钢臂-บันทึกชำระแค้นของเหิงเยว่

หลังราตรีนั้นผ่านไปเหิงเยว่ก็อำลาหลี่ผิงและจากมา ซึ่งนางก็ได้มอบบางอย่างให้ติดมือกลับไปด้วยในระหว่างการเดินทางกลับไปหาจิวซื่อ เขาก็เปิดหอผ้าขาวดูสิ่งของภายในก็พบกับเซาปิ่ง[1]อยู่หลายชิ้น ซึ่งเขาก็หยิบมันมาทานแทนอาหารเช้า

            ไม่กี่เค่อต่อมาก็ถึงบ้านพักของจิวซื่อซึ่งเขาก็พบนางกำลังเก็บสมุนไพรที่ปลูกอยู่สวนด้านหลังจนเต็มตระกร้า

            “ท่านจิวซื่อข้ากลับมาแล้ว”

            “เรื่องนั้นไม่ต้องบอกข้าก็รู้อยู่แล้ว”นางหันหน้ากลับมาสบตาเมื่อเหิงเยว่เอ่ยทักทายไป “เจ้ากำลังกินอะไรอยู่”

            “เซาปิ่งแม่นางหลี่ผิงมอบมันให้ข้าก่อนจะออกมาจากที่นั่น” แม้จิวซื่อจะไม่ได้เอ่ยขอแต่เหิงเยว่สบตาดูก็รู้แล้วว่านางต้องการอะไร เขาจึงยื่นห่อผ้าขาวให้หลังจากก้าวเข้าใกล้นาง

          “ข้าก็ได้ยินชื่อเสียงเกี่ยวกับการทำขนมของนางอยู่เหมือนกัน...”หลังจากนางกัดลงไปที่เซาปิ่ง ดวงตาก็เบิกกว้างกว่าเดิม คำถัด ๆ ไปก็ตามมาจนขนมในมือหมดไป

          “ไม่คิดว่านางจะทำมันออกมาได้ดีขนาดนี้”จิวซื่อยื่นตระกร้าสมุนไพรให้เหิงเยว่เขาก็ออกอาการสงสัยก่อนจะรับมันมาโดยไม่ได้ถามอะไร

            “เจ้าไปรอข้าที่บ้านพักก่อนเลยอีกเดี๋ยวข้าจะตามไป” เหิงเยว่ไม่ได้ก้าวเดินออกไปในทันทีเพราะความอาลัยอาวรขนมแสนอร่อยตรงหน้า แต่ด้วยสายตาของจิวซื่อแล้ว การจะขอขนมห่อนั้นกลับมาก็คงจะเป็นไปได้ยากหนทางเดียวในตอนนี้ก็คือตัดใจกับขนมตรงหน้านี้เสีย

           เมื่อเหิงเยว่มาถึงบ้านพักจิวซื่อก็ตามมาหลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งในสามเค่อซึ่งนางก็ตรงไปยังห้องครัวและเริ่มประกอบอาหารบางอย่างโดยไม่มีบทสนทนากับเหิงเยว่เลยแม้แต่น้อย

            ถึงแม้ภายในใจของเหิงเยว่อยากจะเอ่ยปากถามออกไปก่อนแต่เขาคิดว่านั่นคงจะเป็นการรบกวนระหว่างที่จิวซื่อกำลังทำอาหารดังนั้นเขาจึงรอให้นางทำจนเสร็จ ซึ่งระหว่างนั้นเขาก็ช่วยจัดโต๊ะอาหาร

            เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยมื้ออาหารเช้าก็พร้อมทาน จิวซื่อนั่งอยู่ด้านตรงข้ามกับ   เหิงเยว่ นางสบตากับเขาก่อนจะเริ่มเอ่ยปาก

            “ในระดับพลังปราณอย่างเจ้าคงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามเพื่อจะไปที่หมู่บ้านนั่นแต่ข้าก็อยากรู้เสียจริงว่า เหตุใดเจ้าจึงกลับมาในรุ่งเช้าเช่นนี้”

            “ถ้าเป็นเรื่องนั้น...”เหิงเยว่เริ่มเล่าในสิ่งที่เขาพบเจอเมื่อไปถึงหมู่บ้านพิรุณร่วงโรยเพราะคนของป้อมอัคคีที่ประจำอยู่บริเวณชายแดนเข้ามาปล้นสะดมหมู่บ้านนั่นพอดีทำให้เขาต้องเข้าร่วมต่อสู้และช่วยเหลือหมู่บ้านในการขับไล่พวกนั้นออกไป

            เหิงเยว่ไม่ได้เล่าออกไปว่าตนเป็นคนเอาชนะหยางเปียวและไล่พวกมันกลับไปทั้งหมดนั่นก็เพราะหากเล่าไปก็อาจจะถูกคิดว่าโป้ปดก็เป็นได้ และเขาก็ไม่อยากแสดงภาพลักษณ์ที่ไม่ดีนี้ให้จิวซื่อเห็น

            นางก็พยักหน้าทำท่าเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี

            “งั้นหรอกเหรอ...ข้าก็คิดเอาไว้แล้วล่ะว่าอีกไม่นานหมู่บ้านพิรุณร่วงโรยก็คงจะถูกปล้นสะดมอีกครั้ง”

          เหิงเยว่เบิกตากว้างด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยทักถามออกไป

            “ถ้าหากท่านรู้อยู่ก่อนแล้วเหตุใดท่านจึงไม่บอกพวกนั้นให้เตรียมตัวรับมือล่ะ”

            “หมู่บ้านนั่นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า”นางกดเสียงลงต่ำโดยที่เหิงเยว่ไม่รู้เลยว่าทำไมจิวซื่อถึงต้องโมโหกับเรื่องเช่นนี้ด้วย

[1]เซาปิ่ง คือ ขนมเปี๊ยะสดที่ยัดไส้ด้วยถั่วเหลือง หรือเผือก จากนั้นกดเป็นแผ่นแบนแล้วนำไปทอด