หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 44: เงื่อนงำจากแดนไกล และกระบี่ไม้สามผสาน 

เสียงปะทะของพลังปราณ (灵气) ที่แว่วมาจากระยะไกล พร้อมกับกลิ่นอาย (气息) อันรุนแรงและไม่คุ้นเคยซึ่งลอยมาตามลมนั้น ฉุดกระชากเจี้ยนหลิน (剑林) ออกจากสมาธิในทันที แววตาที่เคยสงบนิ่งพลันฉายประกายตื่นตัวและระแวดระวัง "ขาวน้อย" (小白) ที่กำลังใช้หัวเล็กๆ ดุนดินบริเวณที่ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) ถูกฝังอยู่ ก็พลันเงยหน้าขึ้น ส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบาออกมาจากลำคอ ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงนั้นด้วยท่าทีตื่นตัว

'การต่อสู้รึ? ในป่าลึกเช่นนี้...' เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายที่สัมผัสได้นั้นมัน "แตกต่าง" จากพลังของสัตว์อสูร (妖兽) ที่เขาเคยเจอ มันมีความ "ซับซ้อน" และ "เจาะจง" กว่านั้น คล้ายกับเป็นพลังจากเคล็ดวิชา (功法) บางอย่างที่เขาไม่รู้จัก

เจี้ยนหลินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามจะสงบจิตใจที่เริ่มเต้นระรัว เขาค่อยๆ ย่องไปยังแนวพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ริมขอบโพรงไม้ แอบซ่อนกายอยู่หลังใบไม้ที่เขียวชอุ่ม เพ่งสมาธิไปที่การ "รับฟัง" และ "สัมผัส"

เสียงปะทะของพลังปราณดูเหมือนจะ "ดุเดือด" ขึ้นเล็กน้อย และคล้ายจะมีเสียงร้องของสัตว์อสูรดังแทรกมาเป็นระยะ ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ "สงบลง" อย่างรวดเร็ว ทิศทางของเสียงและกลิ่นอายที่รุนแรงนั้นดูเหมือนจะ "คงที่" อยู่ระยะหนึ่ง ไม่ได้เคลื่อนที่ออกห่างหรือใกล้เข้ามาอย่างชัดเจน

เจี้ยนหลินชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ สัญชาตญาณบอกให้เขาหลีกหนีจากปัญหาและความขัดแย้ง แต่ "ความอยากรู้" และ "ความตระหนัก" ว่าโลกภายนอกนั้นมิได้สงบสุขอย่างที่เขาเคยคิด ก็กระตุ้นให้เขาต้องการจะ "เข้าใจ" สถานการณ์มากขึ้น อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงยึดมั่นในความรอบคอบ 'การเปิดเผยตัวตนโดยไม่จำเป็นในตอนนี้ มีแต่จะนำพาอันตรายมาสู่ตนเอง' เขาพิจารณาแล้วว่า กลิ่นอายพลังนั้นแม้จะไม่คุ้นเคย แต่ก็ยังให้ความรู้สึก "สูงส่ง" และ "ซับซ้อน" เกินกว่าที่ศิษย์นอกเช่นเขาควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวโดยไม่จำเป็น 'เรื่องของผู้มีพลังสูงส่งกว่า...มิใช่สิ่งที่มดปลวกเช่นข้าจะสามารถสอดมือเข้าไปได้'

หลังจากที่เสียงและกลิ่นอายจากทิศทางนั้น "จางหาย" ไปจนหมดสิ้นเมื่อเวลาผ่านไปพอสมควร เจี้ยนหลินจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาตัดสินใจที่จะไม่เข้าไป "ตรวจสอบ" ให้เปลืองแรงและเสี่ยงอันตรายโดยไม่จำเป็น 'เป้าหมายของข้าในตอนนี้ คือการแข็งแกร่งขึ้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะสามารถปกป้องตนเองได้เมื่อถึงคราวจำเป็น'

เหตุการณ์เมื่อครู่นั้น แม้จะมิได้ส่งผลกระทบต่อเขาโดยตรง แต่ก็เป็นเครื่องเตือนใจที่ดีว่าเขาจะต้อง "แข็งแกร่ง" ขึ้นให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันได้ทุกเมื่อ

ด้วยแรงบันดาลใจจาก "เสียงสะท้อนจากจิตวิญญาณ" (Spiritual Echo) ที่เขาเริ่มจะสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งขึ้น และความเข้าใจใน "การผสาน" พลังงานของพืชต่างชนิดที่ลึกซึ้งขึ้น เจี้ยนหลินตัดสินใจที่จะลองสร้าง "กระบี่ไม้" (木剑) ที่ซับซ้อนและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม เขาใคร่ครวญถึงคุณสมบัติของพืชพรรณสามชนิดที่เขาได้ศึกษาและ "สัมผัส" ถึงแก่นแท้ของพวกมันอย่างถ่องแท้: "เถาวัลย์เหล็กดำ" เพื่อความเหนียวแน่นทนทาน, "หนามพฤกษาเขี้ยวอสูร" เพื่อความคมกล้าและไอสังหารเย็นเยียบ, และ "ไผ่สายลม" เพื่อความเบา ความรวดเร็ว และการนำพาพลังงานลม

เขานั่งลงขัดสมาธิ หลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่การ "ก่อรูป" พลังธาตุพฤกษาในฝ่ามือ เขามิได้รีบร้อน แต่ค่อยๆ "ผสาน" ความเข้าใจใน "ลมหายใจ" และ "แก่นแท้" ของพืชทั้งสามชนิดนี้เข้าด้วยกันอย่างช้าๆ และละเอียดอ่อนที่สุด มันเป็นกระบวนการที่ยากยิ่งกว่าการสร้างกระบี่ไม้ที่มีคุณสมบัติเดียวหลายเท่านัก พลังปราณของเขาถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามหน้าผาก

ในตอนแรก "กระบี่ไม้" ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นนั้นดู "ไม่เสถียร" อย่างยิ่ง มันสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ พลังงานของพืชทั้งสามชนิดที่แตกต่างกันดูจะ "ขัดแย้ง" และ "ต่อต้าน" ซึ่งกันและกัน แต่เจี้ยนหลินก็มิได้ท้อถอย เขานึกถึงภาพของ "ขาวน้อย" ที่พยายามจะ "ต่อ" กิ่งไม้เป็นรูปทรงต่างๆ อย่างไม่ย่อท้อ และเมื่อเขานึกถึง "ภาพเงาจางๆ" ของกระบี่โบราณที่ทรงพลังซึ่งเคยปรากฏในห้วงคำนึงของเขา ความมุ่งมั่นของเขาก็กลับมาลุกโชนอีกครั้ง

เขาใช้ "สัมผัสกระบี่" (剑之触) ที่เฉียบคมขึ้นของตนเองในการ "รับรู้" ถึงการไหลเวียนของพลังงานภายในกระบี่ไม้ที่กำลังก่อรูป ค่อยๆ "ปรับ" และ "ชี้นำ" ให้พลังงานเหล่านั้น "สอดประสาน" และ "เกื้อหนุน" ซึ่งกันและกัน แทนที่จะขัดแย้ง

และแล้ว...หลังจากผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามเต็ม ในที่สุด "กระบี่ไม้" เล่มหนึ่งก็ก่อรูปขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ในฝ่ามือของเขา มันมีสีเขียวเข้มเหลือบดำเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยประกายสีเงินจางๆ ที่ปลายคม ความยาวและรูปทรงของมันดูสมดุลอย่างน่าประหลาดใจ แต่สิ่งที่ทำให้เจี้ยนหลินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก็คือ...เขารู้สึกได้ว่ากระบี่ไม้เล่มนี้มัน "หายใจ"!

มันมิใช่การหายใจด้วยปอดเหมือนสิ่งมีชีวิต แต่เป็น "การสั่นไหว" ที่แผ่วเบาและสม่ำเสมอของพลังงานชีวิตที่ควบแน่นอยู่ภายในเนื้อไม้ ราวกับว่ามันมี "ชีพจร" เป็นของตนเอง เมื่อเขากำด้ามกระบี่ไว้ในมือ เขารู้สึกได้ถึง "ไออุ่น" จางๆ ที่แผ่ออกมา และ "ความเชื่อมโยง" ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ากระบี่ไม้เล่มใดๆ ที่เขาเคยสร้างมา มันมิเพียงแต่คมกล้า ยืดหยุ่น และเบาอย่างไม่น่าเชื่อเท่านั้น แต่ยังให้ความรู้สึก "เป็นหนึ่งเดียว" กับเจตนาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ!

"ขาวน้อย" ที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา ส่งเสียง "คิกๆ" ออกมาอย่างพึงพอใจ มันค่อยๆ เลื้อยเข้ามาใกล้ แล้วใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับกระบี่ไม้ "มีชีวิต" เล่มนั้นอย่างรักใคร่

เจี้ยนหลินลูบหัว "ขาวน้อย" เบาๆ ก่อนจะลองวางกระบี่ไม้เล่มใหม่นั้นลงบนรากไม้ใหญ่ที่ "เมล็ดสีทอง" ถูกฝังอยู่ ทันใดนั้น! เขาก็รู้สึกถึง "เสียงสะท้อน" ที่ดังขึ้นในทะเลจิต (识海) ของเขา! พร้อมกันนั้น "ภาพเงาเลือนราง" ของร่างสูงส่งผู้หนึ่งที่เขาเคย "รู้สึก" ถึงการดำรงอยู่จางๆ เมื่อครั้งอยู่ในห้วงสมาธิ ก็พลันปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงของเขาอีกครั้ง มันดู "มั่นคง" และ "ทรงพลัง" กว่าที่เคยสัมผัสได้เล็กน้อย ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึก "เก่าแก่" และ "ความยิ่งใหญ่" ที่ยากจะบรรยายได้สั่นสะเทือนอยู่ในจิตวิญญาณ!

'นั่น...คือสิ่งใดกันแน่?' เจี้ยนหลินพึมพำกับตนเอง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและความใคร่รู้ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

เขาก้มลงหยิบสมุดบันทึกการฝึกฝนของตนเองขึ้นมา จรดพู่กันลงไปอย่างช้าๆ:

"กระบี่แรกจากผืนป่า มิใช่สร้างขึ้นด้วยมือ แต่ปลูกขึ้นจากเสียงสะท้อนของผืนดิน และหล่อเลี้ยงด้วยลมหายใจของชีวิต"

(จบตอน 44)