บทที่21 าอัคคีนิรันดร์
ออโร่าลืมตาขึ้นในขณะที่มีเสียงโห่ร้องมาจากลานกว้างของคฤหาสน์แม่ทัพ
“เริ่มกันแล้วรึ”
ออโรร่ารีบลุกออกจากเตียงเพื่อจะมุ่งไปยังลานกว้างแต่ในขณะที่เธอกำลังจะออกไปจากห้องก็มีเสียงร้องทักขึ้นมา
“ก่อนที่เ้าจะออกไปข้ามีอีกสิ่งจะให้กับเ้า”
เ้าขาวที่ยืนกอดอกตนเองพิงกับผนังห้องอยู่กล่าวออกมา
“ท่านขาวท่านมาอยู่ที่นี้ั้แ่เมื่อไรกันทำไมข้าไม่เห็นท่าน”
“ก็เ้ารีบจนไม่ดูให้ดีๆชะก่อนนะสิ
เอ้านี่อาวุธ”
เ้าขาวโยนแส้สีแดงไปให้กับเธอเมื่อออโรร่ารับมาเธอจึงลองอัดพลังเวทย์เข้าไปยังแส้สีแดงเกิดเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นรอบตัวแส้สีแดง
“มันมีชื่อเรียกไหมท่านขาว”
“แส้เพลิงมายานะลองศึกษาเอาเองละกัน”
“แส้เพลิงมายายังงั้นเหรอ”
ออโรร่าทวนคำและนึกถึงวิชาที่เธอได้รับมาจากเ้าขาว”
“ยังงี้เองหรอกเหรอวิชาที่ท่านให้กับข้านั้นต้องใช้ร่วมกับแส้นี่สินะถึงจะแสดงพลังของมันออกมาอย่างสมบูรณ์”
“ข้าไม่รู้หรอกนายท่านสั่งไว้ยังไงข้าก็แค่ทำตามนั้นแหละ”
เมื่อออโรร่าได้ยินทำให้นางคิดถึงเดนและทำหน้าจริงจังขึ้น
“ข้าจะต้องช่วยท่านเดนออกมาให้ได้ท่านขาวเราไปกันเถอะ”
“อืม”
จากนั้นทั้งสองก็ออกจากห้องมุ่งไปยังลานกว้างในทันที
เมื่อพวกเขาทั้งสองมาถึงก็พบว่าแม่ทัพดัชที่สวมเกราะทองทั้งตัวมีรองแม่ทัพสองคนยืนขนาบข้างของเขา กำลังสั่งการและบอกแผนการกับเหล่าทหารของเขาอยู่
ทั้งสองจึงมายืนอยู่ด้านหลังของแม่ทัพดัช เมื่อแม่ทัพดัชสั่งการเสร็จสิ้นก็ได้บอกให้รองลงแม่ทัพที่อยู่ข้างกายเขาให้เคลื่อนทัพได้ กองทัพเคลื่อนทัพออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าสู่ราชวัง
“พวกเราไปกันเถอะ ออโรร่า ท่านขาว”
แม่ทัพดัชเดินนำทั้งสองขึ้นรถม้าศึกสีดำขนาดใหญ่และวิ่งตามขบวนทัพไป
ระหว่างเคลื่อนทัพเหล่าบรรดาผู้คนในเมืองอัคคีนิรันดร์ต่างปิดบ้านถนนหนทางไร้ซึ่งผู้คนร้านค้าปิดทำการแต่เมื่อกองทัพเดินทางมาถึงทางที่จะเข้าไปยังปราสาทราชวังก็พบกลุ่มคนมากมายรออยู่กลุ่มคนเหล่านี้แต่งตัวแบบสามัญชนคนธรรมดาแต่ในมือของพวกเขาต่างถืออาวุธเอาไว้ทุกคน กองทหารที่เห็นกลุ่มคนดักรออยู่จึงหยุดขบวน
“ข้างหน้ามีเื่อะไรเกิดขึ้นทำไมถึงหยุดทัพกัน”
แม่ทัพดัชเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นขบวนทัพหยุดเคลื่อนพล ในขณะนั้นมีรองแม่ทัพคนหนึ่งเข้ามารายงานแก่ตน
“ท่านแม่ทัพมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายมาดักรออยู่ข้างหน้าขอรับ”
“หืมพวกไหนกันคงไม่ใช่กองทัพของเ้าดยุกหรอกนะเอาเถอะข้าจะไปดูเอง”
แม่ทัพบังคับรถม้าศึกขึ้นไปเมื่อมาถึงก็พบกองกำลังขนาดใหญ่ตั้งขบวนรออยู่ ในตอนนั้นเองมีชายคนหนึ่งร่างกายกำยำมือถือขวานขนาดใหญ่หน้าตาที่มีหนวดเคราขึ้นรุงรังเดินออกมาจากขบวนทัพดังกล่าวมาหยุดหน้ารถม้าศึกแม่ทัพดัช
“คำนับท่านแม่ทัพพวกข้าเหล่าผู้คนของอัคคีนิรันดร์จะขอร่วมศึกในครั้งนี้ด้วยพวกข้านั้นโดนรังแกข่มเหงจากเ้าฟาเรนมานานถึงเวลาที่พวกข้าจะได้แก้แค้นแล้วให้พวกเราเข้าร่วมศึกในครั้งนี้ด้วยเถอะ”
“เอางั้นก็ได้แต่พวกเ้าต้องทำตามคำสั่งของข้าตกลงไหมละ”
“แน่นอนอยู่แล้วพวกข้าจะทำตามที่ท่านสั่ง”
“ยังงั้นก็เข้าไปจัดการเ้าฟาเรนกัน”
ชายถือขวานยิ้มขึ้นและะโบอกกล่าวไปยังกองทัพของตนเอง จากนั้นสองทัพก็ร่วมเป็กองทัพขนาดใหญ่ขึ้นมาและออกเคลื่อนทัพไปยังราชวัง
บนกำแพงที่ล้อมปราสาทราชวังมีทหารยืนรักษาการอยู่้าในขณะที่กำลังยืนหาวจากอาการเบื่อหน่ายอยู่นั้นก็เห็นกองทัพขนาดใหญ่ขึ้นมาตามเส้นทางที่จะมาราชวังแห่งนี้จึงใอย่างมากและรีบะโบอกคนอื่นๆที่รักษาการแนวกำแพงอยู่
“มีข้าศึกบุกส่งสัญญาณเร็วเข้า”
ในขณะที่เขากำลังะโสั่งอยู่นั้นมีลูกศรพุ่งตรงมาและปักเข้าที่คอของเขาในทันทีที่เขาะโสั่งการเสร็จ เืพุ่งออกจากคอและล้มแน่นิ่งไป ทหารที่อยู่ด้วยจึงตื่นตัวและเร่งส่งสัญญาณเตือนขึ้นทันที
พลุแสงถูกจุดขึ้นเสียงกองถูกตีขึ้นเสียงดังสนั่น
“ชายวัยกลางคนสวมเกราะเงินที่กำลังนั่งดื่มสุราภายในศาลากลางน้ำภายในบริเวณราชวังที่มีบรรดาเหล่าทหารอยู่รอบตัวลุกขึ้นและถามขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นทำไมเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นมามีข้าศึกบุกยังงั้นเหรอ”
ในตอนนั้นเองมีทหารวิ่งเข้ามาด้วยอาการแตกตื่นเข้ามารายงานเขา
“ท่านแม่ทัพข้าศึกบุกขอรับ”
“กางม่านพลังสะ เร็วข้าจะออกไปดูเองว่าใครกันที่บังอาจบุกมา”
จากนั้นชายคนดังกล่าวก็วิ่งทะยานอย่างเร็วขึ้นไปบนกำแพงทันที ม่านพลังถูกเปิดขึ้นคลุมปราสาทและกำแพงไว้ทั้งหมด
“หึเ้าดัชเองหรอกเหรอข้ากำลังรออยู่เลย”
เมื่อกองทัพดัชเคลื่อนมาถึงใกล้กับกำแพง
“มาร์กัสนี่เ้ายอมรับใช้เ้าทรราชนั้นรึเ้าไม่รู้รึไงว่าเ้าฟาเรนนั้นจับตัวองค์าาเอาไว้นะ”
แม่ทัพดัชเมื่อเห็นชายบนกำแพงจึงะโถามออกไป
“แล้วยังไงละหึใครให้ประโยชน์แก่ข้าได้มากข้าก็ยอมรับใช้คนนั้นละอย่าพูดมากจะเข้าก็เข้ามา ถ้าเ้ามีปัญญาละนะ”
ภายในกำแพงตอนนี้เหล่าทหารของดยุกฟาเรนมาร่วตัวอย่างมากมายรวมถึงบาเบดัสที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ขนาดใหญ่ภายในศาลาที่อยู่ใกล้กับกำแพงมีองค์รักษ์คอยคุ้มกันอยู่โดยรอบเพื่อจะมารอดูด้วย
“ไอ้เ้าคนชั่วช้าพวกเราบุก”
แม่ทัพดัชสั่งการทันทีเมื่อสิ้นเสียงของเขา ะุจากปืนใหญ่เวทย์มนต์ต่างระดมยิงเข้าปะทะกับม่านพลังทันที
มาร์กัสที่ยืนมองอยู่บนกำแพงแสยะยิ้มและสั่งให้ทหารบนกำแพงเริ่มยิงปืนใหญ่เวทย์มนต์โต้ตอบกับไป ปืนใหญ่บนกำแพงยิงไปยังกองทัพของแม่ทัพดัชแต่พลังะุกลับะเิขึ้นก่อนจะถึงกองทัพของแม่ทัพดัช
“อะไรกันนั้นมันม่านพลังมีม่านพลังป้องกันกองทัพอยู่ยังงั้นรึ”
ตรงกลางกองทัพแม่ทัพดัชมีเหล่าคนสวมชุดคลุมยืนล้อมเสาหินขนาดใหญ่และร่ายเวทย์ส่งพลังไปยังเสาหินนั้นสร้างม่านพลังขึ้นมา
“ไม่เลวนี้เ้าดัช ระดมยิงมันเข้าไปหน่วยธนูเวทย์โจมตีได้”
พลังจากปืนเวทย์มนต์และลูกศรมากมายต่างถูกยิงออกมาจากฝั่งราชวังเข้าใส่ม่านพลังของด้านกองทัพของดัชตอนนั้นมีรองแม่ทัพเอ่ยขึ้น
“ท่านแม่ทัพรีบส่งคนไปทำลายประตูนั้นเถอะขืนเป็ยังงี้ต่อไปเราจะเสียเปรียบได้”
“ข้าไปเอง”
“เ้าขาวที่ยืนเอามือไพล่หลังที่อยู่ด้านหลังแม่ทัพดัชเอ่ยขึ้น”
“ฝากท่านจัดการด้วยท่านขาว”
“อืม”
เ้าขาวทะยานไปด้านหน้าประตูเมือง
“จัดการเ้านั้นเร็ว”
มาร์กัสที่เห็นเ้าขาวออกมาจากม่านพลังและหยุดที่หน้าประตูเมืองจึงรีบสั่งเหล่าทหารเข้าโจมตีทันที พลังของปืนใหญ่และห่าฝนลูกธนูต่างระดมไปยังเ้าขาวทันที
“จักรพรรดิ์ัคำราม”
เสียงะโเ้าขาวดังออกมาเกิดวงเวทย์ขึ้นที่ปากของเขาลำแสงขนาดใหญ่ออกมาจากวงเวทย์พุ่งเข้าปะทะกำแพงเมือง เหล่าบรรดาะุและลูกศรที่พุ่งมายังเขานั้นโดนพลังที่แผ่ออกจากตัวของเขาอัดกระเด็นออกไปจนหมด กำแพงที่โดนพลังเข้าอย่างจังระบิดแตกกระจายเป็เสี่ยงๆม่านพลังหายไปทหารที่ยืนบนกำแพงปลิวตามแรงะเิหายไป
“นั้นมันอะไรกันเ้านั้นเป็ใครกัน”
มาร์กัสที่ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าเปลี่ยนสีทันที
“พวกเราบุก”
เมื่อปะตูเมืองหายไปและเกิดช่องว่างที่กว้างขึ้น แม่ทัพจึงสั่งการทันที
“ไอ้เวรดัชมันไปพาคนแบบนั้นมาจากไหนกัน ฆ่าพวกมันให้หมดอย่าให้พวกมันเข้าไปในราชวังได้”
เมื่อมาร์กัสได้สติจึงรีบสั่งการทันที
เ้าขาวทะยานมาหยุดเบื้องหน้าแม่ทัพดัช
“จากนี้ไปพวกท่านจัดการกันเองข้าจะเข้าไปตามหาทางเข้าถ้ำใน
ราชวังพร้อมกับนังหนูออโรร่า”
“อืมฝากท่านดูแลออโรร่าด้วย”
“อย่าห่วงเลยนังหนูนั้นตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นมามากแล้ว ไปกันเถอะนังหนู”
ออโรร่าพยักหน้าและนำมือของนางมาแตะไหล่เ้าขาว
“ท่านพ่อโปรดระวังตัวด้วย”
เ้าขาวทะยานหายเข้าไปในราชวังทันทีที่ออโรร่ากล่าวจบ
“ไอ้เ้าสัตว์ประหลาดนั้นเข้าไปในราชวังแล้วหึแต่ช่างเถอะอีกเดี๋ยวมันก็ต้องตายแน่”
มาร์กัสยืนแสยะยิ้มบนกำแพงกล่าวพึมพำขึ้นและโดดลงมาเข้าร่วมศึกด้านล่าง เมื่อแม่ทัพเห็นดังนั้นจึงควบรถม้าเข้าประจัญหน้ามาร์กัส บาเบดัสที่เคยนั่งอยู่ภายในศาลาใกล้กับกำแพงเมื่เห็นเ้าขาวและออโรร่าเข้าไปภายในราชวังจึงรีบตามเข้าไป
สนามรบหน้าทางเข้าตัวราชวังเกิดการสู้รบอย่างรุนแรงจากทั้งสองกองทัพเกิดการะเิเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ปขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
“หึข้าอยากปะทะฝีมือกับเ้ามานานแล้วดัชวันนี้แหละจะได้รู้ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน”
“เข้ามาเ้าบัดซบมาร์กัส”
มาร์กัสชักดาบขนาดใหญ่ออกมาและเสียบมันลงพื้น
“อัคคีแยกปฐี”
มาร์กัสตวัดดาบขึ้นเกิดไฟปะทุพร้อมเศษหินขึ้นจากพื้นดินไปยังรถม้าแม่ทัพดัช รถม้าโดนทำลายทันทีแม่ทัพดัชะโขึ้นบนฟ้าและฟาดทวนเป็วงเสี้ยวไปทางมาร์กัส
“อัคคีทลายฟ้า”
ลูกไฟจำนวนมากพุ่งไปยังมาร์กัสที่ยืนบนพื้นมาร์กัสปัดดาบทำลายลูกไฟที่จะโดนตัวออกไปทั้งหมดและโดดขึ้นไปพร้อมกับฟาดฟันดาบไปที่ดัชแต่ดาบกลับถูกกั้นไว้ด้วยทวน จากนั้นพวกเขาก็โต้ตอบกันอย่างรวดเร็วจนตกลงบนพื้นแต่ก็ยังพลัดกันรุกและรับอย่างต่อเนื่องจนเกิดคลื่นพลังขึ้นรอบๆพวกเขาทำให้ผู้คนโดยรอบถูกกระแทกปลิวออกไปดังนั้นรอบข้างพวกเขาจึงไร้ผู้คนจะเข้าไปขัดขว้างการต่อสู้
เ้าขาวและออโรร่าเข้ามาภายในราชวังต่างเร่งหาทางเข้าไปภายในถ้ำที่มีนกเพลิงพำนักอยู่
“ท่านขาวตอนที่ท่านเข้ามาในตอนนั้นท่านไม่พบทางเข้าหรอกเหรอ”
“อืมไม่รู้ว่ามันถูกซ่อนไว้ไหนข้าหาเท่าไรก็ไม่เจอ”
ในตอนนั้นที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นก็มีลูกพลังสีดำพุ่งมาทางพวกเขา เมื่อเ้าขาวเห็นจึงตวัดเท้าเตะมันปลิวกลับไปทางที่มันพุ่งมา ลูกพลังพลังนั้นกลับถูกรับด้วยมือข้างเดียวของชายที่เดินเข้ามาหาพวกเขาแล้วสลายหายไป
“หึช่างสมกับเป็สัตว์ประหลาดที่ทำลายกำแพงเมืองในครั้งเดียวที่โจมตี”
“บาเบดัส!”
ออโรร่าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็สชายคนนั้นเต็มตา
“ไอ้เวรนี่มีพลังความมืด”
“ท่านว่ายังไงนะ”
ออโรร่าที่ได้ยินเ้าขาวเอ่ยออกมาจึงใ
“มันจะเป็ไปได้ยังไงกันคนคงอัคคีนิรันดร์ไม่สามารถใช้ธาตุอื่นได้นอกจากอัคคีนี่”
“หึพวกเ้าอย่าเพิ่งใไปพลังของข้านะยังไม่ได้แสดงออกมาทั้งหมดเลย นี่ยัยคุณหนูยอมมาเป็ของข้าชะเถอะอย่าขัดขืนเลยตอนนี้เ้าไปใช่คู่มือของข้าหรอกนะ”
“ฝันไปเถอะ”
ออโรร่าที่ได้ยินคำกล่าวของมันจึงจะเข้าไปจัดการด้วยตัวของเธอเองแต่กลับโดนเ้าขาวขว้างไว้
“เ้ารีบออกค้นหาทางเข้าถ้ำเร็วเข้าที่นี้ข้าจัดการเอง”
ออโรร่ามองไปยังบาเบดัสด้วยสีหน้าที่ชิงชังอย่างมากและหันกลับมามองเ้าขาวพร้อมกลับพยักหน้าและทะยานตัวหายไปจากตรงที่ยืนอยู่ในทันที
“คิดจะหนียังงั้นรึไม่มีทางหรอกนา”
บาเบดัสขว้างลูกบอลสีดำไปทางออโรร่าถึงสี่ลูก เ้าขาวที่ยืนมองอยู่หายตัวมาขวางลูกบอลสีดำเ่าั้และเตะทั้งสี่ปลิวไปกระแทกกำแพงเกิดะเิขึ้นอย่างรุนแรง
“อย่าหวังเลยไอ้หนูเมื่อมีข้าอยู่”
“ยังงั้นคงต้องจัดการเ้าก่อนสินะ”
“อย่างเ้าจะมีปัญญาอย่างที่เ้าว่าเหรอ”
“ข้านะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วข้านะได้พลังที่ยิ่งใหญ่มาแล้วไม่ว่าใครก็ไม่ใช่คู่มือของข้าหรอกไอ้สัตว์ประหลาด ย้ากก”
บาเบดัสปลดปล่อยพลังทั้งหมดเกิดออร่าสีดำขึ้นห่อหุ้มตัวของเขาขึ้น ร่างกายสีเคยผอมบางขยายใหญ่ขึ้นดวงเบิดขยายกลายเป็สีดำทั้งดวงเส้นผมตั้งปลิวไสวตามแรงออร่าที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างมหาศาล
“ไอ้เวรนี่มันได้พลังมารที่ไหนมากันแน่”
“แกตายไอ้สัตว์ประหลาด”
“ะเิมารสังหารเทพ”
บาเบดัสประสานมืทั้งสองเข้าด้วยกันวงเวทย์สีดำขยายขึ้นบนฝ่ามือทั้งสองข้างลูกพลังสีดำทมิฬพุ่งเข้าโจมตีเ้าขาว
“พลังบ้าอะไรกัน”
เ้าขาวเอาแขนทั้งสองประสานกันเป็รูปกากบาท ลูกพลังเข้ากระทบเกิดการะเิขึ้นอย่างรุนแรงเ้าขาวที่โดนแีงะเิตัวปลิวไปปะทะเข้ากับกำแพงและจมติดเข้าไปในกำแพงนั้น เสื้อที่ใส่อยู่ขาดวิ่น
“อั๊ค! พลังนี่มันได้มายังไงกัน”
เ้าขาวเช็ดเืที่ไหลย้อยที่มุมปากออก
“ยังมีมนุษย์ที่ทำให้เืข้าไหลนอกจากนายท่านอยู่อีกยังงั้นรึ”
“ดีงั้นข้าจะได้ไม่ต้องออมมืออีกต่อไปแล้วอย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกันที่ทำให้ข้าเอาจริง”
“หึอย่ามาพูดให้ข้าขำเลยพลังของข้าตอนนี้ต่อให้เ้าเอาจริงยังไงก็ไม่ใช่คู่มือของข้าหรอก”
บาเบดัสพุ่งเข้าหาเ้าขาวปล่อยหมัดตรงชกเข้าใส่แต่กลับโดนแต่กำแพงเ้าขาวหายไปจากตรงนั้น กำแพงะเิขึ้นหายไปทั้งแถบเ้าขาวหายมาอยู่ข้างหลังบาเบดัสเตะไปที่หัวของเขาทำให้บาเบดัสปลิวตามแรงเตะเข้าปะทะกับพื้นห้องและจมลึกไปในพื้นเ้าขาวชูมือขึ้นเหนือหัวหนึ่งข้างเกิดลูกลำแสงสีขาวขึ้นเหนือฝ่ามือของเขาและขว้างออกไปที่หลุดบาเบดัสจมอยู่ ลูกพลังสีขาวหายเข้าที่หลุมนั้นและะเิออกมาอย่างรุนแรง เ้าขาวขว้างลูกพลังไปในหลุมนั้นอย่างต่อเนื่องเกิดการระบิดขึ้นมาอย่างรุนแรงพื้นที่เคยเป็หลุมเล็กแต่ตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นอย่างมาก
“ยังไม่จบหรอกนะไอ้เด็กเวร”
เ้าขาวชูมือขึ้นเหนือหัวทั้งสองมือเกิดลูดพลังแสงขนาดใหญ่ขึ้นบนฝ่ามือทั้งสองนั้น แต่ตอนนั้นเองลำแสงสีดำพุ่งมายังด้านข้่งของเขาลำแสงสีดำกลืนเ้าขาวและเกิดการะเิขึ้นเ้าขาวจมติดกำแพงจากแรงะเิอีกครั้ง เ้าขาวะเิพลังทำให้กำแพงพังทลายลง
“ใครกันอีกดันมาแส่ตอนนี้ข้าจะเชือดไอ้เด็กเวรนั้น”
“หึอย่าได้วาจาสามหาวนักเ้าสัตว์ประหลาด”
ชายวัยกลางคนลอยตัวเข้ามาในขณะที่แขนข้างหนึ่งไปไผล่หลังไว้และอีกข้างยกกางฝามือมาทางเ้าขาวมีควันจางๆอยู่รอบๆมือนั้น
“นั้นแกเองเหรอไอ้เ้าบ้าดยุกนั้นนะ”
“บาเบดัสเ้าเป็ยังไงมั้งละ”
ดยุกฟาเรนถาไปยังร่างที่คลานขึ้นมาจากหลุมร่างกายหดเล็กสะบักสะบอมอย่างมาก
“ข้าไม่เป็ไรท่านพ่อ แต่ข้าไม่เชื่อว่าไอ้เ้านี่จะทำกับข้าได้ถึงเพียงนี้ทั้งๆที่ข้าได้พลังอันยิ่งใหญ่มาแล้วแท้ๆ”
บาเบดัสกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวอย่างมากและมองไปทางเ้าขาว
“เ้านะมั่นใจในพลังของตนจนเกินไปเ้าสัตว์ประหลาดนี่นะจัดการไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ เ้านะตามนังผู้หญิงนั้นไปชะข้าจะจัดการกับมันเอง”
“แต่ท่านพ่อมันทำกับข้าเจ็บแสบมากนะข้า้าฆ่ามันด้วยตัวข้าเอง”
“ข้าบอกให้เ้าทำอะไรก็ทำตามชะไม่งั้นฆ่าจะฆ่าเ้าก่อนมันแน่”
ดยุกฟาเรนมองไปยังลูกชายตัวเองอย่างสมเพช
“ขะ..ขอรับท่านพ่อข้าขอโทษ”
“ไปชะและก็จัดการนังนั้นให้ได้ก่อนมันจะเจอทางเข้าถ้ำละ”
“ขอรับข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
“ใครให้เ้าไปกัน”
เ้าขาวเอ่ยออกมาขัดแหละหายตัวไปอยู่ข้างบาเบดัสแต่ตอนนั้นเองเ้ากลับพบว่าตัวเองมาอยู่ด้านหน้าดยุกฟาเรนแทน
“เกิดอะไรขึ้นกัน”
ดยักฟาเรนปล่อยลูกบอลสีดำขึ้นคลุร่างเ้าขาวในทันที บาเบดัสทะยานหายตัวไป
“นี่แกทำอะไรกันแน่เ้าดยุก”
“อย่าเพิ่งรีบร้อนน่าอีกเดี๋ยวเ้าก็รู้”
เ้าขาวเริ่มขยับตัวลำบากและเร่งพลังออกมาอย่างอยากลำบาก
“มาดูสิว่าเ้าจะเก่งกาจถึงเพียงไหนกัน ย๊าา”
ดยุกฟาเรนบีบอัดลูกบอลสีดำให้เล็กลงเรื่อยๆเ้าขาวที่อยู่ข้างในเร่งพลังเวทย์ตัวเองต่อต้านการบีบอัดนั้น
“ไอ้บ้านี่มันใช้พลังมารได้ขนาดนี้เลยรึนี่ แต่เ้าก็อย่ามาดูถูกพลังันะโว้ย”
เ้าขาวะเิพลังขึ้นอย่างรุนแรงลูกบอลสีดำะเิออกเ้าขาวหนีออกมาได้อย่างอยากลำบากฉากตัวออกไปยืนบนพื้นหอบหายใจเล็กน้อย ดยุกฟาเรนที่ยังยืนอยู่บนอากาศที่เดิมแสยะยิ้มมองไปยังเ้าขาว
“ไอ้บ้านี่กำลังดูถูกข้าอยู่อย่างนั้นเหรอแล้วแกจะได้เห็น”
หลังจากที่เ้าขาวพึมพำมันก็เร่งพลังเกิดออร่าสีขาวอย่างรุนแรงขึ้นห่อหุ้มตัว ร่างกายเ้าขาวเริ่มมีเกล็ดสีขาวผุดขึ้นตามิัเขาัโผล่ออกมาบนศรีษะอักขระส่งแสงสีขาวคล้ายหัวัปรากฏตรงกลางหน้าผาก เมื่อดยุกฟาเรนเห็นจึงตกตะลึงขึ้น
“นี้สินะพลังที่แท้จริงของเ้า”
เ้าขาวหายไปจากสายตาของฟาเรนมาปรากฏตรงหน้าจองมันเมื่อดยุกฟาเรนรู้ตัวอีกทีพยายาจะถอยหนีแต่ไม่ทันเ้าขาวระดมทั้งหมัดและเท้าอันทรงพลังอัดเข้าใส่ทำให้ดยุกฟาเรนแบบรุนแรงและรวดเร็ว ดยุกฟาเรนโดนอัดจนไม่สามารถโต้ตอบและถอยหนีได้เริ่มกระอักเืออกมาในตอนนั้นดยุกฟาเรนะเิพลังสีดำทมิฬขึ้นทำให้เ้าขาวต้องถอยหลังไปสองก้าว ดยุกฟาเรนเอามือกุหน้าอกตัวเองจ้องมองไปทางเ้าขาวอย่างจะกินเืกินเนื้อ
“นี่สินะพลังที่ได้ชื่อว่าสันว์ประหลาดงั้นข้าคงต้องเอาจริงบ้างแล้ว”
ดยุกฟาเรนนำลูกแก้วสีดำออกมาและพูดขึ้น
“ท่านจอมมารเราคงต้องลงมือด้วยกันแล้วละแค่ข้าคงยัดการไอ้สัตว์ประหลาดนั้นไม่ได้แน่”
“หึก็ได้ข้าจะมอบพลังให้เ้าเอง”
เมื่อเ้าขาวเห็นลูกแก้วนั้นมันเริ่มรู้สึกไม่ดีอย่างมาก
“อะไรกันลูกแก้วนั้นทำไมไอพลังมารรุนแรงอย่างนี้กัน”
เ้าขาวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลงมือทันทีในขณะที่ดยุกฟาเรนนำลูกแก้วสีดำนั้นมาอยู่ระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้างของมัน เมื่อเ้าขาวกำลังจะถึงตัวดยุกฟาเรนเขาโดนไอพลังกระแทกจนต้องกระเด็นตกลงไปบนพื้นเบื้องล่าง
พลังของลูกแก้วหล่อหลวมเข้ากับร่างดยุกฟาเรนทำให้ร่างของเขาเริ่เปลี่ยนแปลงไป เขาผุดขึ้นบนหน้าผากสองข้าง แขนและขายาวขึ้นและมีเล็บที่แหลมคมงิกขึ้นมาใบหน้ากลายเป็ใบหน้ามารร้ายดวงตาสีดำสนิททั้งดวงออร่าสีดำปะทุขึ้นห่อหุ้มกายส่งไอสังหารออกมาอย่างรุนแรง
เมื่อเ้าขาวเก็นดังนั้นจึงใอย่างมาก
“รู้สึกว่าจะงานเข้าจริงๆแล้วแหะทีนี้ไอ้บ้าดยุกนั้นเป็ปีศาจที่ร้ายกาจไปแล้ว”
“มาเข้ามาเ้าสัตว์ประหลาดดูสิคราวนี้ใครจะแน่กว่ากัน ถ้าเ้าไม่เข้ามาข้าเข้าไปเอง”
ทันทีที่ดียุกฟาเรนกล่าวจบมันก็มาอยู่ตรงหน้าเ้าขาวแล้วเ้าดยุกฟาเรนเตะเข้าชายโครงของเ้าขาวทำให้เขากระเด็นตามแรงเตะทะลุห้องไปถึงห้าห้องทั้งที่กำแพงกั้นห้องภ่ยในราชวังแข็งแรงอย่างมาก
“อั๊คเ้าขาวกระอักเืออกมาจมติดในกำแพงห้องที่ห้านั้น
“เวรเอ๊ยนังหนูรียๆหาทางเข้าถ้ำให้เจอเร็วๆเข้า”
เ้าขาวพูดเสร็จก็ทะยานเข้าปะทะกับดยุกฟาเรนพวกเขาผลัดกันตอบโต้อยู่กลางอากาศอย่างรุนแรงทำให้คลื่นทำลายแผ่ออกรอบข้างอย่างรุนแรง
ออโรร่าที่มาถึงชั้นใต้ดินที่ไม่มีทางไปต่อกำลังสำรวจรอบๆห้องว่ามีทางลับไหมอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศเข้ามายังที่ของเธออยู่
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดข้าก็เจอเ้าคุณหนู”
บาเบดัสมองออโรร่าอย่างชั่วร้าย
ออโรร่าเมื่อได้ยินเธอก็ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ทันที
“หึอย่าขัดขืนให้เปล่าประโยชน์เลยคุณหนูยอมเข้าง่่ยๆเถอะจะได้ไม่เจ็บตัว”
“ก็ลองดูสิไอ้บ้า”
ออโรร่าเร่งพลังออร่าสีแดงขึ้นห่อหุ้มตัวพร้อมกับดึงแส้ที่หมัดรอบเอวของเธอออกมา
“เพลิงมายาหงส์ระบำ”
เธอสบัดแส้ในมือลูกไฟจำนวนมากที่ออกมาจากแส้แปลงเป็หงส์ไฟเข้าโจมตีบาเบดัส
“หึใช้วิชากระจอกมาเล่นงานข้ายังงั้นรึข้าจะทำลายมันให้ดู”
บาเบดัสตวัดแขนเกิดคมมีดสีดำโจมตีใส่หงส์เพลิงแต่ราวกลับหงส์เพลิงนั้นมีชีวิตมันหลบหลีกคมมีดนั้นพุ่งเข้าโจมตีบาเบดัสเกิดการะเิขึ้นอย่างรุนแรงทันทีที่หงส์เพลิงปะทะเข้ากับตัวหงส์เพลิงตัวที่เหลือต่างเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่องทพให้มันต้องกลายร่างขยายตัวขึ้น
“นังนี่พิษสงร้ายนัก”
“งั้นก็ตายๆไปชะ พลังมารทมิฬ”
ลำแสงสีดำพุ่งเข้าโจมตีออโรร่า เมื่อเธอเห็นดังนั้นจึงรีบตอบโต้ทันที
“โล่เทพอัคคีพิทักษ์กายา”
ลำแสงสีดำปะทะเข้ากับโดมเพลิงที่ห่อหุ้มร่างของออโรร่าอย่างรุนแรง
“เอาไปอีกดูสิยังจะต้านได้อีกไหม”
บาเบดัสยิงลำแสงมาอีกสายเข้าปะทะกับม่านเพลิง ทำให้ม่านเพลิงะเิออโรร่ากระเด็นไปกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลังอย่างรุนแรงจนทะลุเข้าไปด้านในกำแพง ออโรร่าลุกขึ้นกระอักเืออกมาคำโต
“แกถึงตายฆ่าก็ไม่ยอมให้เ้าสมปรารถนาหรอก”
เมื่อกล่าวเสร็จออโรร่าก็เร่งพลังขึ้นอีกแต่ในขณะที่เธอเร่งพลังขึ้นนั้นเธอกลับััถึงพลังเพลิงอีกชนิดหนึ่งเข้ามารวมกับพลังของเธอ
“เอ๊ะเกิดอะไรขึ้น”
บาเบดัสที่ทยานตามเข้ามาเพื่อที่จะจัดการกับเธอนั้นกลับถูกพลังเพลิงเผาและอัดเข้ากลับหน้าอกกของมันทำให้ตัวมันกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง
ออโรร่าสีหน้าตื่นตะลึงขึ้น
“รึว่าพลังนกเพลิงที่เล่าลือกันถ้ายังงั้นที่นี้ก็เป็ปากถ้ำละสินะ”
ออโรร่าตื่นเต้นอย่างมากและเริ่มเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว
บาเบดัสที่โดนโจมตีกระเด็นออกมานั้นยังงงกับเหตุการณ์ยืนขึ้นและทะยานเข้าไปอีกครั้งด้วยพลังมารเต็มกำลัง
“หึอย่าคิดว่าพลังแค่นั้นจะขวางข้าได้นะ”
บาเบดัสทะยานเข้าไปในถ้ำทันทีแน่ก็โดนเพลิงลึกลับโจมตีอย่างต่เนื่องทำให้มันต้องคอยสกัดพลังไปด้วยทำให้เข้าไปช้าอย่างมาก
“นี่มันพลังเพลิงบ้าอะไรกันรอก่อนเถอะข้าเจอจะฆ่าให้เรียบคอยดู”