แก้วมนตรา

     " อือ? รึว่าเจ้านั่นจะกลับมาแล้ว " กรีนละจากการทำอาหารเพื่อมาดูโคโคะ แต่พอมาถึงห้องสิ่งที่เธอได้เห็นกลับไม่ใช่โคโคะแต่เป็นบุคคลอื่น

     " นี่มัน! ไม่ใช่โคโคะเจ้านี่เป็นใครกันน่ะ " เธอตกใจกับภาพที่เห็น

     " รึว่า! จะเป็นศัตรู แต่เข้ามาถึงที่นี่ได้ก็นับว่าไม่เลว " กรีนทำการเตรียมสู้

     " เจ้าจะเป็นใครมาจากไหนข้าไม่อยากรู้หรอกนะ แต่ในเมื่อมาแล้ว ก็จงตายเสียเถอะ " กรีนใช้ภาพลวงตาเรียกอาวุธ

     (ดาบปีกม่วง จงขย้ำเหยื่อ) มันจำเป็นต้องทำอย่าหาว่าข้าใจร้ายเลยนะ

     ทันทีที่ดาบถึงตัวร่างกายของเขาที่หมดสติอยู่ก็เคลื่อนไหวตามสัญชาติญาณ

     ฟุบ! (ความเร็วแสง)

     ฟิ้ง! โกหกน่าพลาดงั้นรึ แปลว่าที่หมดสตินั้นแกล้งทำสินะ " เจ้ามีจุดประสงค์อะไรบอกข้ามา "

     เขาไม่ตอบได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆ

     " งั้นรึ ถ้าไม่เจ็บตัวคงไม่ยอมหลุดปากสินะ " กรีนเรียกมีดร้อยเล่ม

     " ดูสิว่าเจ้าจะหนีไปที่ไหนได้อีก " (ฝนดาวตกสีม่วง) ฉึกๆๆ

     เขาถูกมีดปักทำให้ขยับไม่ได้

     " ทีนี้จงง้างปากพุดความจริงออกมา " เธอข่มขู่

     " หึ " (ลมพายุหิมะ) พลังนี้ทำให้มีดลวงตาละลายหายไป

     พลังอะไรกันล่ะเนี่ยเจ้านี่ต้องไม่ใช่มนุษย์แน่นอน " เจ้าอสูรบอกชื่อของเจ้ามา "

     เขาบิดขี้เกียจ " อะไรกันลืมข้าไปแล้วรึ "

     " ลืมอะไร? ข้ารู้จักเจ้าตั้งแต่ตอนไหน " สงสัย

     " ข้าเองเจ้าขาวไง " เขาพยายามบอกชื่อ

     " อ้อ "

     " ทีนี้เจ้าจำข้าได้แล้วใช่ไหม " ตื่นเต้น

     " ไม่! ข้าจำเจ้าไม่ได้ "