ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        ดวงตาอันงดงามของจิ้งจอกเก้าหางเบิกกว้างเธอเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “มนุษย์นายพูดซ้ำคำเมื่อกี้อีกครั้งสิ!”

        “ยัยจิ้งจอก ฉันรักษาเธอได้!”

        ตอนนี้เซี่ยวซิงอวี่สัมผัสได้ว่าแววตาอาฆาตของจิ้งจอกเก้าหางลดลงเล็กน้อย

        เซี่ยวซิงอวี่อาศัยจังหวะนี้รีบพูดเพื่อช่วงชิงโอกาสเอาชีวิตรอด

        “เธอถูกมังกรสายเลือดบริสุทธิ์ทำร้ายพลังมังกรได้เข้าสู่อวัยวะภายใน”

        “และหัวใจก็เสียหายอย่างรุนแรงคงอยู่ได้อีกไม่นาน”

        “ถ้าไม่ได้รับการรักษาที่มีประสิทธิภาพสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิอสูรอย่างเธอ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ต้องตายแน่!”

        หลังจากที่เซี่ยวซิงอวี่พูดจบจิ้งจอกเก้าหางก็ตกตะลึง

        “เจ้ามนุษย์คนนี้...”

        “แค่กๆๆ ขอช่วยปล่อยฉันก่อนได้ไหมฉันใกล้จะขาดใจตายแล้ว!”

        กรงเล็บแหลมคมของจิ้งจอกเก้าหางเลื่อนออกจากคอของเซี่ยวซิงอวี่

        เซี่ยวซิงอวี่หายใจเข้าลึกๆรู้สึกเหมือนเพิ่งรอดตายจากปากนรกมาได้

        จิ้งจอกเก้าหางเพิ่งจะพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียดดวงตาจับจ้องไปที่ตราดาวบนหน้าอกของเซี่ยวซิงอวี่

        “หนึ่งดาว? นายเป็นผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหนึ่งดาว!”

        เซี่ยวซิงอวี่พยักหน้า

        แววตาอาฆาตปะทุขึ้นอีกครั้ง!

        จิ้งจอกเก้าหางตะครุบคอของเซี่ยวซิงอวี่อีกครั้งดวงตาสุกใสหรี่ลง พลางดุอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ไอ้เด็กบ้านายเป็นแค่ผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหนึ่งดาว บังอาจโม้ว่ารักษาฉันได้? นายกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหม!”

        มุมปากของเซี่ยวซิงอวี่เผยรอยยิ้มเย็นชา

        “เธอเป็นสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิอสูรแม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่อูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า (สำนวนหมายถึง คนที่ยิ่งใหญ่แม้อ่อนแอก็ยังเหนือกว่าผู้อื่น)เธอก็ยังสามารถคร่าชีวิตฉันได้อย่างง่ายดาย”

        “แต่อย่าลืมนะ อีกครึ่งชั่วโมงเธอก็จะตาย!”

        “ฉันเป็นแค่ผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหนึ่งดาวชีวิตไม่ค่อยมีค่าอะไร แต่มีสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิอสูรอย่างเธอมาตายเป็นเพื่อนฉันก็ไม่ขาดทุนหรอก!”

        เมื่อเห็นเซี่ยวซิงอวี่ทำหน้าตาพร้อมตายจิ้งจอกเก้าหางก็เย็นชาถึงขีดสุด

        “ดูเหมือนว่านายไม่กลัวความตายจริงๆ นะ...”

        “คนเราก็กลัวความตายกันทั้งนั้นฉันก็ไม่ต่างกัน แต่ฉันรักษาเธอได้นะ เธอแน่ใจเหรอว่าจะฆ่าฉัน?”

        หลังจากความเงียบผ่านไปครู่หนึ่งจิ้งจอกเก้าหางก็พูดขึ้นก่อน “นายรักษาฉันได้จริงๆเหรอ?”

        เซี่ยวซิงอวี่พยักหน้าอย่างมั่นใจ

        จิ้งจอกเก้าหางยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง“บาดแผลของฉันเกิดจากมังกรสายเลือดบริสุทธิ์แม้แต่สัตวแพทย์สัตว์อสูรที่เก่งที่สุดของพวกมนุษย์ก็คงยากที่จะ...”

        “ยัยจิ้งจอกตามหลักแล้วอาการบาดเจ็บของเธอคงไม่มีทางรักษาได้จริงๆ”

        “แต่โชคดีที่เธอเจอฉัน”

        “ฉันรักษาเธอได้”

        เซี่ยวซิงอวี่พูดแต่ละประโยคด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่ไม่สำคัญ

        จิ้งจอกเก้าหางกะพริบตา คิดในใจ

        “หัวใจของฉันเสียหายอย่างรุนแรงพลังชีวิตไหลออกไปมาก คงอยู่ได้อีกไม่นาน”

        “แม้ว่ามนุษย์คนนี้จะดูมีเล่ห์เหลี่ยมแต่เพื่อเอาชีวิตรอด ฉันก็คงต้องลองดูสักตั้ง...”

        จิ้งจอกเก้าหางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการว่า “มนุษย์ถ้านายรักษาฉันได้ ฉันจะไว้ชีวิตนาย!”

        เซี่ยวซิงอวี่หัวเราะ

        “มนุษย์ นายหัวเราะอะไร!”

        เซี่ยวซิงอวี่หัวเราะและบ่นว่า“ยัยจิ้งจอก เธอช่างน่าสนใจจริงๆ~”

        “เธอบอกจะไว้ชีวิตฉัน แต่แค่คำพูดเปล่าๆมันไม่มีหลักประกัน”

        “ถ้าฉันรักษาเธอหายแล้วเธอจับฉันกินในคำเดียว ฉันไม่กลายเป็นคนโง่เหรอ?”

        จิ้งจอกเก้าหางคำรามต่ำๆ ว่า“แล้วนายต้องการอะไร?”

        “ง่ายๆ เลย เธอกับฉันทำพันธสัญญาโลหิตกัน”

        นี่แหละคือความทะเยอทะยานของเซี่ยวซิงอวี่

        จิ้งจอกเก้าหางตกตะลึงไปชั่วขณะราวกับท่อนไม้ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

        สักพัก จิ้งจอกเก้าหางก็โกรธจัดเปลวไฟจิ้งจอกสีม่วงลุกโชนทั่วร่าง!

        “ไอ้เด็กบ้านายอยากให้ฉันยอมจำนนเป็นสัตว์อสูรของนายงั้นเหรอ?!”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่หวาดกลัว“ใช่”

        “นายหาที่ตาย!”

        จิ้งจอกเก้าหางตะครุบคอของเซี่ยวซิงอวี่อีกครั้งใบหน้าสวยงามฉายแววอาฆาตเข้มข้น

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่ต่อต้านเลยแม้แต่น้อยพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฆ่าฉันมันง่ายมากแต่ก็ยังบอกคำเดิม ฆ่าฉันแล้วเธอก็จะตายด้วย”

        หนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรต่างยืนหยัดอย่างไม่ยอมแพ้

        จิ้งจอกเก้าหางต้องการจะฆ่าจริงจังเพราะในฐานะสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิอสูรจะยอมให้ผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหนึ่งดาวยั่วยุเช่นนี้ได้อย่างไร

        แต่จิ้งจอกเก้าหางพยายามหลายครั้งก็ไม่ลงมือฆ่าจริงๆ

        เซี่ยวซิงอวี่เผยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

        “ยัยจิ้งจอก อยากรอดชีวิตก็มาเป็นสัตว์อสูรของฉันซะ”

        “นายฝันกลางวันไปเถอะ...พรวด!”

        ร่างกายของจิ้งจอกเก้าหางอยู่ในสภาพใกล้ตายอยู่แล้วบวกกับถูกเซี่ยวซิงอวี่ทำให้โกรธ อารมณ์รุนแรงเลือดลมพลุ่งพล่านจึงกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

        “แย่แล้ว!พลังมังกรเหล่านั้นได้รุกล้ำเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของหัวใจแล้ว...”

        ตอนนี้จิ้งจอกเก้าหางไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะบีบคอเซี่ยวซิงอวี่แล้วมันทรุดตัวลงบนพื้น หายใจรวยริน

        เซี่ยวซิงอวี่นั่งอยู่บนก้อนหินไขว่ห้างอย่างสบายใจ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

        “ยัยจิ้งจอกพลังมังกรคงจะรุกรานหัวใจถึงส่วนลึกที่สุดของเธอแล้วใช่ไหม?”

        “ตอนนี้ความเจ็บปวดที่เธอได้รับนั้นไม่ต่างจากการถูกธนูนับหมื่นดอกเสียบแทง”

        “ถ้าเธอไม่ยอมทำพันธสัญญาโลหิตกับฉันต่อไปเธอจะเลือดออกทวารทั้งเจ็ด...”

        เมื่อเซี่ยวซิงอวี่พูดจบทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาบอก

        จิ้งจอกเก้าหางเริ่มเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ดร่างกายอันงดงามสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

        เซี่ยวซิงอวี่หุบรอยยิ้มกะทันหันดวงตาคมกริบ

        “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายยอมทำพันธสัญญาโลหิตกับฉันไหม?”

        จิ้งจอกเก้าหางโกรธจัด“ฉันไม่ทางยอมถูกมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างนายคุกคามได้หรอก!”

        ความเจ็บปวดกลับมาอีกครั้งจิ้งจอกเก้าหางเหลือกตาขึ้น มันเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะตาย

        สามวินาทีต่อมาจิ้งจอกเก้าหางก็ยอมอ่อนข้อให้กะทันหัน

        “ฉันยอม!”

        เซี่ยวซิงอวี่ยิ้ม“คิดได้แล้วใช่ไหม?”

        จิ้งจอกเก้าหางหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัดพยักหน้า

        เซี่ยวซิงอวี่มองออกว่าจิ้งจอกเก้าหางมีความลับมากมาย

        ความลับเหล่านี้คือแรงผลักดันที่ทำให้มันมีชีวิตอยู่

        เพื่อที่จะอยู่รอดมันจึงต้องยอมลดตัวลงต่อหน้ามนุษย์

        เซี่ยวซิงอวี่กัดนิ้วเลือดหยดลงบนหน้าผากของจิ้งจอกเก้าหาง

        วงเวทห้าแฉกเปิดออก เซี่ยวซิงอวี่หลับตาสร้างการเชื่อมต่อทางจิตกับจิ้งจอกเก้าหาง

        ครู่ต่อมา

        เซี่ยวซิงอวี่ลืมตาขึ้น

        บนหน้าผากของจิ้งจอกเก้าหางมีสัญลักษณ์รูปดาวห้าแฉกปรากฏขึ้นและหายไปในห้าวินาทีต่อมา

        ทำพันธสัญญาโลหิตสำเร็จ!

        เซี่ยวซิงอวี่ยกมือขึ้นลูบหูของจิ้งจอกเก้าหางเบาๆ

        “ยัยจิ้งจอก จากนี้ไปเธอก็คือสัตว์อสูรของฉัน เซี่ยวซิงอวี่แล้ว!”

        “ไอ้เด็กบ้า...”

        “เรียกฉันว่าเจ้านาย”

        “นายอย่าได้ใจไปหน่อยเลย!”

        “ไม่เรียกก็ไม่ช่วย”

        “เจ้า...เจ้านาย”

        จิ้งจอกเก้าหางหน้าแดงก่ำ ทั้งเขินอายทั้งโกรธจัด ทั้งหมดนี้ล้วนแต่ทำอะไรไม่ได้

        หลังจากทำพันธสัญญาโลหิตแล้วจิ้งจอกเก้าหางก็กลายเป็นสัตว์อสูรของเซี่ยวซิงอวี่แล้ว

        สัตว์อสูรต้องเชื่อฟังเจ้านายและไม่สามารถทำร้ายเจ้านายได้

        พูดง่ายๆ ก็คือสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิอสูรตัวนี้ ถูกเซี่ยวซิงอวี่ควบคุมได้อย่างสมบูรณ์

        “ไอ้เด็กบ้า...เจ้านายหวังว่านายจะรักษาสัญญา”

        “ไม่ต้องห่วงตอนนี้เธอคือสัตว์อสูรของฉันแล้ว ฉันจะปกป้องเธออย่างเต็มที่”

        เซี่ยวซิงอวี่เริ่มถอดเสื้อ

        จิ้งจอกเก้าหางมองด้วยความตกตะลึง

        “นาย...นายถอดเสื้อทำไม?”

        “ก็รักษาเธอไง~”

        “นายอย่าทำอะไรบ้าๆฉันไม่ใช่จิ้งจอกสาวที่ใครจะทำอะไรก็ได้นะ!”

        จิ้งจอกเก้าหางกอดอก ปกป้องหน้าอกอันอวบอิ่มดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

        เซี่ยวซิงอวี่อดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออกเขาชักมีดสั้นออกจากเอว แล้วแทงเข้าที่หน้าอกของตัวเอง

        เลือดไหลซึม

        “ยัยจิ้งจอก รีบดูดซะ!”

        “หา?”

        “เลือดหัวใจของฉันจะช่วยปกป้องหัวใจเธอได้”

        จิ้งจอกเก้าหางไม่มีเวลาตั้งคำถามมันทำตามคำสั่งของเซี่ยวซิงอวี่

        โน้มตัวลงริมฝีปากอิ่มเอิบสัมผัสกับบาดแผลของเซี่ยวซิงอวี่

        เลือดหัวใจของเซี่ยวซิงอวี่ไหลเข้าสู่ร่างกายของจิ้งจอกเก้าหางอย่างช้าๆ

        “หัวใจของฉันดูเหมือนจะถูกพลังบางอย่างห่อหุ้มไว้...”

        เซี่ยวซิงอวี่มีเนตรปีศาจเลือดที่ไหลเวียนในร่างกายของเขาย่อมเป็นเลือดเทพปีศาจ

        โดยเฉพาะเลือดหัวใจนั้นอุดมไปด้วยปัจจัยปีศาจจำนวนมากซึ่งสามารถปกป้องหัวใจได้

        ใบหน้าของจิ้งจอกเก้าหางค่อยๆกลับมามีเลือดฝาด หัวใจที่เสียหายได้รับการบำรุงจากปัจจัยปีศาจ

        ห้านาทีต่อมา

        เซี่ยวซิงอวี่สวมเสื้อผ้ากลับคืนกุมบาดแผลที่หน้าอก ใบหน้าบิดเบี้ยว ริมฝีปากซีดเผือดและแตก

        “ยัยจิ้งจอก ฉันให้เลือดเธอไปเยอะมากเธอติดหนี้บุญเธอฉันนะ!”

        จิ้งจอกเก้าหางมองเซี่ยวซิงอวี่ด้วยสายตาแปลกๆ

        “ไอ้เด็กบ้า นายเป็นใครกันแน่? เลือดหัวใจของนายสามารถต้านทานพลังมังกรและปกป้องหัวใจฉันได้นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ”

        “ฉันคือเซี่ยวซิงอวี่ คือเจ้านายของเธอ”

        หลังจากที่เซี่ยวซิงอวี่จัดเสื้อผ้าเรียบร้อยเขาก็ใช้นิ้วมือข้างหนึ่งเชยคางอันงดงามของจิ้งจอกเก้าหางขึ้น

        “ยัยจิ้งจอก มีชื่อไหม?”

        “ไต้ลู่”

        “ชื่อเพราะดีนะต่อไปฉันจะเรียกเธอว่าลู่ลู่”

        จิ้งจอกเก้าหางเลิกคิ้ว

        “เรายังไม่สนิทกันขนาดนั้น!”

        “ฉันจะเรียกเธอว่าลู่ลู่เธอไม่พอใจก็กัดฉันสิ?”

        ไต้ลู่เผยเขี้ยวแหลมคมแล้วก็หุบปากลงอย่างเงียบๆ

        “บัดซบ! ทำพันธสัญญาโลหิตไปแล้วฉันก็คงถูกไอ้เด็กบ้าคนนี้ควบคุมจนหมดแล้ว...”