นักล่าล้างพันธุ์อมตะ (ฉบับเซ็นเซอร์)

       ความดุดันของวอนจอง  ทำให้ทุกคนนิ่งงัน  แม้แต่หรั่งซึ่งเป็นคนนอก  ก็ไม่เว้น  เขาจึงเริ่มหวาดระแวง และมองสาวสวยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป 

“ เธอเป็นใครกันนะ  ทำไมถึงดูทรงอำนาจจัง หรือว่าเธอจะเป็น….หัวหน้ากลุ่ม ”

          หลังจากวอนจองกำราบคู่อาฆาตต่างวัยเสร็จ เธอก็เริ่มรู้ตัวว่าแสดงออกเกินเบอร์ จึงรีบกลับมาคีบลุคดังเดิม  ด้วยการหันหน้ามาทางหรั่ง  แล้วก้มหัวจนเกือบถึงเข่า  เพื่อขออภัย

“ ขอโทษด้วยค่ะที่พวกเราเสียมารยาท ”

            หรั่งตกตะลึง  เพราะไม่คิดว่าแม่เสือสาวเมื่อครู่  จะกลายเป็นนางงามที่แสนสุภาพปานนี้ แต่ในขณะที่จะออกปากว่า….ไม่เป็นไร ดวงตาก็พลันประสบกับบางอย่างที่น่าอภิรมย์  นั่นก็คือ……ร่องอกขาวผ่องที่ลอดผ่านปกเสื้อคอกลมของเจ้าหล่อน 

“ นะ..นั่นมัน  ทำไมถึงขาวเนียนขนาดนี้ แถมยังกลมกลึงได้รูปทรงอีก  สะ…สุดยอด ”

            แน่นอนว่าวอนจองย่อมไม่เฉลียวใจว่าหรั่งคิดอะไร  เพราะเธอรู้สึกผิดจากใจจริง และอยากให้หนุ่มหล่อให้อภัย  เลยลืมระวังตัว   ปล่อยให้ปกเสื้อตกลง  แต่พอเวลาผ่านไปได้ระยะหนึ่ง  ยูมิโกะก็อ่านสถานการณ์ออก จึงสะกิดสีข้างของสาวรุ่นพี่ 

“ พี่วอนจอง  เลิกก้มหัวได้แล้ว ” 

“ ไม่ พี่ต้องก้มหัวต่อไป  เพราะคุณหรั่งยังไม่อภัยให้เราเลย” วอนจองเสียงแข็งใส่สาวรุ่นน้อง เพื่อแสดงเจตจำนงที่มุ่งมั่นออกมา 

“ อะ..เอ่อ….ไม่ใช่แบบนั้น ”ยูมิโกะเองก็กระอักกระอ่วนใจเป็นที่สุด เพราะถึงแก่นแก้วยังไง  เธอก็เป็นเพียงเด็กสาววัย13  เลยมองไปที่อัลเบิร์ต หวังให้ผู้อาวุโสเตือนวอนจอง แต่บุรุษตาสีเหล็กกลับหันหลังให้ ประมาณจะบอกว่า…..เรื่องของสาวๆ พวกเจ้าจัดการกันเองเถอะ 

“ อ่า….ผมไม่ถือสาครับ  เอ่อ…คุณวอนจองอย่าคิดมากไปเลย ” เหมือนหรั่งยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง  เขาเลยถีบอารมณ์หื่นออกจากจิตใจ แล้วรีบให้อภัย คุณเธอจะได้เลิกเป็นดาวยั่วแบบไม่ได้ตั้งใจซักที

         พอสิ้นคำของหรั่ง  วอนจองก็รีบเงยหน้าขึ้นมา  มุมปากเผยรอยยิ้มยินดี จากนั้นก็ผงกหัวขึ้นลงเบาๆอีกสองสามที 

“ ขอบคุณค่ะ  ขอบคุณค่ะ ” 

“ อ่า…ไม่เป็นไรครับ  เลิกคิดมากได้แล้ว  ฮะ  ฮะ  ฮะ…..” หรั่งหัวเราะแห้งๆ  ในใจนึกเวทนาความมากมารยาทของอีกฝ่าย แต่ยูมิโกะกลับเกิดอาการแข็งเกร็งอีกครั้ง ด้วยสองตาดันไปประสบกับเป้ากางเกงที่ปูดโปนของหนุ่มหล่อ  และนั่นก็ทำให้สาวน้อยเริ่มว้าวุ่น 

“ ว้าย  ว้าย  ว้าย  อาวุธประจำกายของพี่ชายลุกชูชันอีกแล้ว  ทะ…ทำไมถึงใหญ่ปานนี้ นี่ขนาดเพิ่งฟื้นตัวนะเนี่ย  เอ๊ะ!  ไม่สิ  จะมามัวหลงใหลได้ปลื้มทำไม  เราต้องหาทางแก้ไขเรื่องนี้สิ เพราะถ้าพี่วอนจองได้เห็นมัน มีหวังช็อกจนล้มทั้งยืนอย่างแน่นอน ” 

“ เอ๊ะ! ทำไมยูมิโกะถึงได้มองเราแบบนั้น  หรือว่า…..”หรั่งเองก็สำเหนียกถึงความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน จึงก้มลงมองร่างกายของตัวเอง ทำให้พบกับอนาคอนด้าอวบใหญ่ที่แทบจะดันตัวทะลุบ็อกส์เซอร์สั้นเต่อ 

“ จ้าก…..ตายแล้ว  เป็นเพราะความขาวของคุณวอนจอง เลยทำให้น้องชายปึ๋งปั๋งขึ้นมา  ไม่ได้การ  ต้องรีบทำให้มันหดตัวก่อนที่เธอจะเห็น ” หรั่งตกใจสุดขีด  แต่เขาเองก็หมดหนทางเช่นกัน เพราะถ้ามังกรร้ายของบุรุษเพศตื่นตัวเมื่อไหร่ มันก็ยากจะสงบ

             และในวินาทีดับจิตนั้นเอง  ได้มีพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามากู้สถานการณ์  คนผู้นั้นก็คือ…อัลเบิร์ต เขาตรงดิ่งมาที่หรั่ง และโยนผ้าห่มผืนใหญ่ให้หนุ่มหล่อใช้ปิดบังเจ้าน้องชาย

“ เอ้า…..รับนี่ไป  เจ้าอาจจะหนาว ” 

“ โอ้………ขอบคุณมาก  พี่ชายมาดขรึม ชั้นรอดพ้นจากข้อหาไอ้โรคจิตแล้ว ” หรั่งร้องเฮอยู่ในใจ  พลางมองบุรุษตาสีเหล็กด้วยแววขอบคุณ ส่วนยูมิโกะที่ยืนอยู่ไม่ห่าง  ก็แอบโล่งอก 

“ เฮ้อ…..ค่อยยังชั่ว  ลุงอัลเบิร์ตสมกับเป็นผู้อาวุโสเลย แก้สถานการณ์ได้เฉียบมาก ”

           ทันทีที่เหตุวุ่นๆผ่านพ้นไป ทุกคนก็หันกลับมาสนใจในประเด็นสำคัญ  นั่นก็คือ….. 

“ ตกลงพวกคุณเป็นใคร  แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ ” หรั่งเริ่มต้นด้วยคำถาม  และนั่นก็เป็นสิ่งที่ติดค้างในใจมาตลอด

            สามสหายนิ่งไปชั่วขณะ เพราะต่างฝ่ายต่างตรึกตรองถึงคำตอบ  ก่อนที่สองสาวจะโยนหน้าที่แถลงไขให้อัลเบิร์ต  ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มตัวจริง  แต่บุรุษตาสีเหล็กดันถามกลับ 

“ หนุ่มน้อย  เจ้ารู้สึกผิดปกติทางร่างกายบ้างมั้ย ”

           ถ้อยคำของอัลเบิร์ต  ทำให้หรั่งรู้สึกแปลก  เพราะฟังจากสำนวน  มันน่าจะออกมาจากปากของชายชราที่มีวัย60 ปีขึ้นไป  ซึ่งแก่กว่ารูปลักษณ์ของบุรุษผู้นี้มากมาย  แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ต้องสนใจ หนุ่มหล่อจึงตอบคำถามไปตามจริง 

“ เอ่อ….ถ้านอกเหนือจากเจ็บปาดตามร่างกาย  และอ่อนเพลีย  ก็ไม่มีนะ ” 

“ แล้วมีอาการปั่นป่วนในช่องท้องหรือไม่ ”อัลเบิร์ตถามต่อ ด้วยสำนวนที่เป็นทางการสุดๆ 

“ ไม่นะ ท้องไส้ของผมก็ปกติดี ” หรั่งเริ่มงงหนักกว่าเดิม แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์  เพื่อรอคอยคำตอบที่ตนตามหา 

“ แล้วเจ้ามีอาการ…อยากรับประทานโลหิตหรือไม่” คราวนี้  อัลเบิร์ตนิ่งไปชั่วขณะ  ก่อนจะเปิดปาก และนั่นก็ทำให้หรั่งสตั้นไปอึดใจ เพราะไม่เข้าใจคำถามของบุรุษตาสีเหล็ก 

“ เอ…….ทำไมพี่ชายคนนี้ถึงถามแบบนั้น  หรือเขาจะคิดว่าเราเป็นผีปอบ  ใครมันจะไปชอบกินของแบบนั้น” 

“ ว่ายังไง  เจ้ากระหายโลหิตหรือไม่ ” อัลเบิร์ตเห็นหรั่งเงียบอยู่นาน  จึงทวงถาม  สีหน้าแลเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม 

“ อะ…อ่อ  มะ…ไม่ครับ  ผมไม่ได้อยากกินเลือด  เอ๊ะ!  ไม่ใช่ ผมไม่อยากทานโลหิต ” หรั่งดึงสติกลับมาได้สำเร็จ เลยตอบกลับ  แต่เขากลัวอีกฝ่ายจะมองว่าเสียมารยาท  จึงพยายามพูดแบบเป็นทางการบ้าง

           สีหน้าของอัลเบิร์ตดูคลายอาการเข้มขึงลง แต่มันก็เปลี่ยนแปลงเล็กน้อยจริงๆ เพราะมาดของบุรุษตาสีเหล็กนั้นก็ขรึมอยู่ตลอด  และในที่สุด ผู้อาวุโสก็เข้าสู่ประเด็นใหม่  ด้วยการกล่าวยินดี 

“ ยินดีด้วย  หนุ่มน้อย  เจ้าไม่ได้กลายพันธุ์  ซึ่งยากเหลือเกินที่มนุษย์ธรรมดาอย่างเจ้าจะรอดพ้นคมเขี้ยวของพวกมันได้ ”

           ถ้าเป็นเมื่อวาน  หรั่งคงหัวเราะก๊าก  เพราะได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงผีดูดเลือด ซึ่งเป็นเรื่องที่ไร้สาระสุดๆ  แต่ในนาทีนี้  เขาแทบจะขำไม่ออก  ด้วยเพิ่งประสบกับอมนุษย์พวกนั้นมาหมาดๆ 

“ แสดงว่า…เจ้าพวกนั้นมีอยู่จริง  ไม่ได้เป็นแค่นิทานปรัมปรา หรือเรื่องโกหกที่นักเขียนไส้แห้งชอบรรเลงให้ผู้คนได้อ่าน ” หรั่งทวนคำ  สีหน้าแลเคร่งเครียด อัลเบิร์ตจึงทิ้งช่วงให้หนุ่มหล่อทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ 

“ คำถามต่อมาก็คือ…เจ้ารอดมาได้ยังไง  เพราะต่อให้เป็นมนุษย์ที่เก่งกล้าแค่ไหน ก็ไม่น่าจะสู้กับพวกมันได้ ”

          หรั่งยิ้มปลอบใจตัวเองนิดนึง ก่อนจะทบทวนถึงความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา แล้วเล่าเรื่องราวให้สามสหายฟังจนหมดเปลือก

…………………………

“ โห……พี่ชายนี่ไม่เบาเลยแฮะ ”ยูมิโกะเป็นคนแรกที่แสดงความชื่นชม ส่วนวอนจองนั้นยกสองมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเรียวดูโตกว่าปกติ  ประมาณว่าจะตื่น  มีเพียงอัลเบิร์ตที่นิ่งสงบ กระนั้นบุรุษตาสีเหล็กก็ยังกล่าวชม  ซึ่งยากจะออกมาจากปากของคนผู้นี้ 

“ เจ้ามีสติที่เข้มแข็งมาก   และประกอบไปด้วยไหวพริบปฏิภาณ  แถมยังกล้าหาญ  ยึดมั่นคุณธรรม ” 

“ อะ…เอ่อ…มะ…ไม่ถึงขะ…ขนาดนั้นมั้ง ” หรั่งเริ่มเขิน  เพราะถูกอีกฝ่ายเยินยอ  ในใจแอบขบคิด 

“ ฮะ  ฮะ  ฮะ  ตาอัลเบิร์ตนี่จริงๆเลย  เห็นหน้าเข้มๆแบบนี้  แต่พอถึงบทจะยอ  ก็ชวนให้เคลิ้มเลยนะเนี่ย ” 

“ ไม่หรอก  พี่ชายโคตรเก่งเลย  ทั้งที่เป็นแค่คนธรรมดา  ยังเล่นงานพวกมันได้ถึงขนาดนั้น น้อยคนนักที่จะทำแบบนี้ได้ ” ยูมิโกะเข้ามาผสมโรง พร้อมแสดงความสนิทสนมด้วยการโดดกอดแขน ทำให้หรั่งเคลิ้มหนักกว่าเดิม 

“ ว้าว….ยังเด็กแท้ๆ  แต่ทำไมถึงไวไฟนัก แถมไอ้ที่ถูแขนเราอยู่นี่ใช่….น่มน้มของเธอมั้ย ช่างนิ่มดีเหลือเกิน ”

           แต่ก่อนที่หรั่งจะเตลิดหนักจนกู่ไม่กลับ เขาก็เหลือบไปเห็นสีหน้าที่ฉายแววเคลือบแคลงของวอนจอง หนุ่มหล่อจึงรีบเก็บอาการ  พร้อมดึงเด็กสาวออก 

“ เอ่อ   ฮะ…แฮ่ม  น้องสาวช่วยถอยไปก่อน  พี่ชายกำลังบาดเจ็บอยู่ ” 

“ ว้าว……พี่นี่นอกจากหล่อ  แล้วยังโคตรจะสุภาพบุรุษอีก ” ทว่าน้ำคำของหรั่งกลับให้ผลตรงกันข้าม  เพราะแทนที่เด็กสาวจะถอยห่าง กลับร้องเหวอเป็นการใหญ่  จากนั้นก็โดดเข้ามากอดทั้งตัว 

“ จ้าก….นางโดดเข้ามาอีกแล้ว  คราวนี้หนักกว่าเดิมอีก มันอึดอัดจนจะทำให้หนูน้อยของเราระเบิดแล้วนะ ” หรั่งร่ำร้องในใจ  แต่มันก็เป็นความทรมานที่เปี่ยมสุขอย่างประหลาด

         ทว่าหนุ่มหล่อหลงอยู่ในวิมานได้ไม่นาน อัลเบิร์ตก็เข้ามาขัดจังหวะ ด้วยการดึงคอเสื้อด้านหลังของยูมิโกะ แล้วยกเด็กสาวขึ้นมา  อันเป็นท่าทางที่ดูคล้ายเจ้าของกำลังดึงลูกแมวซนๆ 

“ เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว  เด็กน้อย  ข้าอยากจะคุยกับท่านหรั่งมากกว่านี้ ” 

“ ว้า….ลุงนี่ก็  ดันมาห้ามกันซะได้  ชั้นยังแกล้งพี่ชายไม่หนำใจเลย ”ยูมิโกะทำตาละห้อย  ทำให้รู้ว่าที่เธอแสดงเมื่อครู่  น่าจะมุ่งหวังให้หรั่งจุกอกจนพูดไม่ออกมากกว่า

        อัลเบิร์ตส่ายหัวด้วยความระอา ก่อนจะวางเด็กสาววัย 13 ลงบนเก้าอี้นวม  แล้วกลับมาประจำตำแหน่งของตัวเอง ส่วนวอนจองเองก็เกือบจะโผเข้าหาหรั่งอยู่เหมือนกัน เพราะแอบปลื้มกับการกระทำที่ออกแนวฮีโร่ของหนุ่มหล่อ สองแก้มเริ่มแดงก่ำและร้อนผ่าว 

“ว้า……น่าเสียดายที่ไม่ได้ผสมโรงตามน้องยูมิโกะ  แต่ถ้าทำแบบนั้นจริง  ก็ดูจะน่าอายเกินไป ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2