เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        รอยสีเข้มแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว

        ไม่นานชุดกระโปรงก็ไม่อาจดูดซับได้ทั้งหมดของเหลวสีแดงสดไหลลงมาบริเวณหว่างขาที่ไป๋หว่านหนิงยืนอยู่

        มันไหลรวมกันเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ

        ไป๋หว่านหนิงหน้าซีดเผือดด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

        ทว่าดูราวกับนางไม่รู้สึกเจ็บปวดขณะที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ตะโกนไปด้วย

        “พวกเจ้าล้วนคิดทำร้ายข้าล้วนคิดสังหารลูกของข้า!”

        “ฝูเอ๋อร์ ฝูเอ๋อร์!”

        ไป๋เซี่ยเหอตะโกนเสียงดังทว่าสิ่งที่นางได้ยินมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวกับเสียงใบไม้กรอบแกรบเท่านั้น

        ท้องฟ้าเป็นสีดำเข้มราวกับถูกสาดด้วยหมึก

        กลิ่นฝนโชยมากับลม

        “ไม่มีประโยชน์ไม่มีประโยชน์!”

        ไป๋เซี่ยเหอตบหน้าไป๋หว่านหนิงอย่างแรง“ไป๋หว่านหนิง เวลาเจ้าต่อต้านข้า คิดร้ายกับข้า ข้ายอมไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าได้เพราะถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นน้องสาว ข้าจึงไม่คิดจะลงมือกับเจ้าจริงๆ”

        “แต่เจ้าไม่ควรใช้ชีวิตลูกของตนเองมาวางแผนกับข้า เสือร้ายยังไม่กินลูกของมันเลย!”

        ไป๋เซี่ยเหอดวงตาแดงก่ำในแววตาสีดำมีเพลิงโทสะลุกโชน

        นางดูเบาไป๋หว่านหนิงเสียแล้ว!

        นางคิดว่าความรักของมารดาจะอยู่เหนือทุกอย่าง

        ตั้งแต่ไป๋หว่านหนิงเหยียบเข้าตำหนักของไท่จื่อไป๋เซี่ยเหอก็ครุ่นคิดนับครั้งไม่ถ้วนถึงวิธีที่ตนเองจะถูกใส่ร้าย

        ทว่านางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าไป๋หว่านหนิงจะใช้ลูกแท้ๆ ในครรภ์ของตนเองมาใส่ร้ายนาง

        เสียงฝีเท้ายุ่งเหยิงดังขึ้นนอกเรือนแสงสว่างค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้

        ไป๋หว่านหนิงสลบไปเพราะเสียเลือดมาก

        เนื่องจากไป๋เซี่ยเหอสัมผัสร่างกายของไป๋หว่านหนิงร่างกายจึงเปื้อนคราบเลือดของนางโดยไม่ทันระวัง

        ใบหน้าขาวผ่องดุจหยกเปื้อนเลือดสีแดงสด

        ยิ่งทำให้นางดูงามล่มเมือง!

        นางยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าบุคลิกเย็นชาอย่างหาตัวจับได้ยาก ช่างเป็นความงามที่สวรรค์สร้าง

        “ไท่จื่อ พระองค์ต้องมอบความยุติธรรมให้เช่อเฟยของพวกเรานะเพคะนางดูแลครรภ์อย่างยากลำบาก แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกพี่สาวแท้ๆ ของตนเองทำเช่นนี้เพคะ”

        “คุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋มาหาเช่อเฟยดึกๆดื่นๆ บ่าวรู้สึกว่าย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ ผู้ใดจะไปคิดว่านางจะใจกล้าเช่นนี้เพคะ”

        เหลียงเอ๋อร์เดินร้องห่มร้องไห้เข้ามาพร้อมกับนางกำนัลคนอื่นๆ

        สายตาของฮั่วหมิงเชินจับจ้องไปที่ไป๋เซี่ยเหอเป็นอันดับแรก

        นางสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนเรือนผมยาวมัดครึ่งศีรษะ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ สายลมพัดชายกระโปรงของนางให้พลิ้วไหวเล็กน้อยดูงดงามชวนให้ตะลึง

        ฮั่วหมิงเชินไม่เคยคิดว่าไป๋เซี่ยเหอเองก็มีช่วงเวลาที่งดงามถึงเพียงนี้ด้วยบางทีอาจเป็นเพราะเมื่อก่อนไป๋เซี่ยเหอเอาแต่ตามติดเขา ดังนั้นเขาจึงคอยผลักไสไป๋เซี่ยเหออยู่ตลอดเวลา

        แม้ว่านางจะเป็นคู่หมั้นของเขาทว่าเขากลับไม่เคยแม้แต่จะตั้งใจมองว่านางมีรูปโฉมเช่นไร

        “ไป๋เซี่ยเหอ เจ้าช่างใจกล้านักนึกไม่ถึงว่าจะกล้าวางแผนสังหารเชื้อพระวงศ์ เจ้ารู้โทษของตนเองหรือไม่?”

        ไป๋เซี่ยเหอยังคงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

        “หากอยากลงโทษผู้ใด ก็ย่อมหาข้ออ้างได้เสมอ!”

        ฮั่วหมิงเชินใจอ่อนเล็กน้อยสตรีงามล้ำเช่นนี้ เขาอยากครอบครอง ไม่อยากทำลาย

        ทว่าเมื่อเขาใช้เหตุผลพิจารณาให้ดี

        เขาก็ตระหนักว่า หากไม่กำจัดสตรีนางนี้นางต้องเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดบนเส้นทางชีวิตของเขาแน่นอน

        แม้จะไม่อยากยอมรับทว่าเขาก็ตระหนักเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

        นอกจากเสด็จอาแล้วก็ไม่มีผู้ใดโค่นสตรีที่เฉลียวฉลาดเช่นนี้ลงได้

        “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอธิบาย”

        ไป๋เซี่ยเหอเงียบ

        ก่อนที่คนเหล่านี้จะมานางได้ค้นหาจดหมายฉบับนั้นบนร่างของตนเอง และพบว่ามันหายไปแล้ว

        ทว่าคนที่เข้าใกล้นางมีเพียงฝูเอ๋อร์เท่านั้น

        นางไม่เชื่อว่าฝูเอ๋อร์จะทรยศนาง

        เพราะฝูเอ๋อร์ไม่มีเหตุผลและไม่มีแรงจูงใจยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีความจำเป็นใดๆ

        “ผู้ใดก็ได้ช่วยจับนางไปส่งที่ศาลยุติธรรมที”

        เนื่องจากไป๋เซี่ยเหอมีสถานะเป็นว่าที่พระชายาเซ่อเจิ้งอ๋องคนของศาลยุติธรรมจึงมีความกริ่งเกรงอยู่บ้าง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าผู้ก่อเหตุคือไป๋เซี่ยเหอหรือไม่

        เพราะถึงแม้จะใช่ ผู้ใดจะรู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะคิดบัญชีย้อนหลังและระบายโทสะกับพวกเขาหรือไม่?

        ดังนั้นแม้ว่าจะถูกจำคุกไป๋เซี่ยเหอก็อยู่ในคุกเดี่ยว

        ในคุกไม่ได้สกปรกอย่างที่จินตนาการไว้ดูเหมือนจะมีคนทำความสะอาดเอาไว้บ้างแล้ว บนตั่งที่ทำจากหินปูด้วยฟูกอ่อนนุ่มชั้นหนึ่งนอนแล้วไม่รู้สึกหนาวจนเกินไป

        ส่วนอากาศในคุกก็ถ่ายเท

        แสงจันทร์ด้านนอกส่องเข้ามาในคุกที่มืดสนิดสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เล็กและซีดเซียวเล็กน้อยของไป๋เซี่ยเหอ

        นางนั่งอยู่บนฟูก และหดกายอยู่ตรงมุมนางเอานิ้วโป้งเข้าปากโดยไม่รู้ตัว ดูดเล็บที่ตัดแต่งจนโค้งมนเบาๆ

        ใบหน้าเย็นชาดูไม่ยี่หระสมองหมุนวนอย่างรวดเร็ว

        คืนนี้ฝูเอ๋อร์ดูแตกต่างไปจากปกติเล็กน้อยนอกจากนี้ ผู้ที่เข้าใกล้นางก็มีเพียงฝูเอ๋อร์เท่านั้น

        ทว่าเหตุใดฝูเอ๋อร์ถึงเอาจดหมายฉบับนั้นไป?

        แล้วนางหายไปไหนแล้ว?

        ตั้งแต่ออกจากตำหนักของไท่จื่อจนมาถึงที่คุกแห่งนี้นางไม่เห็นแม้แต่เงาของฝูเอ๋อร์

        ฝูเอ๋อร์ย่อมไม่ทรยศนางทว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        ทุกอย่างดูผิดปกติเกินไป

        ‘ครืด’

        จู่ๆ เสียงดึงโซ่ที่ใช้คล้องประตูคุกก็ดังขึ้นคุกแห่งนี้สร้างด้วยหิน และใช้โซ่คล้องประตูไว้ ไป๋เซี่ยเหอไม่รู้ว่าผู้ใดกำลังเปิดประตู

        นางเกร็งร่างเก็บงำลมปราณทันที

        “ข้าเอง”

        เมื่อประตูถูกเปิดออกเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ไป๋เซี่ยเหอกระโดดลงจากตั่ง ก่อนจะโถมตัวเข้าไปหาร่างของฮั่วเยี่ยนไหวทันที

        กลิ่นสดชื่นของสะระแหน่ทำให้อารมณ์ของนางค่อยๆสงบลง

        ตอนนี้นางไม่อยากคิดอะไรเลยต้องการเพียงพึ่งพิงเขาเท่านั้น

        “ท่านมาได้อย่างไร?”

        ฮั่วเยี่ยนไหวดึงตัวนางให้นั่งลงบนม้าหินที่อยู่ด้านข้างก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าเห็นว่าเจ้าชอบกินมื้อดึก”

        เขาพูดราวกับว่าไม่ได้อยู่ในคุกทว่าเหมือนอยู่ในจวนของตนเอง

        หมอกควันในใจของไป๋เซี่ยเหอสลายไปนางหัวเราะเบาๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะเปิดถุงกระดาษที่เขายื่นให้

        เป็นไก่ฉีกตัวหนึ่งกลิ่นหอมอันเข้มข้นของเนื้อไก่โชยเข้าจมูก หนังไก่ยังเปื้อนคราบน้ำมันสีเหลือง ทั้งยังมีผักชีโรยอยู่ทั่ว

        ไป๋เซี่ยเหอสูดจมูก“เหตุใดท่านถึงซื้อไก่ฉีกมาให้ข้า?”

        “เจ้าไม่ชอบหรือ?”

        “ไม่ใช่นะ”

        อาหารบนโลกมีมากมายปานนั้นทว่ากลับไม่ซื้ออย่างอื่น ดันซื้อไก่ฉีกเสียนี่ ทำให้นางกระวนกระวายอย่างอธิบายไม่ถูก

        “เจ้าบอกข้ามาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น”

        ตอนนี้ไป๋เซี่ยเหอถูกขังอยู่ในคุกนางทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงพึ่งพาฮั่วเยี่ยนไหวเท่านั้น

        นี่คือเหตุผลว่าเหตุใดไป๋เซี่ยเหอถึงไม่ให้เจี่ยงอิงเอ๋อร์ตามมาด้วย

        อย่างน้อยนางก็ยังเหลือทางหนีทีไล่

        ไป๋เซี่ยเหอเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด

        นางเล่าด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับเล่านิทานอย่างไรอย่างนั้น

        ฮั่วเยี่ยนไหวฟังแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นแผนการเช่นนี้ไม่อาจวางแผนได้ในวันเดียว ยิ่งไม่อาจทำสำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว

        “ฝูเอ๋อร์เล่า?”

        สิ่งสำคัญที่สุดคือ ฝูเอ๋อร์ดันเป็นคนสนิทของไป๋เซี่ยเหอเสียนี่

        นี่คือเรื่องที่ชวนให้ประหลาดใจมากที่สุด

        “ข้าไม่รู้”

        ตั้งแต่ฝูเอ๋อร์เช็ดคราบยาบนชุดกระโปรงของนางเสร็จนางก็ไม่เห็นฝูเอ๋อร์อีกเลย

        “นางทรยศเจ้าแล้ว”

        ------------------------