลมาโดยตลอด"

"เชิญทางนี้ องค์หญิงน้อย นายน้อยหลี่" ลุงหลานเปิดประตูห้องสมบัติทันที 

หลี่ชิงหยุนทำความเคารพแก่ทั้งสองก่อนจะเดินเข้าไป 

ด้านในมีสมบัติจัดเรียงเป็นชั้นต่างๆจำแนกประเภท พื้นที่ของห้องนี้กว้างเกือบเท่าๆกับห้องโถงหลักด้วยซ้ำ บนชั้นประกอบไปด้วยสิ่งประดิษฐ์ อาวุธ เม็ดยา สมุนไพรและรวมไปถึงทักษะระดับสูงต่างๆ 

"หลี่ชิงหยุน เจ้าสนใจสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่?" โม่หยุนซีเริ่มแนะนำสิ่งต่างๆบนชั้นวางให้กับเขา

หลังจากเดินไปครึ่งทาง สายตาของหลี่ชิงหยุนจดจ่ออยู่กับอะไรบางอย่าง เขาสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังเรียกหาเขาอยู่ในห้องนี้ 

หลี่ชิงหยุนเดินตามทิศทางนั้นไป โม่หยุนซีเห็นว่าหลี่ชิงหยุนมีท่าทีแปลกๆนางก็เดินตามเขาไปเช่นกัน 

หลี่ชิงหยุนหยุดอยู่กับชั้นวางอาวุธ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับกระบี่เล่มหนึ่ง กระบี่เล่มนี้มีดาบจับเป็นสีดำ มีสายห้อยปลายกระบี่เป็นหยกสีเขียว ใบกระบี่คมทั้งสองด้าน แต่มีรอยบิ่นเล็กน้อยบนใบดาบ ร่องรอยของสนิมและคราบเลือดยังติดอยู่บางๆ ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นกระบี่ที่ชำรุด อีกทั้งมันยังให้ความรู้สึกที่โหดเหี้ยมและไร้ปราณีอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"หลี่ชิงหยุน กระบี่เล่มนั้นไม่ได้..." เมื่อเห็นกระบี่เล่มนี้สีหน้าของโม่หยุนซีเปลี่ยนไป นางพยายามหยุดเขาจากการแตะต้องกระบี่ด้วยความตื่นตระหนก

แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว หลี่ชิงหยุนได้เอื้อมมือไปจับกระบี่เล่มนี้แล้ว

ครั้นมือของหลี่ชิงหยุนจับเข้าที่ด้ามกระบี่ จู่ๆออร่าสังหารที่รุนแรงปะทุออกมาจากกระบี่โดยที่ไม่ได้ตั้งตัว!

"ซู่!"

โม่หยุนซีที่อยู่ด้านข้างหวาดกลัวจนขาสั่น และขาของนางทรุดลงกับพื้นอย่างฉับพลัน สีหน้าของซีดมากพร้อมกับสติของเธอกำลังเลื่อนลอย นั่นเป็นเพราะนางไม่สามารถทนกับจิตสังหารที่รุนแรงของกระบี่เล่มนี้ได้!

จู่ๆมีออร่าสังหารอีกจุดปะทุออกมาจากหลี่ชิงหยุน ดวงตาสีเขียวหยกของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ เพื่อปะทะกับออร่าสังหารของกระบี่อย่างไม่เกรงกลัว!

"ซู่!"

ออร่าสังหารของหลี่ชิงหยุนเป็นสีแดงเลือดปกคลุมไปทั่วทั้งห้องเก็บสมบัติด้วยแรงกดดันอันหนักหน่วง!

แม้แต่ออร่าสังหารของกระบี่ที่ดุร้ายเล่มนี้ ยังสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวต่อหน้าออร่าสังหารของหลี่ชิงหยุน ราวกับว่ามันได้เจอกับเทพแห่งการสังหารที่แท้จริง!

เมื่อเห็นท่าไม่ดีกระบี่คลายออร่าสังหารของมันลงทันที ราวกับว่ามันยอมจำนนต่อออร่าของหลี่ชิงหยุนอย่างเชื่อฟัง

"ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นกระบี่ที่ยอดเยี่ยม!" ไม่นานหลี่ชิงหยุนก็หัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจหลังจากได้เห็นกระบี่เล่มนี้ยอมจำนนต่อเขา

กระบี่ที่ดูดุร้ายเมื่อสักครู่ บัดนี้มันไม่ต่างจากลูกแมวตัวเล็กๆที่เชื่อฟัง...