ถึงแม้ว่าตัวของลี่อิงจะจัดการน้องสาวต่างมารดาของนางไปหลายครั้งต่อหลายครั้งแล้วแต่ดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะไม่เลิกตั้งตัวเป็ศัตรูของเธอเสียทีราวกับว่านี่คือศัตรูฟ้าลิขิตต่อให้ฟ้าดินนั้นจะล่มสลายสตรีนางนี้ก็จะไม่เลิกตั้งตัวเป็ศัตรู แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากเดิมจาก่ชีวิตที่แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเธอและแม่รองนั้นถือว่าเป็ไปในทิศทางที่ดีเป็อย่างมากช่างแตกต่างไปจาก่ชีวิตที่แล้วเพราะสตรีนางนี้นั้นเกลียดเธอเข้ากระดูก
“ลี่อิง เ้าไปหว่านเสน่ห์อะไรแม่รองทำไมเขาถึงรักและเอ็นดูเ้านัก” แม่ของลี่อิงกล่าวถามบุตรสาวตัวน้อยด้วยความสงสัยเพราะระหว่างเธอและนางไม่มีทางที่จะญาติดีกันอย่างเด็ดขาดแต่เธอกับคิดไม่ถึงว่านางนั้นจะรักและเอ็นดูบุตรสาวของเธอมากถึงขนาดนี้ในบางครั้งนางถึงกับส่งสาวใช้ส่งขนมมาให้กับบุตรสาวของเธอ
“เพราะข้าเป็เด็กสาวน่ารัก คิก คิก” ลี่อิงหัวเราะกลบเกลื่อนเพราะเธอเข้าใจหัวใจของผู้หญิงเป็อย่างดีไม่ว่าใครก็้าความรักความอบอุ่นกับชายผู้เป็สามีทั้งนั้นเธอรู้ถึงจุดอ่อนของแม่รองเธอเป็อย่างดีเธอเพียงแค่พูดเอาอกเอาใจเขานิดๆหน่อยๆ
“แคร๊ก แคร๊ก หากสตรีนางนั้นเมตตาเ้าก็ดีเพียงแค่นี้แม่ก็หมดห่วงแล้ว” ใน่ระยะหลังมานี้เธอรู้สึกตัวเองเป็อย่างดีว่าสุขภาพของเธอนั้นมันเริ่มที่จะอ่อนแรงลงทุกวันสตรีที่ชิงดีชิงเด่นมากที่สุดภายในจวนแม่ทัพกับรักใคร่เอ็นดูในบุตรของเธอเพียงแค่นี้ตัวของเธอนั้นก็วางใจไม่มีอะไรที่ต้องเป็ห่วงอีกแล้ว
“ท่านแม่จะเป็ห่วงข้าทำไมผู้คนภายในจวนแห่งนี้ล้วนแล้วรักและเอ็นดูข้ากันทั้งหมด” ถึงแม้ว่าตัวของเธอนั้นจะอยู่ในร่างของเด็กสาวตัวน้อยแต่สติสำนึกคิดลี่อิงก็มีความเป็ผู้ใหญ่นาง้าที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับแม่ของนางให้มากที่สุด
เวลาผ่านไป 3 ปี
แม่ของลี่อิงได้เสียชีวิตจากไปอย่างสงบแล้วด้วยโรคร้าย การตายของนางนั้นเร็วกว่าเดิมถึง 2 ปี ทั้งที่ชีวิตของนางนั้นควรที่จะยืนยาวมากกว่านี้เสียหน่อยอดีตและอนาคตในบางครั้งมันก็ไม่ตรงกันเสนอไป ภายในดวงตาของเด็กสาวไม่มีความเศร้าไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อยเพราะเธอได้ทำใจเอาไว้นานแล้วนางใช้ชีวิตที่เหลือกับท่านแม่ของนางอย่างรู้คุณค่าได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำใน่ชีวิตที่แล้ว
“เ้าเป็เด็กปีศาจหรือไงแม่เ้าตายไปทั้งคนตัวเ้ากับไม่เสียน้ำตาสักหยด” แม่รองของเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเ็าพร้อมทั้งสังเกตปฏิกิริยาของเด็กน้อยจริงอยู่ที่เสี้ยนหนามที่ต่ำใจของเธอที่สุดจบชีวิตไปแล้วแต่เธอก็อดเป็ห่วงนางเด็กนี่ไม่ได้อยู่ดีถึงแม้ว่าท่าทางของเธอนั้นจะเ็าแต่ก็แอบแฝงไปด้วยความเป็ห่วง
“ภายในจวนแห่งนี้ก็มีแต่ท่านแม่รองเท่านั้นแหละที่นึกเป็ห่วงข้า” ถึงแม้ว่าลี่อิงจะอยู่ในอาการที่เศร้าใจเป็อย่างมากแต่นางก็ส่งรอยยิ้มที่อ่อนหวานไปให้กับแม่รอง
“ชิ ยัยเด็กน้อยใครเป็ห่วงเ้ากัน!!! แต่ถ้าเ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาข้าได้ที่จวน” นางพูดพร้อมทั้งเชิดหน้านี้แล้วรีบเดินจากไปหากจะสังเกตให้ดีใบหน้าของสาวใหญ่นางนี้นั้นแอบยิ้มอยู่
“ใครแม่เ้ากันที่นี่มีแต่แม่ข้า หึ” ลี่ถิงพูดจาเสียดสีต่อพี่สาวต่างมารดาหลังจากนั้นนางก็รีบวิ่งตามท่านแม่ของนางไปในทันที
“น้องสาวที่รักความแค้นระหว่างเราข้าไม่มีทางลืมอย่างเด็ดขาด” ลี่อิงมองที่แผ่นหลังของน้องสาวต่างมารดาด้วยสายตาที่คมกริบราวกับว่า้าที่จะเฉือนนางเป็ชิ้นๆ
ภายในจวนของท่านแม่ทัพ
หลังจากที่ความเศร้าผ่านพ้นไปก็จะมีสิ่งดีๆเข้ามาในตอนนี้นั้นตัวของท่านแม่ทัพก็ได้คิดวางแผนการอะไรบางอย่างก็เพื่อความมั่นคงของบุตรสาวทั้งสองเขากำลังจิบชาอยู่กับผู้หญิงผู้อันเป็ที่รักก็คือแม่ของลี่ถิงนั่นเองแต่ในยามปกตินั้นจะมีสตรีอีกนางหนึ่งคอยนั่งอยู่ข้างกายด้วยแต่บัดนี้ตัวของนางนั้นได้ตายจากเขาไปแล้ว
“ท่านพี่ ท่านคงไม่คิดหาใครมาแทนนางใช่ไหม” แม่ของลี่ถิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความขุ่นเคือง
“พอแล้วข้าเหนื่อยแล้วข้าทนเห็นพวกเ้าทะเลาะกันั้แ่ยังสาวจนกระทั่งตายจากกันข้าเห็นภาพนี้จนข้าเบื่อแล้วข้ารู้สึกชาชินกับเื่พวกนี้แล้ว” ท่านแม่ทัพพูดอย่างปล่อยวาง
“มันจะจริงอย่างงั้นเหรอเ้าค่ะ เมื่อครู่เด็กรับใช้ของข้าพึ่งรายงานว่าตัวของท่านแอบไปท่องเที่ยวที่ย่านโคมแดงทั้งที่สตรีผู้อันเป็ที่รักของท่านพึ่งตายจากท่านไปหนึ่งคน” ฮูหยินรองกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเ็า
แคร๊ก แคร๊ก ท่านแม่ทัพถึงกับสำลักน้ำชาในทันที เขาอุส่าใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงเพื่อที่จะหลบหลีกไปท่องเที่ยวที่โลกภายนอกแต่เขาลืมสนิทไปเลยว่าที่ข้างกายของนางนั้นมียอดฝีมือติดตามรับใช้เช่นกันเขาคิดไม่ถึงว่านางจะใช้คนของนางมาใช้กับเื่แค่นี้
“ั้แ่ที่ฮูหยินใหญ่นางตายจากพี่ไปมันก็ทำให้ตัวพี่รู้สึกเครียดมากพี่เพียงแค่ไปปลดปล่อยอารมณ์เท่านั้น” ท่านแม่ทัพไม่รู้ว่าตัวเองจะแก้ตัวกับสตรีนางนี้อย่างไรดี
“ถ้าน้องตายจากท่านพี่ไปอีกคน ท่านพี่ก็คงไปเที่ยวที่ย่านโคมแดงเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ความเครียดใช่ไหมเ้าค่ะ น้องรู้สึกซาบซึ้งใจเสียจนน้ำตาไหลเลยเ้าค่ะ” ฮูหยินรองไม่มองหน้าท่านแม่ทัพอีก
“ไม่เอาหน่าน้องหญิงเ้าจะโกรธเคืองพี่ไปทำไม ที่พี่นั่งเครียดเพราะกำลังคิดถึงอนาคตของบุตรสาวของเราอยู่” น้ำเสียงของท่านแม่ทัพเปลี่ยนเป็เอาการเอางานทันทีเพื่อที่จะเปลี่ยนเื่
“อนาคตของลูก!!! มันคืออะไรกันเ้าค่ะ บอกน้องมาเดี๋ยวนี้” ฮูหยินรองกล่าวถามท่านแม่ทัพด้วยความสงสัย
“ข้าคิดว่าควรถึงเวลาแล้วที่จะหาคู่ครองให้กับนางหากในอนาคตเกิดเื่อะไรขึ้นกับข้า ข้าจะได้หมดห่วงพวกนางทั้งสองจะได้มีคนดูแล” ตอนนี้บุตรสาวของท่านแม่ทัพทั้งสองก็อายุ 10 ปีแล้วเป็เวลาที่สมควรที่จะหาคู่หมั้นให้กับนาง ลี่อิงและลี่ถิงนั้นอายุห่างกันแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นท่านแม่ทัพเลยตั้งใจที่จะหาคู่ครองให้กับพวกนางทีเดียวพร้อมกันไปเลย
“แล้วท่านพี่จะให้นางหมั้นกับใครเ้าค่ะ” ฮูหยินรองกล่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะมันเกี่ยวพันกับอนาคตของบุตรสาวของนาง นางในฐานะคนเป็แม่ก็ย่อมที่จะอยากให้ลูกได้อยู่กินกับคนที่ดีทั้งนั้น
“คนแรกเป็บุตรชายเฟยเฟิ่งชายผู้นี้เป็ขุนนางฝ่ายในอำนาจบารมีของเขานั้นไม่ธรรมดาเผลอๆอาจจะมากกว่าข้าด้วยซ้ำ” ท่านแม่ทัพค่อยๆอธิบายให้นางฟังอย่างใจเย็น
“ส่วนคนที่สองเป็บุตรชายของพ่อค้าธรรมดาผู้หนึ่งข้าเคยติดหนี้บุญคุณชีวิตเขาข้าได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะยกบุตรสาวให้” ตอนแรกใบหน้าของฮูหยินรองก็เต็มไปด้วยความยิ้มแย้มที่หนึ่งในตัวเลือกของบุตรสาวนางเป็ถึงลูกหลานขุนนางฝ่ายในแต่เมื่อได้ยินตัวเลือกอีกคนหนึ่งที่เป็เพียงพ่อค้าธรรมดาเท่านั้นทำให้ตัวของนางนั้นเริ่มที่จะมีโทสะขึ้นมาทันที
“ท่านแม่ทัพ นี่ท่านจะบ้าไปแล้วรึ ท่านคิดที่จะยกบุตรสาวของเราให้กับลูกชายพ่อค้ากระจอกๆธรรมดาๆผู้หนึ่งนี่ท่านคิดที่จะทำลายอนาคตของบุตรสาวหรือไง” ฮูหยินรองต่อว่าท่านแม่ทัพอย่างรุนแรงไม่ว่าจะเป็บุตรสาวของนางเองหรือจะเป็ลี่อิงตัวของนางนั้นก็ไม่ยินดีที่จะยกให้
“เกี่ยวกับเื่นี้เ้าไม่ต้องมายุ้งเพราะตัวของข้านั้นได้ตัดสินใจไปแล้ว” แม่ทัพกล่าวน้ำเสียงที่เด็ดขาดไม่ว่าใครก็ไม่สามารถที่จะคัดค้านเกี่ยวกับเื่นี้ได้อย่างเด็ดขาด
“หึ เ้าคนไม่ได้เื่ เ้าคนไม่เอาไหน” นางเดินจากไปด้วยความฉุนเฉียว
631
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
