มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

วันนี้ตุลาการลู่รู้สึกไม่สบายใจ เพราะว่าภายใต้บันทึกของสำนักงาน อายุขัยของผู้คนที่อาศัยอยู่ในโลกได้มีการคำนวณผิดพลาดขึ้น ตัวเขาเองได้ถูกท่านพยายมราชดุด่ามาราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม จนพูดไม่ออก และหลังจากกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ก็ยังต้องมาวุ่นวายกับปากกาและการตรวจบัญชี

ดังนั้น เขาจึงรู้สึกไม่มีความสุขอย่างมาก มากถึงมากที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่มีความสุขที่สุด เป็นเพราะเจ้าหลี่นั่น มันพาวิญญาณสองตนมากับมันด้วย

“เจ้าพูดว่ายังไงนะ?” เมื่อได้ยินหลี่พูด ตุลาการลู่ทันใดนั้นก็โกรธขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ตะโกนออกไปด้วยความโกรธ “หลี่ เจ้าเป็นยมทูตตัวเล็กๆ ตนหนึ่ง ถึงกลับพาวิญญาณเร่ร่อนสองตนมาที่สำนักงานโดยที่ไม่ขออนุญาตอย่างงั้นเหรอ! ข้าเห็นจุดจบเรื่องงานของเจ้าละ ระวังตัวไว้เถอะ ข้าจะส่งเจ้าไปที่เมืองเต็มสุข!”

เมื่อได้ยินชื่อเมืองเต็มสุขสองคำนี้ หลี่ที่มีท่าทางไม่ปกติทันใดนั้นก็สั่นออกมา

ฉินเฉาที่สังเกตฉากนี้อยู่ คิดว่า ‘แม้แต่หลี่ยังกลัวที่นั่น มันเป็นที่ยังไงกันแน่?’

“ท่านตุลาการลู่” หลี่คุกเข่าลงกับพื้น และกุมมือไว้ตรงหน้าอก มองไปที่ตุลาการลู่หน้าแดงไว้หนวด “ได้โปรดดูผลงานของข้าตลอดพันปีนี้ให้กับยมโลก และบันทึกการทำงานอย่างหนัก ข้าหวังว่าท่านตุลาการลู่ จะช่วยยืดหยุ่น และยกโทษให้ข้าด้วย”

“สวะ!” ตุลาการลู่เป่าหนวดดำๆ ของเขา “ก่อนที่ข้าจะโกรธ รีบไสหัวไปได้แล้ว! แค่ข้าไม่ฆ่าเจ้า ก็ถือว่าไว้หน้าเจ้าแล้ว!”

“ท่านตุลาการลู่....” หลี่ขมวดคิ้ว พยายามลองดูครั้งสุดท้าย “ได้โปรดท่านตุลาการลู่ เมตตาด้วย...”

“ออกไปจากที่นี่ซะ!” ตุลาการลู่เหมือนจะอารมณ์ไม่ดี สบถด่าเสียงดัง “ยังคงขอให้ข้าเมตตา ไปหาความเมตตากับพระกษิตครรภโพธิสัตว์นู่น พ่อเอ็งคนนี้ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีอย่างมาก ถ้าเจ้ายังพูดอีกคำล่ะก็ พ่อเอ็งคนนี้จะเอาวิญญาณเจ้าไปซะ!”

“ท่านตุลาการลู่ ได้โปรด...” หลี่คนนี้เป็นพวกหัวดื้อ เมื่อเขาตัดสินใจว่าจะช่วยฉินเฉาแล้ว เขาปฏิเสธที่จะถอยกลับ

เขาเห็นตุลาการลู่ตรงหน้าที่สูงมากกว่า 3 เมตร พร้อมท่าทางดุร้าย แต่หัวใจของเขายังสงบ

ถ้าตุลาการลู่จะฆ่าเขาเพราะเหตุนี้ นั่นก็ไม่เป็นไร นี่ถือเป็นการตอบแทนความสัมพันธ์ฉันเพื่อนของเขากับฉินเฉา

ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ มันสามารถพูดได้ว่าผู้ฝึกตนทุกคนเป็นศัตรูของเขา เมื่อเขาเป็นเพื่อนกับคนที่อยู่ในเส้นทางปีศาจ ถ้าเบื้องบนรู้ ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ความผิดมหันต์

หลี่ทำแค่เพียงปิดตา รอให้ตุลาการลู่สำเร็จโทษ

“หลี่ เจ้าดีมาก!” ตุลาการลู่โกรธขึ้นมาจริงๆ พัดใบหางแมวขนาดใหญ่ในมือของเขา ตบลงบนหนังสือบันทึกอย่างมาดมั่น “ข้าเห็นเจ้าปรารถนาความตาย! เจ้าหน้าที่ โยนหลี่ เจ้าเดรัจฉานนี้ออกไปจากที่นี่!”

ตุลาการลู่ออกคำสั่งของเขา คนสองคนทันใดนั้นก็เข้ามาจากนอกประตู ทั้งสองคน หนึ่งนั้นใส่ชุดสีดำ และอีกหนึ่งใส่ชุดสีขาว พวกเขาดูเหมือนกับเป็นยมทูต

หลี่ยังคงคุกเข่าอย่างไม่ใส่ใจ ไม่สนใจที่ยมทูตทั้งสองตนกำลังฉุดเขาขึ้น

“หยุด!” ฉินเฉารีบวางเบบี้ลงด้านข้าง และไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้ายมทูตทั้งสองตน

“เจ้าเป็นใคร?” ตุลาการลู่จ้องมาด้วยตาทองสัมฤทธิ์ของเขา

“ฉัน? ก็แค่คนตัวเล็กๆ ธรรมดา” ภายใต้สายตาตกตะลึงของหลี่ ฉินเฉาเดินอย่างเปิดเผยไปตรงหน้าตุลาการลู่ เผชิญหน้ากับตุลาการลู่ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ เขาไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว

ตุลาการลู่คนนี้น่ากลัวอย่างแท้จริง เมื่อเขาหายใจ จมูกของเขาจะพ่นเปลวไฟสีดำออกมา เบบี้กลัว กอดเสาที่อยู่ใกล้ๆ ซ่อนอยู่ข้างหลังมัน และแอบมองพี่ชายที่เพิ่งพบกันนี้

“นาย ป้ามาเยี่ยมหรือไง (เมนส์มา) เมื่อคนอื่นเขาถาม ทำไมถึงต้องรีบยกคิ้วด้วย! หลี่ จะว่าไป เขาก็เป็นพนักงานในยมโลกนี้ เขาเบื่อที่จะต้องฝังตัวเองอยู่กับหน้าที่ที่น่าเบื่อนี้ ไม่ได้ขอให้ขึ้นเงินเดือน และไม่ขอวันหยุด ทำไมแค่ถามเรื่องเล็กๆ แค่นี้ นายถึงต้องรีบปฏิเสธข้ออ้างพวกนั้นด้วย นายแม้แต่ทำกับคนอื่นราวกับเป็นสัตว์! ฉันรู้สึกผิดหวังจริงๆ แม้แต่บนโลกก็ไม่โหดร้ายเท่านี้! การจัดการของนายมันห่วย ไม่มีมนุษยธรรม และมันต้องเปลี่ยน!”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ยื่นมือของเขาออกมา และตบเข้าที่เอกสารบนโต๊ะ

ปัง! เสียงดังมาให้ได้ยิน ซึ่งทำให้ทุกคนตื่นขึ้นมา

เหล่ายมทูตไม่มีอะไรจะพูด พวกเขาตะลึง แต่คนที่เป็นมากกว่าใครเพื่อนคือตุลาการลู่ คิ้วบนหน้าผากของเขากระตุก ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้

“แค่ แค่วิญญาณเร่ร่อนตัวเล็กๆ ถึงกลับกล้ามาตบโต๊ะสำนักงานจริงๆ!” ความโกรธของตุลาการลู่ไม่ใช่เบาๆ “เจ้าหน้าที่ เอามันไปทอดในกระทะ เอามันไป!”

“ท่านตุลาการลู่! ไม่!” หลี่ทันใดนั้นก็ร้องออกมาเสียงดัง และยืนขึ้น จากข้างหลัง ยมทูตสีขาวปรากฏโซ่จับวิญญาณ จากนั้นก็มัดร่างของหลี่ไว้อย่างแน่นหนา ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็มีแท่งสีขาวกดลงบนไหล่ของหลี่ไม่ให้เขาลุกขึ้น

ยมทูตสีดำอีกคนเอาโซ่จับวิญญาณออกมาและก้าวมาข้างหน้า

“กินแต่เนื้อทอดไม่ดี นายจะอ้วนเอา” ฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม และยืนอย่างไม่สนใจ และไม่ลืมที่จะพูดออกไป

“รีบเอาเจ้าปากมากนี่ออกไป!” ตุลาการลู่พูดพร้อมกับพ่นไฟสีดำออกจากปาก “เอามันไปนรกลิ้น และเอาลิ้นมันมาให้ข้า!”

“ครับ!” ยมทูตร้องตอบมา ฉีกยิ้มกว้าง เขาเอาโซ่จับวิญญาณออกมา และเหวี่ยงมารัดร่างฉินเฉา

การเคลื่อนไหวของโซ่จับวิญญาณราวกับสายฟ้า ทันใดนั้นก็ลอยมาตรงหน้าฉินเฉา แต่ฉินเฉาเร็วกว่า ทันใดนั้นเขาก็ยกแขนขึ้น และจับไปที่โซ่นั่น และกำไว้อย่างมั่นคงในมือของเขา

“หะ?” ยมทูตตนนั้นตกใจ เมื่อเห็นฉินเฉาแสยะยิ้ม เขาทันใดนั้นก็รู้สึกกลัว เขาใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาเพื่อดึงโซ่กลับมา แต่โซ่ไม่ขยับ ฉินเฉาทั้งร่างราวกับเสาเข็มที่ถูกตอกอยู่ที่นั่น

“เสียใจจริง....ตุลาการลู่ เจ้าหน้าที่ของนายมีแค่นี้เองเหรอ?” ฉินเฉาแสยะยิ้ม “ไม่แปลกที่การจัดการของนายจะไม่ได้เรื่องแบบนี้”

“ฮึ่ม ฮึ่ม!” ตุลาการลู่สั่นด้วยความโกรธ “เจ้าพวกไม่ได้เรื่อง รีบจัดการมันเร็ว!”

เมื่อเสียงของตุลาการลู่มาถึง ยมทูตสี่ห้าคนก็รีบพุ่งเข้ามา พวกเขาเรียกโซ่ออกมาและเหวี่ยงมันมาที่ฉินเฉา

“หยุด!” ถึงจะไม่มีเนื้อหนัง ฉินเฉาก็ยังใช้พลังความคิดของเขาได้ เขารีบยื่นมือซ้ายออกไป และใช้ความสามารถไปที่โซ่ 5 เส้นนั่น

เหมือนอากาศจะแกว่งไปมา โซ่ทั้งห้าเส้นที่พุ่งเข้ามาทันใดนั้นก็หยุดอยู่ตรงหน้าฉินเฉาทันที

ราวกับถูกแช่แข็ง โซ่ห้าเส้นหยุดอยู่กับที่ เหล่ายมทูตหน้าแดง พยายามดึงโซ่ของพวกเขากลับด้วยแรงทั้งหมด แต่ทำไม่ได้

“ล้วนแต่เป็นสวะ!” ตุลาการลู่ในที่สุดก็กังวล และออกโรงด้วยตัวเอง

เขายกมือขวาขึ้น พร้อมกับประกายวาบแสงสีเขียว ทันใดนั้น ไฟสีดำก็ปรากฏในห้องและเริ่มหมุนรอบตัวฉินเฉา

“ระวัง นั่นเพลิงนรก!” หลี่กลัวจนคิดอะไรไม่ออก และตะโกนเตือนฉินเฉาเสียงดัง “ถ้าวิญญาณสัมผัสกับเพลิงดำนั้น มันจะถูกเผาจนหายไปทันที แม้แต่กากใยก็ไม่สามารถรอดชีวิตได้!”

“สำนึกผิดต่อหน้าเพลิงนี้ซะ!” ตุลาการลู่แสยะยิ้ม หนวดของเขาสั่น “หายไปซะ!”

“ฮึ่ม!” ฉินเฉาหรี่ตา ร่างของเขาทันใดนั้นก็สั่น จากนั้นก็มีแสงสีทองระเบิดพุ่งออกมาจากร่างของเขา และสะท้อนไปทั่วห้อง

“อ๊าก!” เหล่ายมทูตพากันกรีดร้องโหยหวน คุกเข่าลงกับพื้น แสงสีทองแผดเผาพวกเขา ทำให้พวกเขาต้องกลิ้งไปกับพื้น

ตุลาการลู่สะดุ้ง ร่างของเขาโค้งลง หัวของตุลาการคนนี้ แทบจะตกลงกับพื้น

“นี่ นี่คือรัศมีพุทธะ!”

“อ๊า....” เบบี้ที่ซ่อนอยู่มุมหนึ่งก็ประสบกับรัศมีพุทธะนี้ กลิ้งลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ฉินเฉารีบเรียกแสงกลับเข้ามาในร่างของเขา และกลับไปเป็นรูปลักษณ์ของวิญญาณเร่ร่อนเหมือนเดิม

“นี่ นี่...” ตุลาการลู่ที่รู้สึกตัวแล้ว เหตุการณ์เมื่อกี้มึนงงนิดหน่อย คิดว่า ‘ทำไมวิญญาณเร่ร่อนตัวเล็กๆ ธรรมดาถึงระเบิดพลังของพุทธะที่ทรงพลังออกมาได้’

‘หรือว่า หรือว่าคนคนนี้จะเป็นคนที่บรรลุโสดาบันลงมาจุติใหม่?’

เมื่อคิดเรื่องนี้ หน้าของตุลาการลู่ก็เปลี่ยนไปมา มองดูวิญญาณเร่ร่อนที่เหมือนจะธรรมดาตรงหน้าเขา

“เบบี้ อย่ากลัว พี่ไม่ทำอะไรหรอก” ถ้าไม่กลัวว่าเบบี้จะระเบิดตายไปเพราะแสงสีทองนี้ ฉินเฉาคงจะเปล่งรัศมีพุทธะต่อไป ช่วยให้ตุลาการลู่เปลี่ยนตัวเองไปเป็นอากาศ

ฉินเฉาอุ้มน้องสาวที่เพิ่งเจอวางลงบนไหล่ และบีบจมูกเล็กๆ น่ารักของเธอ

“ท่าน...คือพระโสดาบันมาจุติใหม่เหรอครับ?”

ตุลาการลู่ในที่สุดก็ถามออกมา

“ไม่รู้ อย่าถามดีที่สุด” ฉินเฉามองตุลาการลู่ด้วยตาเดียวและพูดอย่างเย็นชา

“ถ้าชื่อของท่านไม่ได้...งั้นวันเกิดของท่านล่ะครับ...”

“นายจะสืบพื้นหลังของฉันเหรอ?” ฉินเฉาทันใดนั้นก็หรี่ตา และอารมณ์เสีย ร่างของเขาจู่ๆ ก็เปลี่ยนไป ร่างท่อนบนกลายเป็นเปลือยเปล่าพร้อมกับผิวหนังที่เหมือนกับทองแดง และผมสีดำของเขาก็ยาวจนถึงเอว และขณะเดียวกัน มือทั้งสองข้างของเขากลายเป็นกรงเล็บของสัตว์ร้าย ร่างของเขาแสดงรอยสักสีดำที่ประหลาด

แต่เขาก็ยังเผยให้เห็นพลังแห่งพุทธอย่างอ่อนโยน ทำให้ตุลาการลู่ตกใจกับจุดนี้

“อะ...อรหันต์ปีศาจ!”

อรหันต์ปีศาจ คือตำนานของอรหันต์ที่ลงมาจุติ ผู้ซึ่งไม่สนใจและบังเอิญไปฝึกเอาเส้นทางปีศาจเข้า และในที่สุดก็จะประสบความสำเร็จถึงขั้นนี้ พลังของอรหันต์ปีศาจนี้เป็นพลังที่ทรงพลังมากที่สุดเมื่อเทียบกับอรหันต์แบบอื่น แม้แต่เซียนสวรรค์งดงามต้าหลัว ก็ยังไม่กล้าสร้างเรื่องให้กับอรหันต์ปีศาจนี้

แต่ตุลาการลู่ เป็นแค่ตุลาการตัวเล็กๆ จะดีกว่าถ้าไม่ไปสร้างความโกรธให้เขา

แม้ว่าผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจจะเป็นศัตรูกับผู้ฝึกตนทั้งหมด แต่อรหันต์ปีศาจเป็นข้อยกเว้น บางครั้งยังมีคนพูดว่า อรหันต์ปีศาจนั้นไม่ปรากฏอยู่ในสามโลก ไม่เกิดจากห้าธาตุ ฉะนั้น สวรรค์และปฐพี ไม่มีใครสามารถต่อกรกับอรหันต์ปีศาจได้

ตุลาการลู่คิดว่า เมื่อกี้เขาเพิ่งตะโกนออกไปให้เอาอรหันต์ปีศาจไปทอดในกระทะ เขาอดเช็ดเหงื่อเย็นๆ ที่หลั่งออกมาจากหน้าผากเขาไม่ได้

แม้ว่าอรหันต์ปีศาจตนนี้จะใจดีผิดปกติ แต่ถ้าเขาโกรธขึ้นมาล่ะ เขาจะน่ากลัวมากกว่าปีศาจนับสามเท่า

ตุลาการลู่เช็ดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก และแสดงรอยยิ้มบนใบหน้า แต่หน้าแดงๆ พร้อมหนวดดำๆ ของเขา แต่กลับไม่เข้ากับรอยยิ้มมากนัก

“ท่านแขกผู้มีเกียรติ...ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านแขกผู้มีเกียรติจะมา และทำหยาบคายไป ท่านแขกผู้มีเกียรติโปรดเมตตาด้วย....”

อรหันต์ปีศาจก็คืออรหันต์ปีศาจ รัศมีพุทธะที่บริสุทธิ์เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด

“ช่างมันเถอะ ฉันมันแค่วิญญาณเร่ร่อนธรรมดา ที่ใจร้อนมาหาตุลาการลู่ ฉันมันหยาบคายเองแหละ”

เมื่อคนอื่นยอมรับความผิด ฉินเฉาก็อายเกินกว่าที่จะฉวยโอกาสอีกต่อไป เขาล้วงมือเข้ากับกระเป๋ากางเกงอย่างเคยชิน อยากจะสูบบุหรี่สักมวน ในสถานการณ์ที่น่าอายนี้

แต่เขาไม่พบอะไร และจากนั้นเขาก็สังเกตว่าตอนนี้เขาเป็นแค่วิญญาณที่ไม่มีกายเนื้อ ฉะนั้น จึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

“หลี่ ทำไมเจ้าถึงพาแขกผู้มีเกียรติมาที่นี่ มันเรื่องอะไรกัน?” ตุลาการลู่ไม่กล้าจะพูดกับฉินเฉา แต่ถามเอากับลูกน้องของเขา

จบตอน